[HoHyun] Durian Love

posted on 08 Aug 2009 20:22 by shineefic in 02-Flavor-of-Love

Project รัก .. รสอะไร?
l l รัก .. รสชาติมันเป็นยังไงกันนะ? l l

เพราะจงฮยอนร้อน (แรง)
Cause he’s so hot

Author ::: Bling_JH

 






“หอมจังเลยยย...”

พี่จงฮยอนสูดกลิ่นที่ลอยอยู่รอบๆตัวเราสองคนเข้าไปเต็มปอด...

รอยยิ้มน่ารักๆที่ระบายไปทั่วหน้าใสๆ...

บ่งบอกว่าตอนนี้คนข้างๆผมกำลังมีความสุขเหนือคำบรรยาย...

ภายใต้สถานการณ์อื่นที่รอบตัวเราสองคนล้อมรอบไปด้วยทุ่งดอกไม้นานาพันธุ์

ที่แข่งกันส่งกลิ่นหอมชวนเคลิบเคลิ้ม...

ผมคงจะโน้มตัวลงไปจูบพี่เค้าตามใจปรารถนาแล้วอ้างว่าบรรยากาศมันพาไป...

แต่ไม่ใช่สำหรับตอนนี้..ตรงนี้...

สิ่งที่พี่จงฮยอนบอกว่าหอมนั้น...สำหรับผม...




มันเหม็น...




เหม็นไปดาวทุกดวงเลยครับ...





“มันเหม็นมากเลยนะ..พี่ไม่รู้สึกเหรอ..”

ผมอดไม่ได้ที่ต้องเอานิ้วบีบจมูกไว้...แล้วออกแรงดึงพี่ชายตัวเล็กของผม(??)

ให้ถอยห่างออกมาจากผลไม้ชนิดหนึ่ง...

ที่นอกจากสีจะเหมือนขี้แล้ว..กลิ่นแมร่งยังเหมือนขี้อีก!!..

โอ้ยย..ชเวมินอยากได้อากาศที่ปราศจากกลิ่นทุเรียน...

ทุเรียนเชียวนะ!!...กลิ่นมันอบอวลชวนอ้วกมากเถอะ...

พี่จงฮยอนบอกว่าหอมเข้าไปได้ไง...


“เดี๋ยวสิมินโฮ...จะรีบไปไหน...พี่ว่าจะซื้อไปกินซักลูก”

พี่จงฮยอนออกแรงต้านแรงดึงผมไว้..แล้ว...ฮ้า!!!...

อะไรนะ!!...จะกินทุเรียน...พี่จงฮยอนจะกินทุเรียน!!!...


“มันเหม็นอ่ะ” ผมยอมตามใจพี่เค้าได้ทุกเรื่องนะครับ...

จะเอาสวรรค์วิมานอะไรขอให้บอก...ชเวมินจัดให้...

แต่เรื่องนี้ขอเหอะ..ตามใจผมหน่อยเถอะนะ...

ว่าแล้วผมก็ออกแรงฉุดพี่เค้าอีกที...

รีบไปจากที่นี่เหอะครับ...ผมกลั้นหายใจต่อไปไม่ไหวแระ....


“มินโฮอา ~ น้าๆๆ..พี่อยากกินอ่ะ..เดี๋ยวพี่ถือเองก็ได้..น้าๆๆ”

พี่จงฮยอนยู่ปากทำหน้าเป็นน้องหมาหงอยแล้วแกว่งแขนผมเบาๆ...


ผมขอย้ำคำเดิมครับ..



ถ้าบรรยากาศรอบข้างมันดีกว่านี้...ผมกระชากมาจูบแระ...พี่จงฮยอนน่ารักซะ




“ไม่เอาได้มั๊ยอ่ะพี่จงฮยอน..ผมเหม็นอ่ะ..”

ขอเถอะครับ...กลิ่นมันเหลือรับจริงๆ


“มินโฮใจร้ายอ่ะ...ก็พี่อยากกินนี่...เดี๋ยวพี่ไปกินไกลๆๆๆเลย...

ไม่เข้าใกล้มินโฮเลย..นะๆๆ...” พี่จงฮยอนยังคงไม่ละความพยายาม

จะไปกินไกลๆผมงั้นเหรอ...แค่ผมห่างพี่สองเมตรผมก็คลั่งแระ...

นี่จะห่างผมไปสวีทกะทุเรียน....ผมไม่ยอมหรอกนะ...

ไม่อยากท้าต่อยกะทุเรียน...เดี๋ยวหนามแมร่งตำ...กลัวเจ็บ...



“เดี๋ยวพี่ไปกินในห้องเก็บของก็ได้เอ้า...”

พี่จงฮยอนเงยหน้ามองผมแล้วทำตาปริบๆ...


“พี่จะเข้าไปกินในนั้นได้ไง...ห้องเก็บของมันเหม็นอับ”

ผมบอกพี่เค้า...พี่จงฮยอนอมลมก้อนเล็กๆ...พลางใช้ความคิด...

ไม่ถึงสองวิ...ตากลมๆก็เบิกกว้างขึ้นพร้อมกับที่คิ้วหนาๆเลิกขึ้นสูง...แล้วก็พูดว่า


“งั้นพี่ไปกินในห้องน้ำก็ได้...นะมินโฮ...น้าๆๆๆๆ...” พี่จงฮยอนยิ้มหวานให้ผม...

มือเล็กๆของพี่เค้านวดไปตามแขนยาวของผม....

อย่านะพี่จงฮยอน...อย่าคิดว่าชเวมินจะใจอ่อน...


“มันไม่ถูกสุขลักษณะ...” จริงมั๊ยล่ะครับ...ผมยังไม่อยากนั่งพยาบาลเป็ดท้องเสียนะ


“พี่ไปกินนอกระเบียงก็ได้...น้า ~ มินโฮ..นะๆๆๆ” พี่จงฮยอนยังคงอ้อนผมต่อไป...

ขอร้องล่ะใครช่วยมาบอกคิมจงฮยอนที...

ว่าไอ้ตาโตๆแบ๊วๆ...สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความหวังเนี่ย...






มันน่าจับกดสิ้นดี...




“มันก็เหม็นอยู่ดี...” ผมเบือนหน้าไปทางอื่น...

ไม่ไหวทนกับหน้าแบบนั้นของพี่จงฮยอน....

ประกอบกับกลิ่นของราชาแห่งผลไม้ที่ยังกระแทกจมูกโด่งๆของผมไม่หยุด...

นั่นทำให้พี่จงฮยอนอมลมก้อนเล็กๆ...ก้มหน้าคอตกด้วยความน้อยใจ...

พยักหน้าเบาๆเป็นเชิงว่ายอมตามใจผม...

ให้ตายเหอะ...แล้วจะให้ผมทำยังไงกับสถานการณ์แบบนี้ล่ะครับ...

ผมไม่อยากให้พี่จงฮยอนงอนผม...

แต่ผมก็ไม่อยากให้ร่วมห้องกับผลไม้หน้าตาประหลาดแถมส่งกลิ่นไม่น่าพิสมัยนี่นา.....





พี่จงฮยอนน่ะผมก็รักครับ...แต่ผมก็เกลียดทุเรียนเหมือนกันนี่...










เอาวะ!!...ก็ในเมื่อพี่จงฮยอนยอมไม่เอาไอ้ทุเรียนบ้านั่นกลับที่พักแล้วอ่ะ....







ผมจูงเป็ดคอตกออกมาจากบริเวณนั้น...แอบดีใจนิดนึงที่พี่จงฮยอนยอมตามใจผม...

เดินตามออกมาอย่างว่าง่ายแม้หน้าจะบูดไปบ้าง...

แต่นั่นก็หมายความว่าพี่เค้าก็เป็นแคร์ผมเหมือนกัน...

ผมมีความหวังได้ใช่มั๊ยครับ...พี่เค้าน่าจะมีใจให้ผมเหมือนที่ผมมีใจให้พี่เค้ารึเปล
่า...

ฮะ...อะไรนะครับ...อ้อ...เปล่าครับเปล่า...พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว...

ผมกับพี่จงฮยอนเราสองคนไม่ได้เป็นแฟนกันครับ..

แต่ผมชอบคำว่า...ผมกับพี่จงฮยอน...เราสองคน ยัง ไม่ได้เป็นแฟนกันมากกว่านะ..

เพราะผมเชื่อว่าในซักวัน...พี่เค้าจะต้องเป็นของผม...วะฮ่าๆๆ...


อ๊ะ อ๊ะ อย่าหื่นสิครับ..

ผมหมายถึงพี่เค้าต้องเป็นแฟนของผมน่ะ...






ผมเดินจูงพี่จงฮยอนออกมาจนพ้นระยะส่งกลิ่นของทุเรียน...

พี่จงฮยอนยังคงเดินก้มหน้าก้มตาทำหน้าบูด...เฮ่อ...กลุ้ม...


“พี่จงฮยอน..ไปกินไอติมกันนะ...”

ผมบีบมือพี่เค้าเบาๆเป็นการเรียกร้องความสนใจ...แต่...


“................” เงียบครับ...แถมหันหน้าไปทางอื่นด้วยแหนะ...งอนชัวร์..ฟันธง!!..


“พี่จงฮยอน...กินไอติมมั๊ยครับ...” ผมถามอีกที..คราวนี้ผมเขย่ามือพี่เค้าเบาๆ...

พี่เค้าหันมามองผมแวบนึงแล้วก็เมิน...




เมิน!!...




เมิน!!!!!...




ให้ตายเหอะ..พี่จงฮยอนเมินผมอ่ะ...โอ๊ยยยย..ชเวมินไม่ขอทน..

ใครจะเมินผมยังไงผมไม่สน...แต่นี่เป็นคิมจง...ว่าที่ภรร...

เอ่อ..ผมหมายถึงว่าที่สุดที่รักในอนาคตน่ะครับ...

พี่จงฮยอนเมินผมอ่ะ...แล้วไอ้หน้างอนๆแบบนั้น....

โอ้ยยยย...ชเวมินจะขาดใจ...หายใจไม่ออก...

เป็ดที่รักคราบบ....ได้โปรดอย่าเมินกันแบบนี้สองวินาทีก็ปวดใจแล้วววว...




ผมก็อยากให้พี่จงหายงอนครับ...แต่ผม...


ผมทนกับกลิ่นทุเรียนไม่ได้หรอกนะ!!!...


เพราะฉะนั้น...

















“ก็ได้ครับพี่จงฮยอน...แต่แค่ลูกเดียวนะครับ...”

สุดท้ายแล้วผมก็ต้องยอมตามใจพี่จงฮยอนอยู่ดี...เท่านั้นแหละครับ..

พี่ชายตัวเล็กของผมหันมายิ้มแป้นด้วยความดีใจ...

แถมกอดผมแรงๆทีนึงทำเอาใจผมเต้นตูมตาม


“มินโฮน่ารักที่สุดเลย ~” พูดเสร็จก็วิ่งจู๊ดไปที่ร้านขายทุเรียนทันที...





เฮ่อออออ...





ผมยอมให้พี่กินทุเรียนแล้วนะพี่จงฮยอน...

แล้วเมื่อไหร่พี่จะยอมให้ผมกินเป็ดซักที...



โลกนี้ไม่ยุติธรรมเลย..แมร่ง..หนีกลับดาวดีมั๊ยเนี่ย...



ก็มันจริงๆนี่ครับ...ทั้งๆที่ผมอยู่รอบๆตัวพี่เค้าตลอดเวลา...

พยายามเข้าใกล้...พยายามสื่ออะไรให้พี่เค้ารู้ความในใจ...

แต่เป็ดก็ช่างไม่รู้อะไรเล้ยยยย...


ยอมรับครับว่าผมฉวยโอกาสบ้างเป็นบางครั้ง...

อย่างเวลาก้มไปกระซิบไรเงี้ย...ก็แอ๊บเอาจมูกชนขมับบ้าง...เอาปากชนแก้มบ้าง...

เวลาอยู่ในที่ๆคนเยอะแล้วมีคนเบียดกระแทกผม..

ผมก็แอ๊บทำเป็นเซไปกอดพี่เค้าบ้างอะไรบ้าง...


แต่เป็ดแบ๊วก็ยังไม่รู้ตัว...ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ...





ผมล่ะเหนื่อยใจ...






ที่จริง...พี่จงฮยอนก็คงจะเหมือนทุเรียนนะครับ...


เปล่าครับๆๆ...ไม่ได้บอกว่าพี่จงฮยอนเหม็น....


พี่จงฮยอนออกจะหอม..(จากการแอบดม...ผมหื่นว่ะ)


ผมหมายถึง..พี่จงฮยอนค่อนข้างจะ...







กินยาก...












เมื่อกลับมาถึงที่พัก...พี่จงฮยอนก็ครองห้องครัวทันที...

ไอ้ทุเรียนลูกใหญ่ถูกวางไว้บนโต๊ะ..

คนตัวเล็กหยิบมีดเล่มนึงขึ้นมา...เตรียมแกะทุเรียน....

นี่ขนาดยังไม่แกะนะครับ...ไอ้ทุเรียนตัวดียังส่งกลิ่นอบอวลไปทั่ว...

ผมขอไปเก็บตัวอยู่ในห้องนอน...ที่พอจะมีอากาศปราศจากกลิ่นอยู่บ้างดีกว่านะ...














ผมได้ยินเสียงกุกกักๆอยู่นอกห้องมาซักพักแล้วครับ...

นึกสงสัยอยู่เหมือนกันว่าพี่จงฮยอนได้เขมือบของเหม็นรึยัง...

ผมแง้มประตู...ชะโงกออกไปดูที่ห้องครัว...

เห็นเป็ดสุดที่รักกำลังขะมักเขม้นอยู่กับการแบะเปลือกทุเรียนออก...

แต่ดูจะไม่เป็นผล...แถมเป็ดของผม(??)ยังสะบัดมือหยอยๆ...

แล้วมองบริเวณนิ้วของตัวเองด้วยสีหน้าเจ็บปวด...



ไอ้ทุเรียนเฮงซวย!!! ..เมิงทำที่รักกรูเจ็บนิ้ว...เมิงกะกรูมาเจอกันซักตั้งเปล่าวะ!!..






ผมเดินไปที่ห้องครัวทันทีด้วยความเป็นห่วง...

ก่อนที่พี่จงฮยอนจะเจ็บมือไปมากกว่านี้...

แต่ยังไม่ทันจะถึงตัวพี่จงฮยอนครับ..

กลิ่นแรงๆของทุเรียนก็กระแทกจมูกผมเต็มๆ...

ผมรีบเอามือขึ้นมาบีบจมูกแทบไม่ทัน



“เอ้ามินโฮ..มาไมอ่ะ...เข้าห้องไป...เดี๋ยวก็เหม็นหรอก...”

พี่จงฮยอนเงยหน้าขึ้นมาคุยกะผม


“มาพี่..ผมช่วย...(ฆาตกรรมมันเอง...โทษฐานทำมือคิมจงช้ำ)”

ผมเสนอความช่วยเหลือ...เอื้อมมือที่ไม่ได้บีบจมูกไปหยิบมีดบนโต๊ะ


“งั้น..พี่ช่วยบีบจมูกมินโฮไว้ละกันนะ...”

พี่จงฮยอนยิ้มหวานแล้วเอามือเล็กๆมาบีบจมูกผม...

พลางเทคตัวขึ้นไปนั่งห้อยขาบนโต๊ะ...

เราสองคนหันหน้าเข้าหา...

ผมแกะทุเรียน...ขณะที่พี่จงฮยอนชั่วลุ้น..และช่วยบีบจมูกผมเอาไว้







ผมค่อยๆแกะทุเรียนออกมาใส่จาน...

ลอบมองหน้าหวานๆที่ยิ้มกว้างขึ้นทุกทีๆตามจำนวนพูทุเรียนที่ถูกแกะออก....

มือเล็กๆยังคงทำหน้าที่ป้องกันจมูกผมจากกลิ่นไม่น่าพิสมัยได้เป็นอย่างดี...

พอแกะมาถึงพูสุดท้าย...ซึ่งมันค่อนข้างเละกว่าอันอื่น...

นั่นทำให้เมื่อผมหยิบมันขึ้นมาเพื่อจะเอาใส่จาน...

มันได้ทิ้งเนื้อเละๆยุ่ยๆของมันติดนิ้วผม...


“อุ้ย...เลอะเลย...” พี่จงฮยอนสะดุ้งนิดนึงคว้านิ้วที่เลอะทุเรียนของผมไปแล้ว..






เฮือกกก!!!






พี่จงฮยอนอ้าปากเล็กน้อยแล้วเม้มปากเอาทุเรียนที่ติดนิ้วผมเข้าปากไป...

ตากลมๆช้อนขึ้นสบตาผม...พลางค่อยๆถอนปากออกไปจากนิ้ว....




เฮือกกกก!!! ให้ตายเหอะ!!!!...



แม่มมม....ใครไปบอกพี่จงที!!!..กรูคิดอกุศลนะ..กรูคิดนะโว้ยยย....






“เอ่อ..” ผมพูดอะไรไม่ออกเลยครับ...ใจเต้นแรงแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...

“ขอบคุณนะมินโฮ...” พี่จงปล่อยมือออกจากทั้งมือและจมูกผม...

คว้าจานทุเรียนแล้วเดินไปทางห้องนั่งเล่น...

โดยก่อนไปไม่ลืมที่จะหันมายิ้มหวานให้ผม...

ผมอดที่จะเอานิ้วของผมที่เพิ่งโดนพี่จงฮยอนขโมยจูบ..(ก็ผมจะคิดแบบนี้อ่ะ..)

ขึ้นมามองไม่ได้...และ...ก็อดไม่ได้จริงๆที่จะประทับจูบตามลงไป...

ไม่เคยได้จูบจริงๆ...จูบอ้อมๆก็เอาวะกรู....











ผมเข้ามาหลบมหันตภัยกลิ่นร้ายข้ามประเทศ (ประเทศไทยเลยครับตัวการปล่อยกลิ่น)

ในห้องนอน...นั่งอ่านหนังสือจนจะจบเล่ม...ข้างนอกก็ยังเงียบ...เงียบมาก...

ผมชักเป็นห่วงพี่จงฮยอนซะแล้ว...ค่อยๆเปิดประตูออกไปดูบริเวณห้องนั่งเล่น...

เห็นพี่จงฮยอนกำลังกินทุเรียนอย่างเอร็ดอร่อย...

เม็ดทุเรียนกองย่อมๆกองอยู่ขอบจาน...โดยที่ทุเรียนพูสุดท้ายอยู่ในมือเล็กๆของพี่จง.
..



“พี่จงฮยอน!!..กินหมดลูกเลยเหรอ...”

ผมส่งเสียงตื่นตกใจอยู่บริเวณหน้าประตูห้องนอน...

อารมณ์นี้ขออยู่ห่างๆ (อย่างหื่นๆ) จากพี่จงฮยอนก่อนครับ...

ในเมื่อพี่เค้ายังถือขี้ปนาวุธอยู่ในมือ

(ไรเตอร์ไม่ได้พิมพ์ผิดครับ..ผมบอกให้พี่ลูกตาลเค้าพิมพ์แบบนี้เอง)


“อื้มม..ก็ไม่อยากให้มันอยู่ในห้องนานๆ..เดี๋ยวมินโฮเหม็น...”

พี่จงฮยอนส่งเสียงตอบมา...แล้วส่งทุเรียนคำสุดท้ายเข้าปากไป...


“พี่จงฮยอน...เลอะครับ..”

ผมเอามือชี้ที่มุมปากผมเพื่อสื่อให้รู้ว่าปากพี่เค้าเลอะตรงไหน...



พี่จงฮยอนสบตาผมขณะที่เอานิ้วโป้งปาดมุมปากช้าๆ...

สายตาตวัดไปมองทุเรียนชิ้นๆเล็กบนนิ้ว...ช้อนตากลมๆขึ้นมามองผมอีกครั้ง....

นิ้วโป้งที่เลอะแตะเบาๆที่ริมฝีปากสีชมพู...

ลิ้นเล็กที่แลบออกมาไม่พ้นริมฝีปากค่อยๆเล็มเลียทุเรียนชิ้นนั้นเข้าไป...







เฮือกกก!!!.





ผมเอามือขึ้นมากุมหน้าอกข้างซ้ายเอาไว้...





เฮือกกก!!!





แม่มมม...ปาดปาก...สายตายั่วยวน (มันยั่วยวนสำหรับผมอ่ะ)..

แล้วยังจะลิ้นอีก...โอ้ยยย...ช่วยชเวมินด้วยยยย...ไม่ไหวแล้วโว้ยยยย....










ผมรีบเข้าห้องมาสงบสติอารมณ์...

ให้ตายเหอะ...ให้ตายเหอะ!!!...

ผมรู้ครับว่าพี่จงฮยอนไม่ได้ตั้งใจ..

แต่มันคิด..เข้าใจมั๊ย...คิดร้ายยยยอ่ะพี่จง...ผมคิดร้ายกับพี่ไปแล้วววว...

นะโมตัสสะ...กาเมสุมิจฉา...กาเมสุมิจฉา...มินโฮ..อดทนหน่อยเว้ย...



เชี่ยยยย..เป็ดมันยั่ว..เป็ดมันยั่ว!!!...












พวกเราเข้านอนกันแล้วครับ...แต่ดูเหมือนจะมีคนน่ารักบางคนนอนไม่หลับนะ...

ผมแอบมองพี่จงฮยอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงชั้นสอง...ผ้าห่มถูกเขี่ยไปปลายเท้า....

ดูฮึดฮัดๆยังไงก็ไม่รู้ครับ...พี่จงฮยอนพลิกไปพลิกมาได้ซักพัก...

พี่เค้าก็ลุกขึ้นมาแล้วค่อยๆเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบเชียบ....

ตอนแรกผมคิดว่าพี่เค้าไปเข้าห้องน้ำครับ...แต่เห็นว่านานแล้วยังไม่กลับมาซะที...

ผมเป็นห่วงพี่เค้านะ...ผมก็เลยเดินตามออกมา....

แสงไฟสีส้มอ่อนๆนำทางให้ผมเดินตามมันไปที่ห้องนั่งเล่น..และเมื่อผมเดินไปถึง....






เฮือกกกกกกกกก!!!!!!!





เอ่อ...เมื่อผมเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น...ผมก็แทบเข่าทรุด...


ภาพพี่จงฮยอนที่กำลังนั่งพิงมุมนึงของโซฟา...

เหงื่อเม็ดเล็กๆเกาะอยู่