[MiNew] Ruby Dragon Sorbet Love

posted on 21 Aug 2009 01:25 by shineefic in 02-Flavor-of-Love
 Project รัก .. รสอะไร?
l l รัก .. รสชาติมันเป็นยังไงกันนะ? l l
 
Title: Ruby Dragon Sorbet
Paring : Minho x Onew
Author: สองสาวเล่าเรื่อง (~*2LADY*~)
 
 
 




เพล้ง!!~


"อี จินกิ!!" เสียงตวาดดังลั่นทั้วปราสาทเก่าแห่งนี้


หากจะนับครั้งนี้ด้วยก็เป็นครั้งที่เจ็ดแล้วของวัน


"ข.. ขอโทษครับ" หนุ่มน้อยเจ้าของชื่อก้มหัวกล่าวคำขอโทษเป็นครั้งที่เจ็ดของวันเช่นกัน

"เจ้านี่นะ ซุ่มซ่ามเสียจริง ข้าจะทำอย่างไรกับเจ้าดี" เสียงอันทรงพลังแฝงแต่ไปด้วยความเอ็นดูเอ่ยบ่นเบาๆ


คนฟังก้มหน้ายอมรับความผิด ;________;


อี จินกิซุ่มซ่ามไม่ทนจริงๆ


"ตั้งแต่แอบเข้าไปได้ยินคำพยากรณ์เรื่องเนื้อคู่ จิตใจก็ไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเลยนะ" เสียงใสมาจากใครคนใหม่ที่เดินเข้ามาในห้องโถงกว้าง


"คือ..." จินกิไม่สามารถเอ่ยปฏิเสธได้เพราะมันเป็นความจริง


"ข้าคงต้องส่งเจ้าไปสงบสติอารมณ์ซะหน่อยแล้ว หอพยากรณ์ใช่ไหม ที่ทำให้เจ้าเป็นเช่นนี้" เสียงทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอีกครั้ง


"งั้นเจ้าก็ไปเฝ้าที่หอพยากรณ์แห่งนั้น จนกว่าจะถึงวันหิมะแรกของปีละกัน"


.

.



.


+++ Ruby Dragon Sorbet  +++


.



.

.



"คิกคิก" เสียงเล็กๆดังเข้ามาในโสตประสาท


เสียงใครกัน ช่างกวนเวลานอนอันแสนสบาย =_=^^


"คีย์ เจ้าอย่าเสียดังไป เดี๋ยวนายน้อยตื่น"


"คิกคิก ก็ข้าขำนิ" เสียงเล็กใสยังคงขำคิกคัก พร้อมกับเอามือเล็กป้องปาก


"ขำอะไรของพวกเจ้ากัน"


คนที่ถูกเรียกว่านายน้อยพูดทั้งๆ ที่ยังไม่ลืมตา


"นั่นไงคีย์ เป็นเพราะเจ้าเลย ทำให้นายน้อยตื่น"


"นายน้อยตื่นแล้วหรอ" เสียงเล็กๆ หันไปถามคนตัวสูงที่ตอนนี้กำลังยันตัวลุกจากที่นอนสีขาวสะอาดตา


เตียงนี้ทำมาจากไม้เนื้อหอมเนื้อดี ออกแบบเป็นเสาสี่เหลี่ยมมีผ้าขาวผูกไว้ทั้งสี่มุม ระบายด้วยลูกไม้สีขาวที่ชายผ้า ตัวที่นอนทำจากขนสัตว์ขั้นดีที่หายาก


"พวกเจ้ามาเอะอะ อะไรกันแต่เช้า" เสียงทุ้มเอ่ยเหมือนจะดุ


"ไม่เช้าแล้วนะ จะเที่ยงแล้ว" เสียงหวานเอ่ยพร้อมกับขยับปีกเล็กๆ สีดำพาตัวเองบินมาเกาะที่หัวไหล่กว้างของชายหนุ่ม แล้วก็นั่งลงบนไหล่ด้านขวา พร้อมกับเอาลูกกุญแจที่ห้อยอยู่ที่คอตัวเองมาจิ้มๆ ที่หน้า


"พวกเราได้ยินข่าวมาว่า ที่หอพยากรณ์เปลี่ยนคนเฝ้าแล้วนะ"


"จริงหรอบลิง"


คนตัวสูงดูเหมือนจะตื่นเต็มที่เมื่อได้ยินข่าวจากเพื่อนตัวเล็ก


"อื้อ.. เห็นว่าคนใหม่พลังเวทย์ไม่สูงนะ เหมือนโดนลงโทษให้มาเฝ้าล่ะ" พูดเสร็จก็ขยีบปีกสีขาวเล็กๆ ของตัวเอง ลอยขึ้นไปแล้วทำท่านั่งขัดสมาธิอยู่หน้าคนตาโต


"นายน้อยมินโฮ ยังอยากจะรู้เรื่องเนื้อคู่อยู่อีกไหมล่ะ" เสียงหวานเล็กๆ ที่นั่งบนไหล่ถามขึ้นมา


"เราไปกันเดี๋ยวนี้เลย" เป็นคำตอบได้อย่างดีว่าคนตาโต ตัวสูงอยากรู้เรื่องราวของเนื้อคู่ของเขามากขนาดไหน

มันนับเป็นโอกาสดีที่เปลี่ยนคนเฝ้าหอพยากรณ์ที่ยากแก่การเข้าไป เนื่องจากมีความลับมากมายอยู่ในนั้น ซึ่งจริงๆ แล้วมินโฮ ก็แค่อยากรู้ถึงเนื้อคู่ในอนาคตของเขาแค่นั้น เขาเคยขอท่านพ่อเพื่อจะเข้าไปศึกษาในหอนั้น แต่มันติดที่ว่าหอพยากรณ์ตั้งอยู่ในทิศตะวันตก ที่ปกครองด้วยองค์ราชาอีกองค์ พ่อของเขาเป็นองค์ราชาทิศตะวันออกที่เฝ้าประตูไปยังโลกมนุษย์


ที่สำคัญก็คือพ่อของเขาไม่ถูกกับราชาทิศตะวันตกนี่สิ จะว่าไม่ถูกกันก็คงไม่ได้ เรียกว่าไม่ค่อยชอบขี้หน้ากันจะดีกว่า เพราะต่างก็หยิ่งและทรนงในยศตำแหน่งและดินแดนที่ได้รับให้เป็นผู้ดูแล อาจจะมีเรื่องหน้าตาที่ดูไปแล้วทางฝั่งทิศตะวันออกดูจะมีภาษีดีกว่าหน่อย ^^



"นี่ถ้านายท่านรู้จะว่าอะไรเราสองคนไหมคีย์" ตัวมีปีกสีขาววิ๊งๆ กระซิบกับตัวมีปีกสีดำเล็กๆ


"ไม่รู้หรอกน่า อย่ากลัวไปหน่อยเลยหน่าบลิง" เสียงเล็กๆ เอ่ยอย่างหงุดหงิดก่อนจะบินตามนายน้อยคนตัวเองที่เดินมุ่งมั่นไปติดๆ


บลิงแอบถอนหายใจนิดๆ ก็แค่เรื่องเนื้อคู่ทำไมต้องจริงจังด้วยน๊า...



มินโฮเป็นลูกชายคนเล็กที่ค่อนข้างจะถูกตามใจจากพ่อและแม่ มินโฮมีเพื่อนเล่นด้วยกันอยู่ 2 ตัว เรียกแบบนี้ถูกแล้ว เพราะว่านับเป็นสิ่งประหลาดที่อยู่ๆ ก็มีนางฟ้าและเดวิลตัวเล็กๆ มาบินวนๆ รอบๆ ตัวมินโฮตั้งแต่ลืมตาดูโลกได้ 7 วัน โดยทั้งสองนั้นถือเป็นภูตที่คอยดูแลปกป้องมินโฮนับแต่นั้นมา



"บลิงเจ้าบินให้มันเร็วๆ หน่อยซิ" เสียงนายน้อยเอ่ยเร่ง


บลิงหรือเจ้าตัวเล็กที่เหมือนกับนางฟ้า เพราะมีวงแหวนสีขาวบนหัว มีปีกสีขาววิ๊งๆ และถือคฑารูปดาว ใบหน้าหล่อคมเข้ม ผมสีแดงดำ ตอนแรกมินโฮตั้งชื่อให้ว่า ‘จงฮยอน’ แต่เพราะแสงสว่างวิ๊บวับที่ออกมาจากดาวที่ปลายคฑา ทำให้นายน้อยมักเรียกว่า ‘บลิงๆ’



"คีย์ไปลากคู่หูเจ้ามาซิ" มินโฮหันไปบอกคีย์


คีย์หรือเจ้าตัวที่เหมือนเดวิล มีใบหน้าหวานผมสีน้ำตาล มีเขาเล็กๆ สีแดงบนหัว มีปีกสีดำ และห้อยลูกกุญแจไว้ที่คอ ตอนแรกมินโฮตั้งชื่อว่า คิบอม บางทีก็จะเรียกย่อๆ ว่า บอม แต่เจ้าตัวชอบชื่อคีย์ที่บลิงใช้เรียกมากกว่า ก็เลยขู่ให้มินโฮเรียกด้วย ทำให้มินโฮต้องยอมเรียกว่า คีย์ ไปด้วยอีกคน



"ชักช้าจริงเจ้านี่ เดี๋ยวก็โดนจับได้ก่อนพอดี" คีย์รีบบินไปออกแรงลากคู่หูของตัวเอง






ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดกำลังมุ่งไปยังประตูผ่านแดนไปยังทิศตะวันตก มินโฮจำเป็นต้องปลอมตัวออกมาเพื่อสะดวกในการเดินทาง โดยที่บลิงและคีย์แอบอยู่ในกระเป๋าสะพายใบเล็กๆ ซึ่งก็แสนจะถนัด เพราะว่าการหนีเที่ยวออกนอกปราสาทเป็นเรื่องปกติสำหรับพวกเขา



นี่ไม่ใช่ครั้งแรกในการหนีเข้ามาในดินแดนทิศตะวันตก พวกเขาเคยมาเพื่อจะเข้าไปในหอพยากรณ์ แต่แผนการครั้งนั้นก็ถูกยกเลิกไป เพราะคนเฝ้านั้นเป็นถึงท่านมหาเวทย์ของทิศตะวันตก ทำได้แค่เพียงซุ่มดูอยู่ห่างๆ



"ขอให้ครั้งนี้เราได้รู้ถึงเนื้อคู่ของตัวเองด้วยเถิด" คนตัวสูงบ่นออกมาเบาๆ ระหว่างเดินทาง



พวกเขาใช้เวลาไม่นานก็เข้าสู่ตัวเมืองที่เต็มไปด้วยบ้านเรือนและร้านค้ามากมาย ไม่นานมินโฮก็เดินมาถึงทุ่งโล่งกว้าง และมองเห็นปราสาทใหญ่ของราชาทิศตะวันตกอยู่ลิบๆ เขามองไปทางซ้ายมือ หอคอยสูงเด่นอยู่ไม่ไกลนัก ตรงนี้ไม่มีผู้คนเดินผ่านเท่าไร ทำให้บลิงและคีย์ออกมาจากกระเป๋าและบินอยู่ข้างๆ ตัวมินโฮ



"เราจะใช้แผนเก่าหรือยังไงดี" บลิงโผล่หน้าออกมาจากเป้ถามขึ้นมาเมื่อทั้งหมดเดินเข้ามาใกล้หอพยากรณ์


"รอดูคนเฝ้าก่อนไหมล่ะ ว่าเป็นใคร" เสียงหวานข้างตัวดังออกมา


มินโฮพยักหน้าเห็นด้วย


.

.



.


+++ Ruby Dragon Sorbet  +++


.



.

.



สายลมบางเบาลอยมาเอื้อยๆ หลังจากกินอาหารเที่ยงมา มันเหมาะแก่การนอนหลัลยิ่งนัก ทำให้ตอนนี้ร่างโปรงที่นั่งอยู่หน้าหอพยากรณ์ค่อยๆ เอนหลังแล้วปรือตาหลับลง... ทุกอิริยาบถอยู่ในสายตาที่เพ่งมองมาจากพุ่มไม้


นี่หรอคนเฝ้าหอพยากรณ์คนใหม่ ดูเหมือนจะไม่มีพลังเวทย์เลยด้วยซ้ำ น่าจะเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น



"ผิดหวังๆ" เจ้าตัวเล็กปีกสีดำเอ่ย


"ผิดหวังอะไรหรือคีย์" บลิงหันหน้าเข้าหามินโฮและคีย์ ขยับปีกขาวๆ วับๆ ไปด้วย


"ก็คิดว่า น่าจะดีกว่านี้ คนเฝ้าหอน่ะ" คีย์เบะปากเสียดาย นึกว่าจะได้ออกกำลังกายมั้ง


"มันก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ จะได้เข้าไปได้ง่ายๆ" มินโฮเอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นทั้งสองกำลังจะเถียงกันต่อ



มินโฮเดินย่องๆ เข้าไปใกล้ประตู หยุดยืนมองไปยังเด็กหนุ่มผิวขาวเนียน ผมสีน้ำตาล ปากสีเชอร์รี่ ที่กำลังนั่งหลับตาพิงกำแพงด้านขวาของประตู มันคงน่าเบื่อล่ะสิ ที่ต้องมานั่งอยู่แบบนี้ทั้งวันทั้งคืน....


"นายน้อยรีบเข้าไปกันเถอะ" เสียงหวานๆ กระซิบที่ข้างหูเบาๆ


มินโฮพยักหน้าแล้วเปิดประตูเข้าไป ซึ่งมันไม่ได้ล็อก !



เมื่อเข้ามาด้านในคนตัวสูงก็ต้องตกตะลึงกับห้องโถงขนาดใหญ่ ที่มีลูกแก้วหลากสีสันลอยอยู่ทั่วบริเวณ… ดวงตากลมโตฉายแววประหลาดกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า


"โห แล้วจะหาได้จากไหนล่ะ" เสียงเล็กๆ ของคีย์บ่นขึ้น


"นั่นสิแล้วจะหาเจอได้ไง ไหนลองดูหน่อย" บลิงพูดเสร็จก็บินไปสำรวจลูกแก้วหลากสีที่ลอยๆ อยู่ด้านหน้า


คีย์จึงช่วยบินไปช่วยดูลูกอื่นๆ ลองเอานิ้วเล็กๆจิ้มดูก็ไม่เห็นเกิดปฎิกิริยาอะไรขึ้น


"ในนี้ไม่เห็นจะมีอะไรเลย ส่องแล้วเห็นหน้าตัวเอง" บลิงบอกหลังจากที่พยายามเพ่งมองไปในลูกแก้ว


"สวยจัง" คีย์บอกพร้อมกับจ้องไปยังลูกแก้วสีชมพูสดใส


ก็เจ้าเดวิลคีย์น่ะ... หลงใหลในสีชมพูอย่างกับอะไรดี


"แล้วจะรู้ได้ไงว่าอันไหนเป็นของเรา" มินโฮพูดไปพร้อมเดินเข้าไปใกล้ลูกแก้วใกล้สุดหน้าตัวเอง


แขนยาวๆกำลังเอื้อมไปแตะลูกแก้วนั้น เป็นอันต้องชะงักลงไปเพราะเสียงที่ดังขัดขึ้น


"จะรู้ไปทำไม" เสียงหนึ่งดังขึ้น


มินโฮสะดุ้งแล้วหันกลับไปมองยังที่มาของเสียงนั้น นึกว่าใครที่ไหน... ที่แท้ก็เด็กหนุ่มที่เฝ้าอยู่หน้าประตูนั้นนั่นเอง แต่มองระยะใกล้แบบนี้แล้วรู้สึกจะหน้าตาน่ารักนะเนี่ย


"เจ้าเข้ามาในเขตหวงห้ามนะ ออกไปได้แล้ว ข้าขี้เกียจออกกำลังในยามบ่าย" เสียงเจ้าตัวพูดอย่างเบื่อหน่าย.... ก็แน่หล่ะซิ! มีแต่คนอยากเข้ามาที่นี่ แล้วเค้าก็ต้องมาคอยพูดแบบนี้ทุกวันๆ


"เราแค่อยากมาดูคำพยากรณ์"


"เจ้าไม่มีสิทธิ์เข้ามานะ" เสียงเล็กๆ ตวาดขึ้นทันที


"เราควรจะหลอกถามเขานะ ว่าเขารู้วิธีดูหรือเปล่า" บลิงและคีย์ที่ตอนนี้บินมาข้างๆ มินโฮกระซิบบอก


"เราเห็นด้วยนะ" นานๆ ทีเสียงหวานเล็กๆ อีกเสียงจะมีความเห็นตรงกับอีกคน


"นั่นตัวอะไรน่ะ" เสียงอีกคนเอ่ยถามเมื่อเห็นบลิง


O___O


"ห๊ะ นั่นอีกตัว" ร้องเสียงหลงเมื่อเห็นคีย์


O[ ]O


ตอนนี้คนตัวอวบยืนสั่นระริกด้วยความตกใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า ตัวเล็กๆที่มีปีกขยับบินได้สีขาวกับสีดำนี่มันคืออะไรกันเนี่ย ตั้งแต่เกิดมาอี จินกิก็เพิ่งจะเคยเห็นนี่แหละ!!


"เพื่อนเราเอง ชื่อ บลิง กับคีย์" มินโฮเอ่ยบอกพร้อมกับชี้แนะนำ บลิงและคีย์ โค้งคำนับเป็นการทักทาย


"ส่วนเราชื่อ มินโฮ"


"เราชื่ออี จินกิ" บอกชื่อกลับไปแล้วก็แอบสงสัยตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงยอมบอกชื่อจริง เพราะเขาไม่ควรจะเปิดเผยตัวให้คนอื่นรู้ แต่เหมือนคนที่ได้ยินจะไม่แปลกใจกับชื่อของเขาเท่าใดนัก


"ลูกแก้วเยอะแบบนี้ เราจะรู้ได้ยังไงว่าอันไหนเป็นของเรา" คนตัวสูงแกล้งถามลอยๆ ออกไป พร้อมกับมองไปรอบๆ ตัวที่มีแต่ลูกแก้วลอยอยู่แล้วเอานิ้วจิ้มๆ เหมือนที่คีย์ทำ


"เจ้าจะหลอกถามเราหรอ =_="


"ห๊ะ!! ไม่น่าเชื่อว่าจะฉลาด" คีย์ที่บ่นเบาๆ ข้างหูซ้ายของมินโฮเอ่ยออกมาด้วยท่าทางแปลกใจ


หน้าตาแบบนี้ไม่น่าฉลาดจริงๆ นะให้ตาย


"เราก็คิดว่า เจ้าน่าจะเป็นคนมีความรู้ ถ้าเจ้าไม่รู้ก็ไม่เป็นไร" คนตัวสูงพูดด้วยเสียงเหยียดๆ เต็มที่


"ใครบอกเจ้าว่า ข้าไม่รู้ ข้าต้องรู้สิ ก็ข้าเคย..." จินกิเอามือปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน


"เคยอะไร?" ร่างสูงมองด้วยแววตาสงสัย


"เปล๊า~~" อีกคนเลือกที่จะปฎิเสธเสียงสูง


"แล้วตกลงเจ้ารู้หรือไม่รู้กันแน่" บลิงเอ่ยออกมาพร้อมกับบินมาที่หน้าจินกิ เอาคฑาดาวจิ้มไปที่แก้มนุ่มนิ่มนั้น


อ่า... ท่าทางแก้มของคนตัวอวบนี่จะนิ่มดีเหมือนกันนะเนี่ย


"เจ้าอยากรู้คำพยากรณ์ใด" พูดแล้วก็เดินวนไปรอบๆ โดยที่มินโฮเดินตามมา
 

"เนื้อคู่"


"เหว๋ออออ"


จินกิที่สะดุดขาตัวเองกำลังจะล้มลงไปที่พื้นหลังจากที่ได้ยินคำนั้น โชคดีที่มินโฮเองไวพอที่จะเข้าไปประคองร่างของอีกคนที่อยู่ๆ ก็สะดุดอากาศซะงั้นไว้ได้ทัน ทำให้หน้าทั้งสองคนใกล้กันมากๆ


มินโฮจ้องใบหน้าขาวๆ นั้น ดวงตาประกายมันทำให้เขารู้สึกแปลกๆ หัวใจเต้นแรงผิดปกตินะ


"เจ้านี่ซุ่มซ่ามจัง" มินโฮบ่นนิดหน่อย แต่ยังไม่ยอมขยับตัว


&