[2Kibum] นอทสวี๊ท(ไม่หวานเลย) 
posted on 18 Jun 2009 00:08 by shineefic in 01-Sweet-Project, All-Shot-Fiction
[SF] Not Sweet (ไม่หวานเลย) :: Kibum (SJ) x Kibum (SHINee)
By สองสาวเล่าเรื่อง~*
คำเตือน : ไรท์เตอร์จะไม่ขอรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น
หากอ่านจบแล้วเกิดอาการอยากขุดหลุมฝังตัวเอง
“เฮ้อออ”
“ถอนหายใจอีกแล้วนะคีย์”
“คิดถึงก็โทรหาซิวะ”
“เล่นตัวนะ คนเรา”
“....”
คีย์ปรายตามองสมาชิกแกงค์ทุกคนก่อนจะลุกขึ้นปัดกางเกง หยิบเป้สะพายผ่า กวาดเอาหนังสือของตัวเองสู่อ้อมแขนแล้วรีบเดินออกมา อยู่ไปก็เบื่อ พวกนั้นชอบบ่นอะไรกันก็ไม่รู้
นิ้วเรียวยาวหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมา เปิดผาพับดูหน้าจอที่มีรูปคู่ของตัวเองกับคนรัก อยากจะกดโทรไหหา แต่อีกใจนึงมันก็กลัว ไม่กล้า อายเกินกว่าจะโทรหาก่อน พอมาคิดๆ อีกที ทำไมต้องเป็นเค้าโทรหาก่อนหล่ะ คนบ้านั่นต้องเป็นฝ่ายโทรเซ่!
ครืนนนนน !!~
เสียงฟ้าร้องสัญญาณอันตรายที่บ่งบอกว่า อีกไม่กี่นาทีฟ้ามันต้องรั่วแน่นอน
คนตัวเล็กรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นจะได้ถึงบ้านไวๆ ก่อนที่สายฝนจะโปรยปรายลงมา ความจริงก็สวยอยู่แล้วอ่านะ ไม่อยากจะมาสวยเพราะเดินตากฝน เซ็กซี่แนบเนื้อด้วยเสื้อเชิ้ตบางเบาสีขาว ให้พี่วินทั้งหลายแซวอีกหรอก =_=
เปาะ! แปะ!
จากแผ่วเบาในตอนแรก เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ หนาเม็ดจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า อีกที่ไม่เท่าไหร่จะถึงบ้านอยู่แล้วเชียว... แต่เพราะตกหนักขนาดนี้ คนตัวบางจึงเลือดเข้ามาหลบฝนในร้านที่ใกล้ที่สุด
“บ้าชะมัด”
สถบออกมาเมื่อหาที่นั่นได้ แล้วก็เพิ่งรู้สึกตัวว่า...
.............................
.........
เข้ามาหลบอยู่ในร้านไอศกรีมประจำ!
ปกติพี่คิบอมจะมาส่งที่บ้านทุกเย็นอยู่แล้ว ก่อนกลับก็ชอบมาแวะร้านนี้ กินไอติมงุ้งงิ้ง ทะเลาะกันเรื่อยเปื่อยตามประสาคนรักกัน
.
.
.
*
“ร้านนี้น่ารักดีเนอะ” คนตัวเล็กมองไปรอบๆร้านแล้วเอ่ยชม
“อื้ม.. แต่สู้คีย์ไม่ได้หรอกนะ” คนตรงหน้าเอ่ยชมแบบไม่ปี่ไม่มีคุย
คิดเหรอว่าจะทำให้คีย์เขินได้ คิดผิดแล้วหล่ะ!
คีย์น่ะมีภูมิต้านทานเยอะนะขอบอก ^^
“เลี่ยนชะมัดเลย”
“งั้นเอาเชอร์เบทมะนาวไปกิน” พูดจบคิบอมก็ยื่นช้อนที่ตักไอศกรีมในถ้วยตัวเองป้อนคนตรงหน้า
คีย์อ้าปากรับไอศกรีมที่อีกคนป้อนให้ พอรสชาติเปรี้ยวสัมผัสปลายลิ้น คนตัวเล็กก็ทำหน้าบูด หน้าเบี้ยว หลับหู หลับตา ซี๊ดซ๊าด ทำท่าขนลุกจนดูโอเว่อร์ไปหน่อย จนคิบอมเผลอขำออกมากับท่าทางน่ารักๆ แบบนั้นของคีย์
“วันหลังเรามาร้านนี้กันบ่อยๆเหอะ”
“ได้นะ แต่ต้องมีข้อแม้”
“ข้อแม้อะไร?” คีย์ละจากถ้วยไอติมตรงหน้าขึ้นมองคนพูดตาแป๋ว
อืม.. แป๋วจนคิบอมอยากจะจับมาจุ๊บซะทีสองที
แต่ถ้าทำจริง.. อาจจะโดนคีย์ตบอีกหลายๆที
“ต้องมาเฉพาะกับพี่นะ ห้ามแอบพาใครมา ห้ามแอบมาคนเดียวด้วย”
“ก็ต้องมาด้วยกันอยู่แล้วน่า”
“ก็พูดเผื่อไว้ก่อน กลัวคีย์แอบมาคนเดียวแล้ว...”
“แล้ว...”
“แล้วจะเหงา ถ้าไม่มีพี่มาเป็นแฟน”
“อ้วกกกกกกก”
พี่คิบอมนี่เสี่ยวตัวพ่อเลยนะขอบอก นิดหน่อยก็หยอด เหอะๆๆ
เพราะโดนแบบนี้ทุกวันนั่นแหละ คีย์เลยภูมิต้านทานสู๊งงง
“ถ้าพี่ไม่อยู่ จะคิดถึงกันมั้ย” คิบอมถามขึ้น
“ไม่อ่ะ!” ตอบแบบไม่ต้องคิด
“ซะนิดก็ไม่เลยเหรอ”
“ไม่!” พูดจบก้มลงไปฟาดฟันกับถ้วยไอศกรีมตัวเองต่อ
คิบอมแอบลอบถอนหายใจ คีย์ก็เป็นแบบนี้หล่ะน๊า~
ไม่เคยหวาน ไม่หวานซะนิด พอเค้าหวานเข้าหน่อยก็ชอบอ้วก ชอบบอกว่าเลี่ยนนู้นนี้.. ไม่รู้จะสรรค์หาวิธีไหนมาทำให้คนตรงหน้าเขินได้อีกแล้ว แต่ก็คนมีวิธีนั้นละมั้ง...
“ไอศกรีมที่สั่งได้แล้วคะ” เสียงพนักงานปลุกให้คีย์ตื่นจากภวังค์ความคิดของตัวเอง
คนตัวเล็กมองถ้วยไอศกรีมของตัวเองตรงหน้าแล้วถอนหายใจ~
ไอศกรีมรสโปรดที่ชอบ มากับพี่คิบอมทีไรเป็นต้อนสั่งแบบนี้ทุกที แต่พอตักเข้าปากแล้วก็เบ้หน้าทันที ไม่เห็นจะอร่อยซะนิด ไม่อร่อยเหมือนทุกทีเลย แค่ไม่มีพี่คิบอมมาด้วย มานั่งยิ้มให้อยู่ตรงหน้าเหมือนเคย ทำไมอะไรๆ ก็ไม่ได้เรื่องซะอย่าง
“ตอนนี้รู้สึกแล้ว ถ้าไม่มีพี่อะไรก็ไม่ได้ซะอย่าง” คนตัวเล็กบ่นพึมพำกับถ้วยไอติม
นิ้วเรียวยาวหยิบไอพอตคู่ใจขึ้นมาเปิดเพลงฟังแทนการกินไอติม แต่อินโทรเพลงเริ่มต้น คิ้วสวยก็ขมวดเป็นปมขึ้นมาทันที ก้มลงมองที่หน้าจอแล้วก็อยากกดปุ่มเปลี่ยนเพลงทันที
‘ใจคอ - พลพล’ [ไปฟังกัน]
เพลงที่พี่คิบอมยัดเยียดเอามาใส่ไว้ในไอพอตเค้า บอกว่าเป็นเพลงแทนใจตัวเอง แต่ตอนนี้คีย์เริ่มรู้สึกแล้วว่า... บางทีมันก็เป็นเพลงแทนใจเค้าเหมือนกัน
ฉันคิดถึงเธอ ฉันคิดถึงเธอ ฉันคิดถึงเธอทั้งคืนทั้งวัน
น้ำหอมของเธอ น้ำเสียงของเธอ ท่าทางของเธอตอนสบตาฉัน
…. คิดถึงพี่คิบอม ....
ฉันฝันถึงเธอ ฉันเพ้อถึงเธอ ฉันหวังว่าเธอก็เป็นเหมือนกัน
ขอบฟ้าของเรา สายน้ำของเรา กับเพลงของเราแค่ปลอบใจฉัน
…. เพลงนี้มันซ้ำเติมชัดๆ ไม่ได้ปลอบใจเล๊ย ....
* โอ้ดาวเอ๋ยใยเลยไม่รู้มีใครที่เค้าห่วง โธ่ลมเอ๋ยทำไมต้องหวงมาจางห่างหาย
ปล่อยให้ทนจนใจจะท้อใจคอจะทิ้งไป เจ้าจะรู้จะเห็นบ้างไหมใจคนที่รอ
…. อเมริกาบ้าบอ เมื่อไหร่พี่คิบอมจะกลับมาซะที ....
เพราะรักเหลือเกิน เพราะรักถึงรอ ไม่รักไม่รอให้ใจไหวหวั่น
เพราะรักถึงกลัว เพราะรู้ว่าไกล เผื่อเธอพบใครก็อาจลืมฉัน
.... ถ้าคว้าใครที่ไหนไม่รู้กลับมา เป็นเรื่องแน่ ....
คนตัวเล็กตัดสินใจกดปุ่ม Stop ยิ่งฟังต่อก็รู้สึกเหมือนยิ่งคิดมาก ฟุ้งซ่านไปกับใหญ่แล้วคิมคีย์เอ๊ย! แค่นี้ก็เพ้อไม่ทนแล้วนะ อเมริกาบ้าบอ!
มองออกไปด้านนอกฝนก็หยุดตกแล้ว ตัดสินใจหยิบเป้สะพายผ่าหอบข้าวของตัวเองทั้งหมด หยิบบิลไปคิดเงินที่เค้าท์เตอร์ ทั้งๆที่กินไอศกรีมในถ้วยไปได้แค่คำเดียว แต่คีย์ไม่รู้สึกเสียดายเลยซะนิ
ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มมืดครึ้มมากขึ้นทุกที แสงไฟตามสองข้างทางเริ่มทยอยส่องสว่างให้ที่แห่งนี้ไม่มืดจนเกินไป ความเฉอะแฉะ เละเทะ บนพื้นถนนยังมีอยู่มาก น้ำที่ขังเป็นแอ่งๆ กระเด็ดติดชายขากางเกงสร้างความหงุดหงิดให้กับคนตัวเล็กเป็นอย่างมากกก
“เฮ้ออออ คิดถึงจัง” บ่นออกมาเบาๆ
ถ้าที่ตรงนี้ ตอนนี้ มีพี่คิบอมมาเดินข้างๆ มันคงรู้สึกดีกว่านี้
คิดไปบ่นไป เดินไป ในที่สุดก็มาถึงหน้าบ้านซะที
สภาพคีย์ตอนนี้โทรมพอทนไหว!
พอจะไขประตูหน้าบ้าน กุญแจไม่รักดีดันตกลงพื้นซะงั้นแหละ มันน่าโมโหนัก! สรุปว่าวันนี้เป็นวันซวยของคิม คิบอมคนนี้ใช่มั้ยเนี่ย! สบถด่าตัวเองจนพอใจก็ก้มลงเก็บกุญแจขึ้นมา เสียงประตูที่ค่อยๆ แง้มออกมากับปรายเท้าของใครบางคน คีย์ค่อยๆ ไล่มองตั้งแต่ปลายเท้าจนไปถึงใบหน้าของคนๆนั้น
แค่สบตาก็พาใจหยุดนิ่ง
มือไม้อ่อนแรง
ของทุกอย่างที่อยู่ในมือร่วงลงสู่พื้น
รอยยิ้มอบอุ่นของใครบางคนที่คิดถึง
“คิดถึงพี่มั้ยคีย์” น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยเอ่ยบอก
“ชั้นเกลียดพี่ว่ะ” พูดจบก็โผลเข้ากอดอีกคนเต็มรัก
ถึงจะพูดว่าเกลียดแค่ไหน แต่อ้อมกอดที่กระชับแน่นกับความชื้นที่เสื้อของคิบอม บอกได้ดีทีเดียวเลยว่า “คนพูดปากตรงกับใจแค่ไหน”
“พูดไม่เพราะอีกแล้วนะคีย์” จับปลายคางคนขี้งอแงหันมาดุ
“แล้วรักมั้ยหล่ะ”
“รักซิ มากด้วย ^^”
“แล้วทำไมไม่ติดต่อมา รู้มั้ยคิดถึงแทบบ้า วันนี้ฝนก็ตกต้องเดินกลับบ้านคนเดียวมันเหงาแค่ไหนรู้บ้างหรือป่าว แล้วไหนเพลงที่พี่ อื้อ...”
คิบอมจัดการกับความคิดถึงตรงหน้าด้วยรสจูบหวานๆ ย้ำๆ
แทนความรู้สึกขอโทษและคิดถึงเหมือนกัน
ความจริงคิบอมอยากจะมอบจูบที่แสนคิดถึงนี้ไปอีกนานแสนนานจนกว่าคีย์จะทรุดลงไปกองตรงหน้า แต่เพราะเสียงริงโทนของคนตัวเล็กดังขึ้นเสียก่อน จำเป็นต้องถอนจูบออกมาอย่างนึกเสียดาย
“ฮัลโหล”
(คีย์เหงามั้ย คืนนี้เราไปอยู่เป็นเพื่อนก็ได้นะ)
“ไม่ล่ะแทมิน พี่คิบอมกลับมาแล้ว”
(ชริ! งั้นแค่นี้นะ)
ปลายสายกดวางไปแบบไม่รั้งรอ สงสัยอาการไร้รักของแทมินจะกำเริบอีกแล้ว ปล่อยไว้ก่อนละกันเนอะ ตอนนี้ขอคิดถึงพี่คิบอมคนเดียวก็พอ
“เราไปต่อกันในบ้านนะคีย์” คิบอมที่ก้มลงเก็บของที่คีย์ทำตกไว้เสร็จก็หันมาจูงมือคนตัวเล็กเข้าไปในบ้านแบบไม่รั้งรอ
ไม่รู้ว่าวิธีแก้ความคิดถึงของสองคิบอมจะยาวนานไปถึงเช้าอีกวันรึเปล่า >////<
.
.
.
*
“เบื่อคนมีแฟนจังเลยนะ ทำไมเราไม่มีบ้าง” แทมินที่วางสายจากคีย์หันมาพูดกับตุ๊กตาเห็ดในมือ
“โป๊ะโปะ ความรักคืออะไรน๊า”
“ถ้าแทมินมีคนรัก แทมินจะเมะหล่ะ!”
“แต่ความรักมันคืออะไรหล่ะเนี่ย”
แทมินยังบ่นงึมงำกับตุ๊กตาของตัวเองจนผล็อยหลับไปในที่สุด
*กิ๊บกิ๊ว.. ทูบอมไม่หวานเน๊อะ
ว่าแต่ตอนหน้าแทมินจะเมะ O.O จะเมะให้ใคร?
เมะให้สองสาวดีมะ? อยากรู้รออ่านต่อนะจ้ะ