[JongKey] Strawberry Cheesecake Love
posted on 20 Aug 2009 02:15 by shineefic in 02-Flavor-of-Love
Project รัก .. รสอะไร?
l l รัก .. รสชาติมันเป็นยังไงกันนะ? l l
SHORT FICTION JONGKEY– Strawberry Cheesecake
Actor : Jonghyun X Key
Author : Lolita
Actor : Jonghyun X Key
Author : Lolita
“พี่จงฮยอนชอบใครเหรอ?”
คำถามจากเรียวปากบางขยับเขยื้อนแล้วเขยิบกายเข้ามาใกล้จนคนถูกถามต้องหันกับไปมอง สายตายังไม่ละจากหนังสือที่กางอยู่ตรงหน้าตัก เอื้อมมืออีกข้างผลักคนถามคำถามออกห่าง
“เอาอีกแล้วนะคีย์”
น้ำเสียงเจือไปด้วยความรำคาญติดจะเบื่อด้วยซ้ำ แต่คีย์ก็ยังไม่เลิกพยายาม ร่างเล็กเบียดตัวเข้าไปใกล้ แขนนิ่มเกาะหมับเข้าไปที่ต้นแขนของคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่แล้วเอ่ยถามประโยคเดิมออกมาราวกับไม่ได้ยินคำบ่นเมื่อครู่เลยสักนิด
“พี่จงฮยอนชอบใครเหรอ?”
คราวนี้จงฮยอนปิดหนังสือลงเรียบร้อย หันกลับมามองคีย์ที่ยังเกาะต้นแขนเค้าเอาไว้ ใบหน้าหวานกระพริบตาถี่ ๆ อย่างออดอ้อน
“วันนี้นายไม่สบายหรือเปล่า?”
“สบายดี .. ตอบมาสิ พี่ชอบใคร”
“แล้วจะรู้ไปทำไม?”
คำถามจากปากของจงฮยอนที่ถามกลับเล่นเอาคนฟังเกือบจะหงายหลังลงไปที่พื้นทันที ใบหน้าหวานก้มลงงุดเพื่อหลบสายตาคม คราวนี้จงฮยอนเปิดหนังสือกางออกแล้วเริ่มไล่สายตาอ่านอีกครั้ง
“พี่จงฮยอนชอบใครเหรอ?”
เสียงใสดังขึ้นอีกรอบ จงฮยอนถอนหายใจออกมาเบื่อหน่าย ช่วงนี้คีย์ถามคำถามแบบนี้กับเค้าบ่อยมาก บ่อยจนจงฮยอนอึดอัด จงฮยอนเอื้อมมือออกไปดีดหน้าผากคีย์ดังแปะ
“โอ๊ย!”
เสียงคนตัวเล็กโวยวายออกมาทันที ยกมือขึ้นกุมหน้าผากมนของตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้นมองจงฮยอนพลางถลึงตาใส่อย่างเคือง ๆ จงฮยอนลุกขึ้นยืนแล้วหันมากระตุกยิ้มส่งให้
“คนที่พี่รัก .. นายรู้จักดีเลยล่ะคีย์บอม”
เอ่ยจบก็เดินผินหลังออกไปจากห้อง คีย์ทำหน้ามุ่ยทันทีที่คน ๆ นั้นเดินจากไป พองลมจนแก้มป่องแล้วกอดอกแน่น คำพูดทิ้งท้ายองจงฮยอนถามกลับมายังวกวนไปมาในหัว
ถ้าคน ๆ นั้นเป็นคนที่คีย์รู้จักดี
ทำไมพี่ถึงได้มองคีย์แบบที่มองคน ๆ นั้นบ้างล่ะ
ทำไมใจร้ายมองข้ามคีย์บอมคนนี้ไปนะ!
เรื่องมันเกิดเพราะชเว มินโฮนั่นแหละ!
“เกลียดแกว่ะ!”
คีย์บ่นเสียงดังออกมา ร่างบอบบางยังยืนอยู่หน้ากระจก มองรอยสีแดงตรงหน้าผากที่จงฮยอนฝากไว้ก่อนจะขังตัวเองอยู่ในห้องแทน คีย์ทำหน้าหงุดหงิดแต่ก็ยังรูปรอยแผลนั่นป้อย ๆ ไปมา
“แกคิดว่ารอยดีดนั่นเป็นรอยจูบหรือไง?”
“ไอ้มินโฮ!”
ร่างสูงยักไหล่ไม่ได้แคร์อะไรมากนัก คีย์ยืนกอดอกหันกลับมามองมินโฮด้วยท่าทางอารมณ์เสีย ถือวิสาสะเดินไปหย่อนกายนั่งลงบนเตียงนอนของอีกฝ่าย ทั้งที่เจ้าของห้องยังยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่และไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาสักคำ
“เพราะแก!”
“อะไรอีก”
“แกไม่น่ามาบอกฉันเลยว่าพี่จงฮยอนมีคนที่ชอบแล้ว!”
“ทำไม?”
“ก็ .. ตอนนี้ฉันอยากรู้น่ะสิว่าคน ๆ นั้นเป็นใคร ทำไมพี่จงฮยอนถึงได้ชอบนักหนา ถึงขนาดกล้ามองข้ามคีย์บอมคนนี้”
“ปกติเค้าก็ไม่ได้ใส่ใจแกอยู่แล้วนิ่”
“เออ!”
กระแทกเสียงด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะรีบคว้าหมอนมาปาไปทางไอ้เจ้าของห้องตัวสูงที่เอ่ยไม่กี่คำแต่ทุก ๆ ถ้อยคำกลับเสียดแทงใจคนฟังได้เป็นอย่างดี มินโฮรับหมอนนั่นเอาไว้ได้ ยิ้มเยาะเย้ยเจ้าเพื่อนหน้าหวานออกมาก่อนจะปามันกลับไป คีย์ปล่อยให้หมอนใบใหญ่ปะทะกับใบหน้าของตัวเองเพราะรู้สึกราวกับร่างกายไร้เรี่ยวแรง
“แกว่า .. ฉันควรจะตัดใจไหม?”
มินโฮเดินเข้ามาใกล้แล้วหย่อนกายนั่งลงบนเตียงข้าง ๆ คีย์ ดวงตาของคีย์ยังคงเหม่อมองออกไปยังผนังห้องสีขาว มินโฮถอนหายใจออกมาหนักอึ้ง
“แล้วแกคิดว่าแกจะทำได้ไหม?”
คีย์ส่ายหน้าออกมาอย่างอ่อนแรง ก้มหน้าลงมองปลายเท้าของตัวเองอย่างรวดเร็ว ในห้องนอนเงียบกริบอีกครั้ง มินโฮทำท่าครุ่นคิดอยู่เพียงครู่ก็ยอมเปิดปากเอ่ยเสียงทุ้มออกมา
“แต่ว่า .. ถ้าแกเจอคนที่พี่จงฮยอนชอบ แกจะไม่ทำอะไรเค้าจริง ๆ เหรอ?”
“ฉันก็แค่ .. อยากรู้ว่าเค้าจะทำหน้าที่ที่ฉันอยากจะทำได้ดีรึเปล่า”
“แต่พี่จงฮยอนแค่ชอบเค้านะ เค้ายังไม่ได้ตกลงปลงใจเป็นแฟนกับคน ๆ นั้นซะหน่อย”
“แกจะสื่ออะไรว่ะ”
คีย์หันไปมองคนข้างกาย ยกมือขึ้นเกาหัวอย่างงุนงง คำพูดวกไปวนมาของมินโฮทำให้คีย์มึน คนตัวสูงกว่าหันมาเหล่ตามองคีย์ด้วยสายตาเยาะเย้ยแบบที่คีย์หมั่นไส้จนแทบอยากจะชกมันให้หงายหลังไปซักหมันข้อหากวนประสาทเกินไป
“แกมันโง่ในเรื่องของความรักจริง ๆ คีย์บอม”
คีย์หันขวับไปมองคนพูด ดวงตาขวาง ๆ ถูกส่งให้มินโฮที่ยื่นมือออกมาผลักหน้าผากนั่นเบา ๆ แต่คนตัวเล็กเองก็เกือบจะหงายหลังลงไปกองกับพื้นเตียง
“ฉันหมายความว่า .. แกยังมีหวังไอ้โง่!”
ดวงตาหมองหม่นค่อย ๆ เปล่งประกายออกมาพลางกระโดดเด้งตัวพรวดขึ้นจากเตียงนอนของมินโฮ มือเอื้อมออกไปตบไหล่มินโฮเบา ๆ
“นั่นสิว่ะ! ลืมไปเลยว่าตอนนี้พี่จงฮยอนก็ยังว่างอยู่นี่หว่า!”
มินโฮถอนหายใจออกมากับท่าทางเหมือนคนเสียสติของเพื่อน คีย์เปลี่ยนอารมณ์เศร้าเป็นฮัมเพลงรักหงุงหงิงออกมา แล้วตั้งท่าจะเดินออกไปจากห้อง พอดีสวนกับแทมินที่เดินกลับเข้ามา มักเน่หันไปมองตามแผ่นหลังของคนที่เพิ่งเดินออกไป
“พี่คีย์เป็นอะไรฮะ?”
เอ่ยถามคนตัวสูงอีกคนที่นั่งอยู่ในห้อง มินโฮถอนหายใจแล้วเอนกายลงบนเตียงนอนของตัวเอง ก่อนจะตอบคำถามของแทมินออกมา
“เป็นบ้า”
คีย์เดินเข้าไปในห้องของตัวเองทันทีที่ออกมาจากห้องของมินโฮ จงฮยอนนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงนอน สายตาคมกริบนั่นเหลือบมามองเค้าเล็กน้อยตอนที่ได้ยินเสียงเปิดประตู คีย์ยิ้มแหยให้แล้วเดินไปยังเตียงนอนของตัวเอง
คีย์หยิบหนังสือสักเล่มขึ้นมากางบังหน้าบ้าง แต่สายตากลับเหลือบไปมองคนที่อยู่อีกเตียงเอาซะส่วนใหญ่ ในห้องเงียบกริบได้ยินแต่เสียงเข็มนาฬิกาและเสียงพลิกหน้ากระดาษของจงฮยอน ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่คีย์ไม่รู้ จำได้แต่ว่าจงฮยอนเก็บหนังสือแล้วเอาที่คั่นมากั้นหน้าที่อ่านค้างเอาไว้
“มานี่หน่อยสิคีย์”
เสียงเรียกเอ่ยดังขึ้น คีย์ทำเป็นละสายตาจากหน้าหนังสือ เอียงคอมองจงฮยอนด้วยท่าทางสงสัยแล้ววางหนังสือลง ทำหน้ายุ่ง ๆ แล้วเดินไปอย่างว่าง่าย
“ผมจะอ่านหนังสือนะ มีอะไรไหม?”
เอ่ยออกไปราวกับมันขัดเวลาอ่านหนังสือของตัวเองจริง ๆ ทั้งที่ตอนอีกฝ่ายเรียกชื่อหัวใจมันเต้นโครมครามจนคิดว่าจะหลุดออกมานอกอกซะอีก จงฮยอนจ้องหน้าคีย์นิ่ง ๆ เหลือบไปมองยังเตียงด้านหลัง
“เพิ่งรู้ว่าอ่านหนังสือกลับหัวได้ด้วย”
คีย์ทำท่าอึกอัก เม็ดเหงื่อเริ่มเกาะพราวตามใบหน้า อาการเหมือนกับถูกอาจารย์ฝ่ายปกครองจับได้ว่าโดดเรียนและหาข้ออ้างไม่พ้น จงฮยอนกอดอกนิ่ง ลุกขึ้นยืนตรงหน้าคีย์แล้วเอื้อมมือออกไปแตะหน้าผากคนตัวเล็ก แววตาห่วงใยทอดออกมามองอย่างแสดงออก
“นายไม่สบายหรือเปล่า?”
โอ๊ย! มันไม่สบายก็ตอนนี้แหละ!
คีย์อยากจะเอาหัวไปชนกับผนังห้องให้รู้แล้วรู้รอด ใบหน้าตอนนี้ร้อนผ่าวราวไข้ขึ้น คีย์หลุบตาลงต่ำเพื่อหลีกเลี่ยงการสบตาคม จงฮยอนเองก็ยังไม่ยอมปล่อยมือแถมยังเอ่ยถามเสียงซื่อออกมาอีกว่า
“ดูดิ่ .. หน้านายแดงมากเลย เหงื่อออกเยอะด้วย”
เอ่ยจบก็ใช้มือหนานั่นจับหมับเข้าที่พวงแก้มใสของคีย์ เล่นเอาคนตัวบางสะดุ้งเฮือกอย่างไม่ทันตั้งตัว หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วเหมือนจะหลุดออกมาจากขั้วจริง ๆ
แล้วใครใช้ให้ไอ้พี่บ้านี่จับหน้าเค้าว่ะ!
“มะ .. ไม่เป็นไร”
คีย์บอกปัดเสียงอ่อย แล้วยกมือขึ้นปัดมือของจงฮยอนออกด้วย คนเป็นพี่ยอมปล่อยออกมาอย่างง่าย ๆ แต่พอได้ยินประโยคถัดมาคีย์ก็แทบจะเป็นลมลงไปกับพื้นห้อง
“เดี๋ยวพี่จะดูแลคีย์เองนะ”
ยังไม่ทันที่คนเป็นน้องจะได้เอ่ยปากอะไรออกมา จงฮยอนก็ลากคีย์ไปที่เตียงของอีกฝ่าย กดไหล่คีย์ให้นอนลงแล้วเดินออกไปนอกห้อง พร้อมกับน้ำเสียงสั่งการว่า
“นอนอยู่นี่แหละ ไม่ต้องลุกไปไหนเลยนะ”
ถึงจงฮยอนไม่บอก คีย์ก็ไม่ลุกไปไหนหรอก อยากจะให้ตัวเองป่วยจริง ๆ ด้วยซ้ำจะได้มีเวลาคุยกับพี่จงฮยอนมากขึ้น ใบหน้าหวานถอนหายใจออกมาก่อนจะยิ้มบางเบาส่งให้อีกฝ่าย
“กินยาซะ”
คีย์ทำตามอย่างว่าง่าย กินยาเม็ดสีขาวตามด้วยน้ำที่จงฮยอนยื่นแก้วใสส่งให้ ใบหน้าหวานนอนลงไปบนที่นอนโดยมีจงฮยอนนั่งอยู่ข้าง ๆ เตียง
“ถามอะไรพี่ได้ไหม?”
“ว่ามาสิ”
จงฮยอนเอื้อมมือไปลูบศรีษะกลมทุยนั่นอย่างเบามือ ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาทำให้คีย์แทบจะละลายไปกับผ้าปูที่นอนของตัวเอง ใบหน้าหวานทำท่าอึกอักชั่วครู่แล้วค่อย ๆ เผยอริมฝีปากถาม
“คนที่พี่ชอบ .. เค้าเป็นคนแบบไหนเหรอ”
“คีย์ยังไม่ตอบพี่เลยนะ .. ว่าอยากรู้ไปทำไม”
จงฮยอนดึงมือกลับ คราวนี้เป็นดวงตาที่รุกล้ำไล่ต้อนอีกฝ่ายแทน คีย์หลบตาวูบลง ริมฝีปากเม้มแน่นแล้วความคิดมากมายก็ลอยล่องไปในหัว จงฮยอนเบือนหน้าออกไปอีกทางแล้วเอ่ยออกมา
“เค้าก็น่ารักมาก ๆ ไง .. เป็นคนที่ดูกี่ทีกี่ทีก็ไม่เบื่อ อยู่ด้วยแล้วสบายใจเป็นที่สุด บางทีก็ทำตัวงอแงเหมือนเด็ก บางทีก็เป็นผู้ใหญ่จนดูน่าเกรงขาม เป็นเหมือน ..”
“พอเถอะพี่ ..”
“ทำไมล่ะ นายอยากรู้ไม่ใช่เหรอ? เค้าน่ะ ..”
“ผมบอกให้พอ!”
คีย์เด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันทีทันใด หยิบหมอนมาปาใส่หน้าจงฮยอนเต็มแรง ใบหน้าคมสะบัดไปตามแรงกระทบ พอหันหน้ากลับมาก็เห็นว่าร่างบอบบางกำลังยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองเอาไว้ ของเหลวสีใสกำลังไหลแทรกแซงผ่านง่ามนิ้วออกมา
“เค้าคนนั้นน่ารักไม่เหมือนผมที่ไม่น่ารัก เค้าที่พี่อยู่ด้วยแล้วสบายใจไม่เหมือนผมที่ทำให้พี่รำคาญตลอดเวลา เค้าที่ทำให้พี่ปลื้มแต่ไม่ใช่ผมที่ทำอะไรก็ผิดไปหมด!”
“คีย์ ..”
“อย่าแตะต้องผมนะ .. มันจะทำให้ผมใจอ่อน”
คีย์เอ่ยเสียงเครือ ใบหน้ายังถูกปิดด้วยสองมือและน้ำตายังหยดผ่านนิ้วเรียวเอ่อท้นออกมา จงฮยอนไม่ได้ฟังที่ร่างบางบอกแม้แต่นิดเดียว เค้าแกะมือของคีย์ออกอย่างง่ายดาย แล้วดึงเอาร่างบางเข้ามากอดไว้หลวม ๆ คีย์ดิ้นขลุกขลักไปมา รัวกำปั้นเล็ก ๆ ลงบนไหล่และแผ่นอกของจงฮยอนเท่าที่จะทำได้
“ทำไมถึงเอาแต่ถามว่าพี่ชอบใครกันนะ”
จงฮยอนเอ่ยออกมาเสียงเบา คีย์ยังสะอื้นไห้อยู่อย่างนั้น ไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้านทั้งความต้องการของหัวใจตัวเอง จงฮยอนเลยกอดรัดให้แน่นขึ้นอีก น้ำอุ่น ๆ จากดวงตาคู่สวยหยดแหมะลงบนไหล่ของเค้า คีย์แค่อยากจะถ่ายทอดความเจ็บปวดไปให้จงฮยอนรู้บ้างว่าเค้าทรมานขนาดไหนที่รู้ว่าจงฮยอนชอบคนอื่น
ชอบคนที่ไม่ใช่เค้า ..
“ไม่รู้เหรอ .. ฮึ่ก .. ไม่รู้เลยใช่ไหมที่ผมถามน่ะ ฮือ .. ผมถามเพราะอะไรพี่เคยรู้บ้างไหม!”
ประโยคหลังขึ้นเสียงสูงอย่างตั้งใจ กำปั้นเล็ก ๆ กำหมัดแน่นแล้วทุบเข้าที่หน้าอกของจงฮยอนเต็มแรงจนคนที่กอดเค้าเอาไว้ต้องปล่อยวงแขนไปจับหน้าอกตัวเองแทน คีย์ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตา มองหน้าจงฮยอนด้วยท่าทางเอาเรื่อง
“ผมรักพี่ไม่รู้รึไง!”
มือของจงฮยอนยังกุมที่หน้าอกของตัวเอง แม้จะรู้สึกเจ็บอยู่บ้างแต่ใบหน้านั่นกลับยิ้มออกมาให้คีย์ที่คงไม่ได้มองเพราะเอาแต่เช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาป้อย ๆ ไม่สนใจจงฮยอนไปแล้ว
“นี่ .. เงยหน้าสิคีย์”
“อะไร!”
ทั้งที่เพิ่งสารภาพรักกับจงฮยอนออกไปแล้วร้องไห้จนไหล่สั่นไหว แต่คีย์ก็ยังมีแรงต่อว่าคนตรงหน้าออกมาเสียงดังลั่น ใบหน้าหวานมองอย่างเอาเรื่อง จงฮยอนเอากระจกใบเล็กมาตั้งไว้ตรงหน้า คีย์ขมวดคิ้วอย่างงุนงง
“มองเห็นใครในกระจกอ่ะคีย์”
“เห็นผมไง!”
“พี่ชอบคนในกระจกล่ะคีย์”
“ชอบ ..”
คีย์เอ่ยทวนคำเหมือนคนที่ล่องลอยอยู่ในความฝัน มองใบหน้าของตัวเองที่เต็มไปด้วยน้ำตาผ่านกระจกที่คนตรงหน้าถือเอาไว้ ดวงตาของเค้าแดงก่ำแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวงแก้มจะแดงยิ่งกว่า คีย์เงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่อยู่หลงกระจกบานนั้น ใบหน้าหวานถามย้ำออกมาราวกับไม่มั่นใจ
“ชอบคนในกระจก ..”
“พี่ชอบคีย์ไง”
เอ่ยจบก็วางกระจกลงข้างตัว ดวงตาคมคายมองหน้าคีย์ด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย คีย์ยังนั่งนิ่งอึ้งเหมือนถูกสาปอยู่ที่เดิม ใบหน้าหวานขยับริมฝีปากคล้ายจะพูดอะไรออกมาแต่ก็เก็บเงียบไว้ กลายเป็นจงฮยอนที่เอื้อมมือออกมาเช็ดคราบน้ำตาที่หลงเหลืออยู่บนใบหน้าอีกฝ่าย
“จะถามอีกไหมว่าพี่รักใคร”
คีย์ก้มหน้างุดด้วยความเขิน จงฮยอนหัวเราะออกมาเบา ๆ ใบหน้าหวานเงยหน้ามองเค้าด้วยแววตาท้าทาย ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงดังฟังชัด
“พี่จงฮยอนชอบใครเหรอ?”
“ชอบคิม คีย์บอม”
พอจงฮยอนสวนกลับทันควัน คีย์ก็หน้าแดงไปตามระเบียบ เอื้อมมือออกมาตีพี่ชายที่กำลังจะเปลี่ยนสถานะเป็นคนรักอย่างเขิน ๆ เสียงหัวเราะของจงฮยอนดังลั่นขึ้นภายในห้องสี่เหลี่ยมและท่าทางเขินอายของอีกฝ่ายที่มองกี่ครั้งกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ จงฮยอนเขยิบกายเข้าไปใกล้ ทิ้งประโยคสุดท้ายให้คีย์เอาไว้คิด
“ต่อไปนี้เปลี่ยนจากถามว่าพี่ชอบใครเป็นพี่รักคีย์มากแค่ไหนดีกว่านะ”
“คนบ้า!”
เสียงหวานแหวใส่ขึ้นมาทันที ใบหน้าแดงยิ่งกว่าเดิมแต่กำปั้นที่เหวี่ยงใส่จงฮยอนกลับออกแรงเยอะกว่าเดิม ทั้งรอยยิ้ม .. และเสียงหัวเราะดังลั่นห้องสี่เหลี่ยมที่มีเพียงแค่
คิม จงฮยอนและคิม คีย์บอม
*TALK BY น้ำหนึ่ง
เรื่องนี้ชเวมิ้งกวนประสาทไม่ทนจิงๆ ฮ่าๆ