✖,,, 'SHINee Fiction' ,,,✖

NOTE : เรื่องนี้เป็นพาร์ทต่อจากเรื่อง 'หัวใจป่าเถื่อน' [Wild@Heart Love] นะค่ะ









ผมเป็นเพียงผู้ชายที่ชื่อ ลี จินกิ
เป็นเพียงผู้ชายที่หักห้ามใจไม่ให้ตกหลุมรักลี แทมิน
แม้ว่าเสียงหัวใจของตัวเองจะร่ำร้องออกมาแค่ไหนก็ตาม





“จินกิฮยอง ..”

เสียง แผ่วเบานั่นเรียกผมขึ้นเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวันไม่รู้ น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย น้ำเสียงที่มีอิธิพลต่อหัวใจของผมมากมาย น้ำเสียงที่ทำให้ผมสั่นไหวและไม่กล้าแม้จะหันหน้ากลับไปมองคนที่เอ่ยเรียก ชื่อผมออกมา

“ฮยองรักผมไหม?”

แทมินกอดผมจากด้านหลัง วงแขนเล็ก ๆ โอบรัดผมเอาไว้ทั้งร่างกายและหัวใจ เค้าซุกหน้าลงบนหลังของผม แทมินกอดรัดผมแน่นขึ้นอีก ใบหน้าของผมร้อนวูบวาบขึ้นมาจนต้องรีบแกะมือของน้องเล็กออกเบา ๆ โดยมีสายตาของเมมเบอร์คนอื่นกำลังมองอยู่

“ไปห้องแต่งตัวได้แล้วแทมิน”

ผมเอ่ยบอกคนตรงหน้าเสียงเรียบเฉย เอื้อมมือออกไปยีเรือนผมของแทมินอย่างอ่อนโยน ความรู้สึกมากมายกำลังถาโถมและประเดประดังเข้าใส่ผม หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาแต่ผมก็ต้องหักห้ามใจ

แทมิน .. อาจจะผิดหวังถ้ารู้ว่าผมหลงรักเค้า

.
.


“ฮยองรักผมไหม?”

คำถามนั้นหลุดออกมาจากปากของแทมินอีกครั้ง เป็นคำถามที่ผมเองถามตัวเองอีกหลายต่อหลายครั้งว่าเมื่อไหร่ผมจะเลิกคิดเกินเลยกับน้องชายของวง มือของผมเอื้อมไปจับมือของแทมินไว้ และปล่อยให้ความเงียบเป็นคำตอบ ผมลากข้อมือแทมินให้ออกเดินไปด้วยกัน

และกำลังหักห้ามใจไม่ให้เต้นแรงกับแทมินไปมากกว่านี้





x


.
.
.


x


Rock @ Heart


x


.
.
.


x





หัวใจของผมนะ .. กำลังเต้นแรงกับลี แทมิน

ผมปล่อยให้หัวใจเต้นแรงทุกครั้งเมื่อแทมินยืนอยู่ด้านหลัง ตลอดมาผมไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่แทมินถามคำถามแบบนั้นกับ ผม ผมรู้แต่เพียงว่าผมมีความสุขที่ได้ยินคำถามเหล่านั้น เลือดในกายกำลังสูบฉีดและทำให้ผมรู้สึกดีได้ทุกครั้ง แต่ผมก็ไม่กล้า .. ไม่แม้แต่จะบอกแทมินไปว่าผมรักเค้า

เพราะความรักของผมกับเค้า .. มันอาจจะแตกต่างกัน

.
.


“จินกิฮยอง ..”

เสียงเรียกดังขึ้นจากทางด้านหลังเหมือนเช่นทุกครั้ง ผมหันกลับไปมองคนที่อยู่ด้านหลัง ดวงตาของแทมินมีพลังดึงดูดที่ทำให้ผมไม่สามารถละสายตาไปจากเค้าได้ ผิวขาวใสที่ผมอยากจะเอื้อมมือออกไปสัมผัสแต่ก็ได้แค่ถามออกไปว่า

“ว่าไงแทมิน”

“ฮยองรักผมไหม?”

เหล่าเมมเบอร์คนอื่นเบือนหน้าออกไปจากภาพที่คงจะเห็นจนคุ้นชิน ภาพที่แทมินกำลังถามว่าผมรักเค้าไหม? แล้วจะให้ผมตอบออกไปยังไงล่ะ ผมได้แต่มองหน้าแทมินนิ่งงัน แววตาของแทมินยังคงเฝ้ารอคำตอบจากปากของผม



ลี จินกิน่ะเป็นคนที่ไม่สมควรจะถูกแทมินรัก
เพราะลี จินกิกำลังพาหัวใจก้าวข้ามคำว่า ‘พี่น้อง’
และมอบความรักที่เกินเลยให้ ลี แทมิน ..



“แทมิน .. วันนี้มีการบ้านไหม?”

ผมเอ่ยถามอย่างอื่นออกไปเพื่อหลีกเลี่ยงการตอบคำถามจากประโยคนั้นของแทมิน ไม่ใช่ว่าผมไม่รักแทมิน แต่ผมไม่อยากให้ตัวเองถลำลึกลงไปมากกว่านี้ ผมต้องหยุดอาการหัวใจเต้นแรงของตัวเอง หยุดความรู้สึกที่เริ่มเกินขอบเขตของตัวเองเอาไว้แค่นี้

“มีครับ”

“งั้นกลับถึงหอแล้วรีบทำการบ้านนะ”

มันเป็นประโยคคำถามที่ดูโง่มากในสายตาของผม เป็นการสั่งแทมินที่ดูแย่มาก แทมินไม่ใช่เด็กนิสัยไม่ดี เค้าทำการบ้านทุกครั้งหลังเลิกงาน ..

“จินกิฮยองจะมาสอนผมใช่ไหม?”

ผมนิ่งเงียบราวกับกำลังชั่งอกชั่งใจ หันหน้าไปทางคีย์แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรออกมา อีกฝ่ายก็รีบชิ่งพูดทันทีทันใดว่า

“วันนี้ฉันก็มีการบ้าน พี่จินกิก็ไปสอนน้องนะ”

ผมหันกลับมามองแทมิน ใบหน้านั่นดูหม่นวูบลงอย่างเห็นได้ชัด บางทีแทมิอาจจะเกลียดผมก็ได้ ถ้าเพียงแค่สอนการบ้านเค้าผมก็ทำท่าเหมือนรังเกียจอยู่แบบนี้ ..

“เดี๋ยวพี่สอนเองแทมิน”



บางทีลี จินกิก็โง่เกินไป ..
โง่ที่ไม่ยอมเดินออกมาจากห้วงรักที่เป็นคนสร้างขึ้นเอง





x


.
.
.


x


Rock @ Heart


x


.
.
.


x






“จะไปไหนมินโฮ”

ผม เอ่ยถามเสียงดัง ทันทีที่ประตูห้องของแทมินเปิดออก มินโฮกลับกำลังเดินสวนผมออกไปจากห้อง ทำไมทุกคนต้องปล่อยให้ผมอยู่กับแทมินแค่สองต่อสองด้วยนะ พวกเค้าไม่รู้บ้างหรือไงว่าผมกำลังพยายามตัดใจจากแทมินอยู่ .. มันยากขนาดไหนไม่มีใครรู้หรอกเหรอ?

“ออกไปหาอะไรกินแล้วก็ไปถามการบ้านคีย์กับพี่จงฮยอน ..”

มินโฮเอ่ยจบก็เดินออกไปทันที แทมินดึงข้อมือของผมให้เข้ามาในห้อง แทมินปิดประตูแล้วล็อคห้องอย่างรวดเร็ว เค้าดันหลังผมไปยังเตียงนอนชั้นล่าง ผมหันกลับไปมองแทมินแล้วเอ่ยถามเสียงเบา

“ต้องล็อคห้องด้วยเหรอ?”

“เอ่อ .. เผื่อว่าพี่มินโฮมาขัดตอนที่กำลังทำ ผมจะไม่มีสมาธิฮะ”

ผมพยักหน้าแต่แอบลอบถอนหายใจออกมา แทมินไม่รู้เหรอบ้างเหรอว่ากำลังล็อคหัวใจของผมเอาไว้ด้วย แค่เพียงตอนนี้มีเราแค่สองคน .. ผมก็แทบจะบ้าตายอยู่แล้ว

หนังสือเรียนถูกผลักมาตรงหน้าผมพร้อมกับรอยดินสอที่วงเอาไว้ในส่วนที่ไม่เข้าใจ แทมินคงกำลังมุ่งมั่นกับการเรียน ในขณะที่ผมเองนั่นแหละที่เอาแต่คิดเรื่องไม่เป็นเรื่อง ผมอ้าปากขยับเขยื้อนและค่อย ๆ อธิบายเนื้อหาทีละส่วนให้แทมินอย่างตั้งอกตั้งใจ

ดวงตาของผมเผลอเงยขึ้นมอง พวกเราสบตากันครู่หนึ่งก่อนที่ผมจะเป็นฝ่ายหลบตาแล้วอธิบายเนื้อหาต่อพร้อมกับใบหน้าทีคงแดงก่ำ แววตาของแทมินที่จ้องมองมาใสแป๋วและไร้เดียงสา แต่ผมกลับกำลังตกหลุมรักคน ๆ นั้นอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ปากของผมกำลังอธิบายเนื้อหาให้แทมินฟัง แต่สมองของผมกลับมีแต่ภาพใบหน้าของแทมิน


ผมอยากจะ .. หยุดความคิดของตัวเองไว้แค่นี้
หยุดความรู้สึกที่อีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกแบบผม
หยุดความคิดเกินเลยเอาไว้ ..

.
.


“เข้าใจไหมแทมิน”

“ฮะ”

แทมินตอบเสียงเบา ผมเงยหน้าขึ้นมองแต่แทมินก็ยังเอาแต่จ้องมองผม ดวงตาคมกริบคู่นั้นกำลังทำให้ผมร้อนในอกราวกับไฟลุกไหม้อยู่ตรงนั้น ผมยื่นมือออกไปหยิกหมับเข้าที่แก้มของแทมินอย่างหมั่นไส้ บางทีนั่นอาจจะเป็นเพราะว่าผมเองต่างหากที่เป็นฝ่ายอยากจะสัมผัสเค้า

“มองหน้าพี่อยู่ได้ ทำการบ้านได้แล้วนะ”

แทมินปิดหนังสือเรียนลงอย่างรวดเร็ว และยังไม่ทันที่ผมจะได้ตั้งตัว คนตรงหน้าก็เลื่อนกายมาใกล้ ก่อนจะสัมผัสริมฝีปากลงบนพวงแก้มของผมอย่างรวดเร็ว เป็นเสี้ยวนาทีที่ผมรู้สึกเหมือนหัวใจจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ผมยกมือกุมแก้ม ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้าใส่

“จินกิฮยองรักผมไหม?”

ผมยิ้มกว้างแล้วรวบร่างแทมินเข้ามากอดอย่างรวดเร็ว บางทีคำถามที่แทมินเพิ่งถามออกมามันทำให้ผมใจเต้นแรงจนจะหลุดออกนอกอก ใบหน้าของผมตอนนี้คงแดงก่ำอย่างไม่ต้องสงสัย

“รักสิ ..”

ผมบอกความในใจของตัวเองออกไปเสียงแผ่ว คนร่างเล็กโอบกอดผมเอาไว้แน่น ผมอยากจะหยุดเวลาให้อยู่แค่ตรงนี้ ผมรักแทมิน แต่ว่า ..

“ก็แทมินเป็นน้องชายพี่นี่นา”

ผมเอ่ยเสียงเบาออกไป ตอกย้ำความรู้สึกให้ตัวเองคิดกับแทมินแค่นั้น ตอกย้ำว่าความสัมพันธ์ของพวกเรามันก็เป็นได้แค่พี่กับน้องเท่านั้น แทมินผลักผมออกห่าง การกระทำของคนตรงหน้าทำให้ผมงุนงงไม่น้อย


ผมรู้สึกเหมือนกำลังขาดอากาศหายใจ ..
ผมก็แค่ .. หลงรักแทมินมากเท่านั้นเอง


.
.


“ผมไม่ฟัง!”

“แทมิน .. เดี๋ยวก่อนสิ!”

“พี่ออกไปก่อนเหอะ! ผมจะทำการบ้าน ผมอยากอยู่คนเดียว!”

แทมิน .. ไล่ผมน่ะ

เป็นครั้งแรกที่แทมินออกปากไล่ผม แล้วจะทำยังไงได้นอกจากต้องพยักหน้าให้แทมิน ผมเดินตัวลอยออกมาจากห้องแล้วปิดประตูลงแผ่วเบา ก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าไปยังห้องของตัวเอง โถมตัวลงบนที่นอนแล้วดึงผ้าห่มมาคลุม ก่อนจะปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา



.
.


แทมินไม่ผิดหรอก .. เพราะแทมินไม่รู้ ..
แทมินไม่เคยรู้เลยว่าลี จินกิคนนี้รักน้องชายที่ชื่อแทมินมากขนาดไหน?





x


.
.
.


x


Rock @ Heart


x


.
.
.


x






หัวใจของผมกำลังแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ .. แทมินจะรู้บ้างไหม?

แทมินคงไม่รู้ว่าภายใต้รอยยิ้มตลอดเวลาการทำงาน ภายใต้เสียงหัวเราะที่ดังก้องของผม ผมเจ็บปวดรวดร้าวมากขนาดไหน แทมินหลบหน้าผม แค่ผมเดินเข้าไปใกล้เค้าก็เดินหนี แค่เจอหน้าผมเค้าก็หลบหน้า แทมินคงเกลียดพี่จริง ๆ สินะ ..


ลี จินกิ .. ช่างอ่อนแอเหลือเกินใช่ไหมแทมิน
แต่ลี จินกิ .. ก็อ่อนแอเพราะความรักที่มีต่อแทมินนั่นแหละ


.
.


“คิดอะไรอยู่ฮยอง”

เสียงเข้ม ๆ ของมินโฮเอ่ยถาม ผมส่ายหน้าออกมาโดยไม่พูดอะไรสักคำ คำพูดต่าง ๆ นานาและความคิดกำลังไหลวนไปมาในหัวจนผมไม่สามารถเรียบเรียงมันได้

“แทมิน .. ไม่ได้เกลียดฮยองหรอกนะ”

มินโฮเอ่ยขึ้นแล้วยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้ผม ผมยื่นมือออกไปรับแล้วซับน้ำตาของตัวเองแผ่วเบา ยิ่งปล่อยให้ของเหลวอุ่นร้อนนั่นไหลผ่านพวงแก้มมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งหาทางหยุดมันไม่ได้เสียที

“แทมินมันก็แค่ .. อยากให้ฮยองตอบคำถามของมัน”

ตอบคำถาม ..

ผมแค่นยิ้มออกมาอย่างสมเพชตัวเอง ผมก็ตอบไปแล้วนี่นา .. ตอบคำถามที่แทมินถามผม แต่จะให้ทำยังไงเมื่อความรู้สึกที่ผมมีมันไม่เหมือนกับความรู้สึกที่แทมินมี ให้ผม

“ฮยองน่ะ .. รู้สึกยังไงก็พูดออกมาตรง ๆ สิ”

ผมหันกลับไปมองเจ้าคาริสม่ามินโฮถอนหายใจออกมาพลางส่ายหน้าสองสามที ดวงตาของมินโฮเบือนไปทางอื่น ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยออกมาว่า

“ผมไม่รู้หรอกว่าความรักมันเป็นยังไง แต่ถ้ามัวแต่อ้อมค้อม .. อีกฝ่ายเค้าก็ไม่รู้ตัวหรอกนะ”

“นายรู้ ..”

“แต่ฮยองก็ยังไม่รู้ความจริงอีกข้อของแทมินหรอกนะ .. แทมินมีอะไรปิดบังฮยองอยู่เรื่องหนึ่ง จริง ๆ เค้าก็แสดงออกมามากเหมือนกันแต่ฮยองนั่นแหละที่ไม่รับรู้”

“อะไร”

“ผมไม่บอกหรอก .. เลิกร้องไห้ได้แล้ว หน้าฮยองบวมกว่าเดิมเป็นสิบเท่าอีกรู้ไหม”

เจ้าคนตัวสูงเอ่ยทิ้งท้ายเอาไว้แบบนั้นแล้วเดินจากไป มินโฮทิ้งไว้แค่ผ้าเช็ดหน้ากับคำพูดที่เข้ามาก่อกวนใจผม ใบหน้าของแทมินลอยวาบเข้ามาในหัวอีกครั้งพร้อม ๆ กับรอยยิ้มและประโยคที่ว่า

‘ฮยอง .. รักผมไหม?’





x


.
.
.


x


Rock @ Heart


x


.
.
.


x






“ฮยอง ..”

ผมหวังว่านี่คงไม่ใช่ความฝันหรอกนะ เสียงของแทมินที่ผมไม่ได้ยินมาหลายวันเรียกผมจากทางด้านหลัง ผมหันกลับไปมองแทมินด้วยท่าทางอึดอัด ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากเจอเค้า แต่ตอนนี้ผมไม่รู้จะต้องทำยังไงกับท่าทางของตัวเองดี

“มีอะไรรึเปล่าแทมิน .. ดึกแล้วนะ”

“ผมมีเรื่องอยากคุยกับฮยอง”

“แต่พรุ่งนี้นายต้องไปโรงเรียนแต่เช้านะ ถ้าตื่นสายล่ะก็ ..”

“ผมอยากคุยกับฮยอง!”

แทมินเอาแต่ใจตัวเองเป็นครั้งแรกเพราะฉะนั้นผมเลยยอมให้เค้า พวกเราเดินไปนั่งลงยังโซฟาในห้องทีี่มีแต่งแสงไฟสลัวจนผมแทบจะมองไม่เห็น หน้าแทมิน

“ฮยองรักผมไหม?”

“ถามอีกแล้วนะ”

ผมเอ่ยออกไปแบบนั้น ทั้งที่หัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมานอกอก ผมเอื้อมมือออกไปจะยีผมแทมิน แต่มือเล็กนั่นกลับจับมือผมเอาไว้ แทมินส่ายหน้าออกมา เค้าเขยิบเข้ามาใกล้ผมและทำให้ผมหัวใจหลุดจากการควบคุมอีกครั้งด้วยการกอดผม เอาไว้

“แทมิน .. เป็นอะไรไป ใครทำอะไร?”

แทมินดูอ่อนแอและ ไร้เรี่ยวแรง ราวกับว่าจิตวิญญาณของเค้าหลุดออกไปจากร่าง ผมพยายามดันร่างของเค้าออก สองมือของผมประคองใบหน้าของแทมินให้เงยขึ้นมองผมด้วยความเป็นห่วง

“ใครทำอะไรแทมิน”

“พี่ไงล่ะ .. พี่ไงที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้”

มือของผมร่วงลงข้างตัว เป็นผมใช่ไหมที่ทำร้ายแทมิน .. เป็นเพราะความรู้สึกของพี่ใช่ไหมที่กำลังทำร้ายให้นายเจ็บปวด ผมหันหน้าไปอีกทางแล้วพยายามกลั้นเสียงสะอื้นของตนเอง แต่คงไม่ได้ผลมากนัก เพราะยิ่งร้องไห้ออกมาผมก็ไม่มีวิธีเรียนรู้ที่จะหยุดมันทันที

“ทำไมล่ะแทมิน”

ผมเอ่ยถามเสียงแผ่วออกไป รอคอบคำตอบจากปากของแทมินอย่างใจจดใจจ่อ เหลือบไปมองแทมินก็เห็นว่าไหล่บางนั่นกำลังสั่นเทิ้มไม่ต่างจากผมมากนัก

“เพราะผมรักฮยอง .. รักแบบที่ไม่ใช่พี่กับน้อง แต่รักแบบที่ผู้ชายคนหนึ่งจะรักผู้ชายคนหนึ่ง ฮยอง .. ตลอดเวลาผมเลยถามฮยองว่าฮยองรักผมไหม? มันไม่ได้หมายความรักแบบพี่น้อง”

คำพูดเหล่านั้นทพให้หัวใจของผมสูบฉีดเต้นแรงอีกครั้ง แทมินหันหน้ามาหาผม มือของเค้ายกขึ้นเช็ดน้ำตาออกไปจากใบหน้าของผมแผ่วเบา ตอนนี้ผมเรียนรู้แล้วล่ะว่า .. ผมจะหยุดน้ำตาได้เมื่อมีแทมินเป็นคนช่วยเช็ดให้

“มันไม่ใช่ความผิดของฮยอง เพราะฉะนั้นฮยองห้ามร้องไห้ ยิ่งฮยองร้องไห้เพราะผมมากเท่าไหร่ หัวใจของผมมันก็จะยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น”

ผมไม่ได้พยักหน้า ไม่ได้ตอบรับ ไม่ได้เอ่ยอะไรออกไปแต่น้ำตากลับไหลออกมาอีกระลอก คำพูดของมินโฮไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง

“พี่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยแทมิน”

“งั้นพี่ก็รู้เอาไว้ซะว่าแทมินรักจินกิฮยอง”

ผมอยากจะโผเข้ากอดเค้าแล้วบอกว่าผมเองก็รักเค้า แทมินใช้ดวงตาคมคายนั่นมองมาที่ผมด้วยความรู้สึกเป็นห่วงเป็นใย รอยยิ้มน้อย ๆ ผุดที่ริมฝีปากของเค้าแม้ใบหน้านั่นจะมีน้ำตาเอ่อท้น

“แทมิน .. ถ้าหากว่า ..”

“ถ้าหากว่าไม่ได้คิดอะไรก็ไม่ต้องบอกผมหรอกครับ ตราบใดที่ผมยังถามคำถามนั่นกับฮยอง .. ฮยองก็แค่บอกว่าเจ้าน้องชาย ผมก็จะเข้าใจความหมายมันในทันที ฮยองไม่ต้องกลัวว่าผมจะเจ็บปวดหรอกครับ เพราะถ้าฮยองโกหกผม แบบนั้นผมจะเจ็บยิ่งกว่า”

ผมพยักหน้าไปมา มือของผมเอื้อมไปแตะแก้มของแทมินเบา ๆ แล้วตัดสินใจชะโงกหน้าเข้าไปใกล้แทมิน ฝังริมฝีปากลงบนแก้มของแทมินแผ่วเบาด้วยความรวดเร็ว เป็นสัมผัสที่ผมจะจดจำเอาไว้ตลอดไป ผมผุดยิ้มให้แทมินบางเบา แล้วเอ่ยเสียงใสออกไป

“แล้วพี่จะรอฟังคำถามของแทมินทุกวันเลยนะ”

แทมินพยักหน้าเบา ๆ ผมเขยิบเข้าไปใกล้แทมินแล้วใช้วงแขนโอบรัดแทมินเอาไว้แน่น ใบหน้าของผมเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม เค้าโอบรัดผมกลับด้วยวงแขนคู่นั้น ร่างของพวกเราแทบจะกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน ..

.
.


พรุ่งนี้ .. ผมมีคำตอบสำหรับคำถามของแทมินแล้วล่ะ





x


.
.
.


x


Rock @ Heart


x


.
.
.


x






“จินกิฮยอง .. รักผมไหม?”

“แทนที่แทมินจะถามว่าพี่รักแทมินไหม? ทำไมไม่ถามว่ามีวันไหนบ้างที่พี่ไม่รักแทมิน”

ผมยิ้มกับคำตอบของตัวเอง แทมินยิ้มกับคำตอบของผม พวกเรายิ้มให้กันแบบนั้นเนิ่นนาน แทมินเอื้อมมือออกมาตรงหน้า ผมยื่นมือไปสัมผัสกับมือของแทมินเบา ๆ

“วันไหนบ้างที่ฮยองไม่รักผม?”

“ไม่มี”

ผมตอบคำถามของแทมินด้วยความมั่นใจ ริมฝีปากบางเลื่อนมาสัมผัสลงบนแก้มใสของผมตั้งแต่เช้าตรู่เหมือนเช่นวันนี้ แทมินยังยิ้มไม่หุบ ผมเองก็ยังหน้าแดงไม่หยุดเช่นกัน .. มือของแทมินกระชับมือของผมแน่น

“ผมรักฮยองนะ”



.
.



แทมินไม่เคยบอก .. เพราะแทมินรู้ดีว่าตัวเองรู้สึกยังไง
ส่วนผมเองก็ไม่เคยถาม .. เพราะรู้ดีว่าตัวเองรู้สึกยังไง
แต่ตอนนี้ .. เวลานี้ .. ผมว่าพวกเราพร้อมแล้วที่จะรู้สึกอย่างเดียวกัน



รัก ..







END. (จริงๆ)












TALK WITH ME

// ปาดเหงื่อ
กว่าจะได้เอาลง รอบแรก IE เอ๋อ ปิดหน้าต่างเอง
อารมณ์เสียแกมหงุดหงิด = =+ แต่ก็ลงได้สำมะเร็จเรียบร้อย
พาร์ทจบเฉลยความในใจแบบหมดเปลือกของจินกิฮยองของน้องแทมิน

*ระเบิดเสียงหัวเราะ*

แลดูคนอ่านหลายคนจะงงกันมากที่มันกลายเป็น 'แทมอน'
ไม่ต้องงกันหรอก ขนาดคนแต่งเองมันยังงงเลย =__________=
ตอนนี้มีชื่อภาษาไทยสวยเริ่ดว่า .. 'หัวใจสะแด่ว'
จากพาร์ทแรก wild@heart คือ 'หัวใจป่าเถื่อน'
อภินันทนาการจากน้องหนึ่งของเด็กตาโต ฮ่าๆๆๆๆ

หวังว่าจะติดตามกันต่อไปเรื่อย ๆ นะค่าาาา