[TaeOn] Wild @ Heart Love

posted on 07 Aug 2009 19:57 by shineefic in 02-Flavor-of-Love

Project รัก .. รสอะไร?
l l รัก .. รสชาติมันเป็นยังไงกันนะ? l l

 
SHORT FICTION TaeOn – Wild @ Heart Love {Taemin Part}
Actor : Taemin X Onew
Author : Lolita





ผมเป็นเพียงผู้ชายที่ชื่อ ลี แทมิน
เป็นเพียงผู้ชายที่มอบหัวใจให้ ลี จินกิ หมดใจ
แม้ว่าเค้าจะไม่มองผ่านมาเลยสักครั้งก็ตาม







“จินกิฮยอง ..”

ผม เอ่ยเรียกชื่อนั้นเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวันไม่รู้ ผมเรียกชื่อนั้นด้วยความรู้สึกมากมายที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกาย ผมรักเค้า ผมห่วงเค้าและอยากให้เค้ามองแค่ผม ความรู้สึกเหล่านั้นผมได้แต่เก็บมันไว้คนเดียว ก็ในเมื่อผู้ชายที่ผมเรียกชื่อออกไป ผู้ชายที่ผมรักที่สุด .. เค้าไม่ได้รักคนอย่างผมเลย

“ฮยองรักผมไหม?”

ผมเอ่ยเสียงออด อ้อนออกไป กางแขนออกไปแล้วโอบร่างของคนตรงหน้าเอาไว้ พวกรุ่นพี่มองเราด้วยแววตาที่เอ็นดู ผมซุกหน้าลงบนหลังของคนตรงหน้า วงแขนของผมรัดแน่นขึ้นอีกครั้ง คนในอ้อมกอดแกะมือผมออกเบา ๆ

“ไปห้องแต่งตัวได้แล้วแทมิน”

เสียง เรียบเฉยนั่นบอกผม ใบหน้าใจดีนั่นหันมามองผมแล้วยื่นมือออกมายีหัวผมเบา ๆ ผมของผมคงวจะยุ่งเหยิงเพราะฝีมือพี่จินกิ แต่ผมก็ยอม ผมอยากจะยืนอยู่แบบนี้ อยากจะมองหน้าพี่จินกิแบบนี้ตลอดไป

“ฮยองรักผมไหม?”

คำถามที่ยังไม่ได้คำ ตอบทำให้ผมต้องหลุดปากออกไปอีกรอบ มือหนานั่นเอื้อมมาจับมือผมไว้หลวม ๆ แล้วดึงให้ออกเดินไปด้วยกัน ไม่มีคำตอบสำหรับคำถามนั้นที่ผมถามออกไป

ไม่มีแม้สักครั้ง .. ที่พี่จินกิจะมองผมเกินน้องชาย





x


.
.
.


x


Wild @ Heart


x


.
.
.


x





หัวใจของพี่จินกิ .. เป็นของแทมินได้ไหมครับ?

ผม ได้แต่ใช้สายตามองแผ่นหลังของพี่จินกิเหมือนเช่นทุกครั้ง แผ่นหลังที่แทมินอยากจะครอบครองและอยากเป็นเจ้าของมันแต่เพียงผู้เดียว ผมสาวเท้าเข้าไปใกล้พี่จินกิเช่นทุกครั้ง เอื้อมมือออกไปจับมืออีกฝ่ายจากทางด้านหลัง

“จินกิฮยอง ..”

“ว่าไงแทมิน”

เสียง นั่นนุ่มนวลเหมือนเช่นทุกครั้งที่เอ่ยกับผม ดวงตาของพี่จินกิมองผมอย่างอบอุ่น แต่ไม่ใช่ .. มันไม่ใช่แววตาอบอุ่นแบบเดียวที่ผมมอบให้เค้า แววตาของพี่กับน้องที่พี่จินกิใช้มองผม เทียบกับแววตาอบอุ่นแบบคนรักที่ผมมอบให้พี่เค้าไม่ได้แม้ครึ่งเดียว

“ฮยองรักผมไหม?”

คำ ถามเดิม ๆ ถูกเอ่ยออกมาจากปากผมอีกครั้ง มันเป็นคำถามที่ผมสามารถถามได้โดยไม่เบื่อเลยสักครั้ง ใบหน้าของเมมเบอร์ในวงอย่างพี่จงฮยอน พี่มินโฮและออมม่าคนสวยของผมลอบเบือนหน้าหนีออกไปคนละทิศละทาง



.
.


ผมรู้ว่าตัวผมโง่ขนาดไหนที่หลงรักพี่จินกิ
แต่ไม่เคยได้ยินเหรอว่า .. ยามรักน่ะมักไม่มีเหตุผล
เพราะฉะนั้นลี แทมินเลยไม่มีเหตุผลจะต้องเลิกรัก ลี จินกิ





“แทมิน .. วันนี้มีการบ้านไหม?”

ประโยค ที่ถามกลับมาไม่ใช่คำตอบที่ผมต้องการ ใบหน้าของพี่จินกิมองผมอย่างรอคอยคำตอบ ผมอยากจบอกเหลือเกินว่าให้พี่เค้าตอบคำถามผมก่อน แต่พอมองเห็นแววตาของพี่จินกิ เห็นใบหน้าที่มีรอยยิ้มระบายอยู่ทั่วใบหน้า ผมก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

“มีครับ”

“งั้นกลับถึงหอรีบทำการบ้านนะ”

“จินกิฮยองจะมาสอนผมใช่ไหม?”

ผมถามอย่างตั้งหน้า ตั้งตารอคำตอบ ราวกับว่ารู้ใจผม ทันทีที่พี่จินกิอ้าปากจะพูดบางอย่าง พี่คีย์ก็เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนพี่จินกิจะได้พูดว่า

“วันนี้ฉันก็มีการบ้าน พี่จินกิก็ไปสอนน้องนะ”

ผมแอบไปยิ้มให้พี่ คีย์ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าพี่จินกิอีกครั้ง ใบหน้าหวานนั่นทำท่ากระอักกระอ่วนขึ้นมาทันทีทันใด ดูท่าทางแบบนั้นแล้ว .. พี่จินกิคงไม่อยากมาสอนผมสินะ

“ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไรครับ .. ผมทำเองได้”

ผม ตอบเสียงอ้อมแอ้มออกไป ก้มหน้าต่ำมองมือของตัวเองที่วางไว้บนตัก ได้ยินเสียงพี่จงฮยอนและพี่มินโฮสะกิดแล้วต่อว่าพี่จินกิ ใบหน้าหวานนั่นถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วสะกิดไหล่ผม

“เดี๋ยวพี่สอนเองแทมิน ..”

ผม พยักหน้าเบา ๆ แต่ยังก้มลงมองหน้าตักตัวเอง ค่อย ๆ กระตุกยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี วันนี้พี่จินกิจะสอนการบ้าน ลี แทมิน .. วันนี้ผมจะได้ใช้เวลากับพี่จินกิให้นานขึ้นอีกหน่อย

.
.


หัวใจของผมเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมานอกอก
ผมรักพี่จินกิ ..






x


.
.
.


x


Wild @ Heart



x


.
.
.


x






ผมเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลก!

ผมฉีกยิ้มกว้างทันที ที่เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ส่งสายตาไปให้พี่มินโฮที่นอนกางหนังสืออยู่บนเตียง ผมวิ่งร่าเริงไปเปิดประตูห้อง พี่จินกิยืนอยู่ตรงนั้น ผมส่งยิ้มหวานให้พี่จินกิ ถือโอกาสฉวยเอามือนุ่มนิ่มนั่นมาจับเอาไว้หลวม ๆ

“จะไปไหนมินโฮ” เสียงหวานนั่นเอ่ยถามคนร่างสูงอีกคนที่กำลังจะแทรกตัวออกไปด้านนอก

“ออกไปหาอะไรกินแล้วก็ไปถามการบ้านคีย์กับพี่จงฮยอน ..”

เสียงทุ้มของพี่มินโฮ ตอบกลับออกมา ผมแอบยิ้มหวานส่งให้พี่เค้าที่ยอมเปิดโอกาสให้ผมอยู่กับพี่จินกิสองต่อสองคน พี่มินโฮตัวสูงปรี๊ดเดินออกไปจากห้องแล้ว ส่วนผมก็ดึงข้อมือพี่จินกิให้เข้ามาในห้อง ประตูปิดลงด้วยมือของผมพร้อมกับการล็อคด้วยไวว่อง แล้วดันหลังพี่จินกิยังเตียงนอนชั้นล่างทันที

“ต้องล็อคห้องด้วยเหรอ?”

“เอ่อ .. เผื่อว่าพี่มินโฮมาขัดตอนที่กำลังทำ ผมจะไม่มีสมาธิฮะ”

พี่จินกิพยักหน้าแล้ว หย่อนกายนั่งลงยังเตียงนอนของผม ผมลอบถอนหายใจแล้วกระโดดขึ้นไปบนเตียงบ้าง หยิบการบ้านมากางไว้ตรงหน้า มีรอยดินสอขีดวงกลมไว้ตรงนั้นตรงนี้รอให้พี่จินกิอธิบาย

มือเรียวของคนที่ผม รักชี้ไปยังหน้ากระดาษ ริมฝีปากเรียวขยับเขยื้อนเพื่ออธิบายเนื้อหาที่ผมไม่เข้าใจให้ผมฟัง หากแต่ ณ เวลานี้ .. ช่วงเวลาที่มีเพียงผมกับพี่จินกิแค่สองคนแบบนี้ ผมไม่สามารถดึงสติของตนเองให้จดจ่อกับสิ่งที่จินกิกำลังพูดออกมาได้

ในหัวสมองของลี แทมินตอนนี้ มีเพียงใบหน้าหวาน ๆ ของพี่จินกิ ริมฝีปากสีชมพูที่กำลังขยับขึ้นลงไปมา ดวงตาที่จ้องมองผมและพยักหน้าเป็นบางคราว ผมเหม่อมองภาพนั้นราวกับกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งฝัน และความฝันของคนเรามันมักจะจบลงในเวลาอันรวดเร็วเสมอ

“เข้าใจไหมแทมิน”

“ฮะ”

ผมพยักหน้าอย่าง เลื่อนลอย ดวงตายังจับจ้องมองใบหน้าพี่จินกิ มือของเค้าเอื้อมออกมาหยิกหมับที่แก้มของผมอย่างหมั่นไส้ แล้วก้มหน้าลงพลางยื่นหนังสือมาตรงหน้าผม

“มองหน้าพี่อยู่ได้ ทำการบ้านได้แล้วนะ”

ผมยื่นมือไปปิด หนังสือลงอย่างเชื่องช้า พี่จินกิเงยหน้าหวาน ๆ ขึ้นมองผมด้วยแววตางุนงง ผมยื่นหน้าไปใกล้แล้วสัมผัสริมฝีปากของตัวเองลงบนพวงแก้มของอีกคนอย่างรวด เร็ว ดวงตาของพี่จินกิเบิกกว้าง มือยกขึ้นกุมแก้มอย่างรวดเร็ว

“จินกิฮยองรักผมไหม?”

พี่จินกิแปรเปลี่ยนสี หน้าเป็นรอยยิ้มกว้างให้ผมทันที รวบร่างผมเข้ามาโอบไว้หลวม ๆ พลางใช้มือนั่นขยี้เรือนผมหนานุ่มของผมอย่างหมั่นเขี้ยว ผมซุกหน้าลงยังอกของพี่จินกิ

“รักสิ ..”

ประโยคบอกรักนั่นดังแผ่วเบา หากแต่หัวใจของผมกลับเต้นแรงจนเกินจะควบคุมได้ พี่อนยูใช้วงแขนนั่นรัดผมให้แน่นขึ้นอีก

“ก็แทมินเป็นน้องชายพี่นี่นา”

วง แขนที่รัดแน่นของพี่จินกิที่ทำให้ผมอบอุ่น ตอนนี้กำลังบีบหัวใจของผมให้แน่นขึ้น จนผมรู้สึกอึดอัด .. หายใจไม่ออก .. อาการราวกับคนที่กำลังจะขาดอากาศหายใจ ..

เพียงเพราะคำว่า ‘น้องชาย’ ..


.
.


ผมผลักร่างของพี่จิ นกิออกห่างจากตัวเอง ใบหน้าหวานนั่นทำหน้างุนงงอยู่เพียงครู่ ก่อนจะขยับริมฝีปากเตรียมจะเอ่ยบางอย่างออกมา ผมยกมือขึ้นปิดหูแล้วตะโกนออกมาดังลั่น

“ผมไม่ฟัง!”

“แทมิน .. เดี๋ยวก่อนสิ!”

“พี่ออกไปก่อนเหอะ! ผมจะทำการบ้าน ผมอยากอยู่คนเดียว!”

ผมกำลังไล่พี่จินกิงั้นเหรอ?

พี่จินกิพยักหน้าเบา ๆ ไม่ลืมที่จะเอื้อมมือมายีหัวผมอย่างนุ่มนวลแล้วเดินออกไปจากห้องอย่างรวด เร็ว ประตูถูกปิดลงอย่างแผ่วเบา พร้อม ๆ กับน้ำตาของผมที่ไหลออกมาโดยไร้เสียงสะอื้นที่หลุดออกจากปาก


.
.


พี่จินกิไม่ผิดหรอก .. เพราะพี่จินกิไม