✖,,, 'SHINee Fiction' ,,,✖

ผมเป็นเพียงผู้ชายที่ชื่อ ลี แทมิน
เป็นเพียงผู้ชายที่มอบหัวใจให้ ลี จินกิ หมดใจ
แม้ว่าเค้าจะไม่มองผ่านมาเลยสักครั้งก็ตาม






“จินกิฮยอง ..”

ผม เอ่ยเรียกชื่อนั้นเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวันไม่รู้ ผมเรียกชื่อนั้นด้วยความรู้สึกมากมายที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกาย ผมรักเค้า ผมห่วงเค้าและอยากให้เค้ามองแค่ผม ความรู้สึกเหล่านั้นผมได้แต่เก็บมันไว้คนเดียว ก็ในเมื่อผู้ชายที่ผมเรียกชื่อออกไป ผู้ชายที่ผมรักที่สุด .. เค้าไม่ได้รักคนอย่างผมเลย

“ฮยองรักผมไหม?”

ผมเอ่ยเสียงออด อ้อนออกไป กางแขนออกไปแล้วโอบร่างของคนตรงหน้าเอาไว้ พวกรุ่นพี่มองเราด้วยแววตาที่เอ็นดู ผมซุกหน้าลงบนหลังของคนตรงหน้า วงแขนของผมรัดแน่นขึ้นอีกครั้ง คนในอ้อมกอดแกะมือผมออกเบา ๆ

“ไปห้องแต่งตัวได้แล้วแทมิน”

เสียง เรียบเฉยนั่นบอกผม ใบหน้าใจดีนั่นหันมามองผมแล้วยื่นมือออกมายีหัวผมเบา ๆ ผมของผมคงวจะยุ่งเหยิงเพราะฝีมือพี่จินกิ แต่ผมก็ยอม ผมอยากจะยืนอยู่แบบนี้ อยากจะมองหน้าพี่จินกิแบบนี้ตลอดไป

“ฮยองรักผมไหม?”

คำถามที่ยังไม่ได้คำ ตอบทำให้ผมต้องหลุดปากออกไปอีกรอบ มือหนานั่นเอื้อมมาจับมือผมไว้หลวม ๆ แล้วดึงให้ออกเดินไปด้วยกัน ไม่มีคำตอบสำหรับคำถามนั้นที่ผมถามออกไป

ไม่มีแม้สักครั้ง .. ที่พี่จินกิจะมองผมเกินน้องชาย





x


.
.
.


x


Wild @ Heart


x


.
.
.


x





หัวใจของพี่จินกิ .. เป็นของแทมินได้ไหมครับ?

ผม ได้แต่ใช้สายตามองแผ่นหลังของพี่จินกิเหมือนเช่นทุกครั้ง แผ่นหลังที่แทมินอยากจะครอบครองและอยากเป็นเจ้าของมันแต่เพียงผู้เดียว ผมสาวเท้าเข้าไปใกล้พี่จินกิเช่นทุกครั้ง เอื้อมมือออกไปจับมืออีกฝ่ายจากทางด้านหลัง

“จินกิฮยอง ..”

“ว่าไงแทมิน”

เสียง นั่นนุ่มนวลเหมือนเช่นทุกครั้งที่เอ่ยกับผม ดวงตาของพี่จินกิมองผมอย่างอบอุ่น แต่ไม่ใช่ .. มันไม่ใช่แววตาอบอุ่นแบบเดียวที่ผมมอบให้เค้า แววตาของพี่กับน้องที่พี่จินกิใช้มองผม เทียบกับแววตาอบอุ่นแบบคนรักที่ผมมอบให้พี่เค้าไม่ได้แม้ครึ่งเดียว

“ฮยองรักผมไหม?”

คำ ถามเดิม ๆ ถูกเอ่ยออกมาจากปากผมอีกครั้ง มันเป็นคำถามที่ผมสามารถถามได้โดยไม่เบื่อเลยสักครั้ง ใบหน้าของเมมเบอร์ในวงอย่างพี่จงฮยอน พี่มินโฮและออมม่าคนสวยของผมลอบเบือนหน้าหนีออกไปคนละทิศละทาง



.
.


ผมรู้ว่าตัวผมโง่ขนาดไหนที่หลงรักพี่จินกิ
แต่ไม่เคยได้ยินเหรอว่า .. ยามรักน่ะมักไม่มีเหตุผล
เพราะฉะนั้นลี แทมินเลยไม่มีเหตุผลจะต้องเลิกรัก ลี จินกิ




“แทมิน .. วันนี้มีการบ้านไหม?”

ประโยค ที่ถามกลับมาไม่ใช่คำตอบที่ผมต้องการ ใบหน้าของพี่จินกิมองผมอย่างรอคอยคำตอบ ผมอยากจบอกเหลือเกินว่าให้พี่เค้าตอบคำถามผมก่อน แต่พอมองเห็นแววตาของพี่จินกิ เห็นใบหน้าที่มีรอยยิ้มระบายอยู่ทั่วใบหน้า ผมก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

“มีครับ”

“งั้นกลับถึงหอรีบทำการบ้านนะ”

“จินกิฮยองจะมาสอนผมใช่ไหม?”

ผมถามอย่างตั้งหน้า ตั้งตารอคำตอบ ราวกับว่ารู้ใจผม ทันทีที่พี่จินกิอ้าปากจะพูดบางอย่าง พี่คีย์ก็เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนพี่จินกิจะได้พูดว่า

“วันนี้ฉันก็มีการบ้าน พี่จินกิก็ไปสอนน้องนะ”

ผมแอบไปยิ้มให้พี่ คีย์ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าพี่จินกิอีกครั้ง ใบหน้าหวานนั่นทำท่ากระอักกระอ่วนขึ้นมาทันทีทันใด ดูท่าทางแบบนั้นแล้ว .. พี่จินกิคงไม่อยากมาสอนผมสินะ

“ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไรครับ .. ผมทำเองได้”

ผม ตอบเสียงอ้อมแอ้มออกไป ก้มหน้าต่ำมองมือของตัวเองที่วางไว้บนตัก ได้ยินเสียงพี่จงฮยอนและพี่มินโฮสะกิดแล้วต่อว่าพี่จินกิ ใบหน้าหวานนั่นถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วสะกิดไหล่ผม

“เดี๋ยวพี่สอนเองแทมิน ..”

ผม พยักหน้าเบา ๆ แต่ยังก้มลงมองหน้าตักตัวเอง ค่อย ๆ กระตุกยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี วันนี้พี่จินกิจะสอนการบ้าน ลี แทมิน .. วันนี้ผมจะได้ใช้เวลากับพี่จินกิให้นานขึ้นอีกหน่อย

.
.


หัวใจของผมเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมานอกอก
ผมรักพี่จินกิ ..





x


.
.
.


x


Wild @ Heart


x


.
.
.


x






ผมเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลก!

ผมฉีกยิ้มกว้างทันที ที่เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ส่งสายตาไปให้พี่มินโฮที่นอนกางหนังสืออยู่บนเตียง ผมวิ่งร่าเริงไปเปิดประตูห้อง พี่จินกิยืนอยู่ตรงนั้น ผมส่งยิ้มหวานให้พี่จินกิ ถือโอกาสฉวยเอามือนุ่มนิ่มนั่นมาจับเอาไว้หลวม ๆ

“จะไปไหนมินโฮ” เสียงหวานนั่นเอ่ยถามคนร่างสูงอีกคนที่กำลังจะแทรกตัวออกไปด้านนอก

“ออกไปหาอะไรกินแล้วก็ไปถามการบ้านคีย์กับพี่จงฮยอน ..”

เสียงทุ้มของพี่มินโฮ ตอบกลับออกมา ผมแอบยิ้มหวานส่งให้พี่เค้าที่ยอมเปิดโอกาสให้ผมอยู่กับพี่จินกิสองต่อสองคน พี่มินโฮตัวสูงปรี๊ดเดินออกไปจากห้องแล้ว ส่วนผมก็ดึงข้อมือพี่จินกิให้เข้ามาในห้อง ประตูปิดลงด้วยมือของผมพร้อมกับการล็อคด้วยไวว่อง แล้วดันหลังพี่จินกิยังเตียงนอนชั้นล่างทันที

“ต้องล็อคห้องด้วยเหรอ?”

“เอ่อ .. เผื่อว่าพี่มินโฮมาขัดตอนที่กำลังทำ ผมจะไม่มีสมาธิฮะ”

พี่จินกิพยักหน้าแล้ว หย่อนกายนั่งลงยังเตียงนอนของผม ผมลอบถอนหายใจแล้วกระโดดขึ้นไปบนเตียงบ้าง หยิบการบ้านมากางไว้ตรงหน้า มีรอยดินสอขีดวงกลมไว้ตรงนั้นตรงนี้รอให้พี่จินกิอธิบาย

มือเรียวของคนที่ผม รักชี้ไปยังหน้ากระดาษ ริมฝีปากเรียวขยับเขยื้อนเพื่ออธิบายเนื้อหาที่ผมไม่เข้าใจให้ผมฟัง หากแต่ ณ เวลานี้ .. ช่วงเวลาที่มีเพียงผมกับพี่จินกิแค่สองคนแบบนี้ ผมไม่สามารถดึงสติของตนเองให้จดจ่อกับสิ่งที่จินกิกำลังพูดออกมาได้

ในหัวสมองของลี แทมินตอนนี้ มีเพียงใบหน้าหวาน ๆ ของพี่จินกิ ริมฝีปากสีชมพูที่กำลังขยับขึ้นลงไปมา ดวงตาที่จ้องมองผมและพยักหน้าเป็นบางคราว ผมเหม่อมองภาพนั้นราวกับกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งฝัน และความฝันของคนเรามันมักจะจบลงในเวลาอันรวดเร็วเสมอ

“เข้าใจไหมแทมิน”

“ฮะ”

ผมพยักหน้าอย่าง เลื่อนลอย ดวงตายังจับจ้องมองใบหน้าพี่จินกิ มือของเค้าเอื้อมออกมาหยิกหมับที่แก้มของผมอย่างหมั่นไส้ แล้วก้มหน้าลงพลางยื่นหนังสือมาตรงหน้าผม

“มองหน้าพี่อยู่ได้ ทำการบ้านได้แล้วนะ”

ผมยื่นมือไปปิด หนังสือลงอย่างเชื่องช้า พี่จินกิเงยหน้าหวาน ๆ ขึ้นมองผมด้วยแววตางุนงง ผมยื่นหน้าไปใกล้แล้วสัมผัสริมฝีปากของตัวเองลงบนพวงแก้มของอีกคนอย่างรวด เร็ว ดวงตาของพี่จินกิเบิกกว้าง มือยกขึ้นกุมแก้มอย่างรวดเร็ว

“จินกิฮยองรักผมไหม?”

พี่จินกิแปรเปลี่ยนสี หน้าเป็นรอยยิ้มกว้างให้ผมทันที รวบร่างผมเข้ามาโอบไว้หลวม ๆ พลางใช้มือนั่นขยี้เรือนผมหนานุ่มของผมอย่างหมั่นเขี้ยว ผมซุกหน้าลงยังอกของพี่จินกิ

“รักสิ ..”

ประโยคบอกรักนั่นดังแผ่วเบา หากแต่หัวใจของผมกลับเต้นแรงจนเกินจะควบคุมได้ พี่อนยูใช้วงแขนนั่นรัดผมให้แน่นขึ้นอีก

“ก็แทมินเป็นน้องชายพี่นี่นา”

วง แขนที่รัดแน่นของพี่จินกิที่ทำให้ผมอบอุ่น ตอนนี้กำลังบีบหัวใจของผมให้แน่นขึ้น จนผมรู้สึกอึดอัด .. หายใจไม่ออก .. อาการราวกับคนที่กำลังจะขาดอากาศหายใจ ..

เพียงเพราะคำว่า ‘น้องชาย’ ..


.
.


ผมผลักร่างของพี่จิ นกิออกห่างจากตัวเอง ใบหน้าหวานนั่นทำหน้างุนงงอยู่เพียงครู่ ก่อนจะขยับริมฝีปากเตรียมจะเอ่ยบางอย่างออกมา ผมยกมือขึ้นปิดหูแล้วตะโกนออกมาดังลั่น

“ผมไม่ฟัง!”

“แทมิน .. เดี๋ยวก่อนสิ!”

“พี่ออกไปก่อนเหอะ! ผมจะทำการบ้าน ผมอยากอยู่คนเดียว!”

ผมกำลังไล่พี่จินกิงั้นเหรอ?

พี่จินกิพยักหน้าเบา ๆ ไม่ลืมที่จะเอื้อมมือมายีหัวผมอย่างนุ่มนวลแล้วเดินออกไปจากห้องอย่างรวด เร็ว ประตูถูกปิดลงอย่างแผ่วเบา พร้อม ๆ กับน้ำตาของผมที่ไหลออกมาโดยไร้เสียงสะอื้นที่หลุดออกจากปาก


.
.


พี่จินกิไม่ผิดหรอก .. เพราะพี่จินกิไม่รู้ ..
พี่จินกิไม่เคยรู้เลยว่าลี แทมินคนนี้รักพี่จินกิมากขนาดไหน?





x


.
.
.


x


Wild @ Heart


x


.
.
.


x






หัวใจของแทมินน่ะ .. เจ็บปวดทรมานมากแค่ไหนพี่จินกิรู้ไหม?

พี่คงไม่รู้สินะ เพราะพี่ไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกับที่แทมินรู้สึก ตั้งแต่วันนั้นรู้ไหมว่าแทมินไม่กล้าแม้จะสู้หน้าพี่เลยแม้สักครั้ง แค่เห็นพี่เฉียดกรายเข้ามาให้ผมก็จำต้องเดินไปอีกทาง แม้พี่จะพยายามเข้ามาคุยด้วยผมก็ต้องเบือนหน้าและไปจากที่ตรงนั้นให้เร็วที่ สุด



ลี แทมิน .. ช่างอ่อนแอเหลือเกินใช่ไหมพี่จินกิ
แต่ลี แทมิน .. ก็อ่อนแอเพราะความรักที่มีต่อพี่จินกินั่นแหละ



“ทำแบบนี้เมื่อไหร่จะ ได้เป็นแฟนกันซะทีล่ะ” พี่จงฮยอนเดินมาตบไหล่ผมเบา ๆ แล้วเอ่ยถาม ผมหันกลับไปมองหน้าคนที่เพิ่งพูดออกมาแล้วส่ายหน้า

“ผมไม่กล้าสู้หน้าเค้าเลยฮยอง”

“แล้วทำไมต้องหลบหน้าด้วย .. เรื่องวันนั้นนายไม่ได้ตั้งใจจะตวาดเค้านี่นา”

ผมพยักหน้าอย่าง เหนื่อยอ่อน ถอนหายใจทิ้งขว้างเพื่อลดอายุขัยของตัวเองออกมาอีกครั้ง พี่จงฮยอนเอื้อมมือมายีเรือนผมของผมแผ่วเบา ก่อนจะวางมือแหมะลงบนไหล่ของผมแล้วบีบมันราวกับกำลังจะปลอบใจผม

“แทมิน .. หัวใจของพี่จินกิน่ะมันยากจะรู้สึกถึง แต่ว่าเป็นนายเองไม่ใช่เหรอที่พยายามมาตลอด แล้วทำไมวันนี้ถึงได้จะเลิกพยายามล่ะ”

“.............”

ไร้สุ้มเสียงใด ๆ ของผมที่จะเปล่งออกมาได้ เมื่อความจริงกำลังไล่ย้อนทำให้ผมจนมุม นั่นสินะ .. ก็อย่างที่พี่จงฮยอนบอก ทั้ง ๆ ที่พยายามมามากขนาดนั้น ความรู้สึกผมเองก็ยังไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปไหนแล้วทำไมผมถึงจะได้เลิกแล้วตี ตัวออกห่าง
พี่จินกิแบบนี้นะ

“ลองถามเค้าดูตรง ๆ สิ บอกเค้าไปอย่างที่นายรู้สึก ถ้ามัวแต่อ้อมค้อมแบบนี้ .. มีแต่นายที่จะเป็นฝ่ายเหนื่อย” พี่จงฮยอนลุกขึ้นยืนแล้วตบไหล่ผมเบา ๆ

“นายก็รู้นี่แทมิน .. ว่าบางทีความรักมันก็ไม่ได้จบที่ความสุขหรอก”

พี่จงฮยอนเอ่ยทิ้ง ท้ายก่อนจะเดินจากไป ผมมองแผ่นหลังเค้าจนหายลับไป ใบหน้าของพี่จินกิลอยซ้อนทับเข้ามาในห้วงความคิด .. ทำยังไงก็ตาม ท้ายที่สุดแล้วคนที่ผมจะคิดถึงเสมอก็คือพี่จินกิสินะ


แล้วเมื่อไหร่ .. พี่จินกิจะคิดถึงแต่ผมมองแต่ผมซะทีนะ





x


.
.
.


x


Wild @ Heart


x


.
.
.


x






“ฮยอง ..”

ผม เอื้อมมือของตัวเองออกไปตรงหน้า จับหมับเข้าที่ชายเสื้อของพี่จินกิ เมื่อพวกเราเดินเข้ามาในห้องพัก พี่ ๆ คนอื่นหันมามองแล้วแยกย้ายกันกลับเข้าห้อง พี่จินกิทำท่าอึกอักเล็กน้อย แต่ก็ยอมหันมามองผม

“มีอะไรรึเปล่าแทมิน .. ดึกแล้วนะ”

“ผมมีเรื่องอยากคุยกับฮยอง”

“แต่พรุ่งนี้นายต้องไปโรงเรียนแต่เช้านะ ถ้าตื่นสายล่ะก็ ..”

“ผมอยากคุยกับฮยอง!”

ผมเอ่ยยืนยันคำเดิม เป็นมั่นเป็นเหมาะ พี่จินกิพยักหน้าสองสามครั้งแล้วไม่ยอมพูดอะไรอีก พี่เค้าเดินนำผมเข้าไปในห้องพัก เดินตรงไปยังโซฟาแล้วหย่อนกายนั่งลง ในห้องยังมืดมิดเพราะยังไม่มีใครเปิดไฟ ผมเดินเข้าไปใกล้พี่จินกิแล้วนั่งลงข้าง ๆ พี่เค้า อยากจะอยู่ในที่มืด ๆ แบบนี้แหละพี่จินกิจะได้ไม่เห็นว่าสีหน้าของผมมันเป็นแบบไหน

“ฮยองรักผมไหม?”

“ถามอีกแล้วนะ”

พี่จินกิเอ่ยถามผม มือเรียวนั่นยื่นมาเตรียมจะยีหัวผม แต่ผมกลับยื่นมือออกไปรับเอาไว้ ผมส่ายหน้าออกมาในความมืด เขยิบเข้าไปใกล้พี่จินกิแล้วโผเข้ากอดพี่เค้าหลวม ๆ จากนั้นก็ค่อย ๆ กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีก

“แทมิน .. เป็นอะไรไป ใครทำอะไร?”

น้ำเสียงที่เอ่ย ถามออกมาเต็มไปด้วยความห่วงใย พี่จินกิพยายามดันร่างของผมออกและพี่เค้าก็ทำสำเร็จ สองมือเรียวประคองใบหน้าของผมเอาไว้ พี่จินกิมองผมด้วยแววตาเป็นห่วงเป็นใย

“ใครทำอะไรแทมิน”

“พี่ไงล่ะ .. พี่ไงที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้”

สองมือนั่นร่วงลงข้าง กายอย่างไร้เรี่ยวแรง ผมถอนหายใจออกมาแล้วเบือนหน้าไปอีกทาง มือของพี่จินกิสั่นเทิ้ม ไหล่บางสั่นระริกคงเพราะกำลังร้องไห้ ส่วนผมเอง .. ก็ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง

“ฮยองไม่เคยรักผม ไม่เคยมองผมอย่างที่ผมมองฮยองเลยสักครั้ง”

ผมเอ่ยเสียงชัดถ้อย ชัดคำออกไป เสียงสะอื้นของพี่จินกิดังขึ้นอีกนิด ผมไม่กล้าแม้จะหันกลับไปมอง ใบหน้าของผมเองก็เต็มไปด้วยน้ำตา แต่แขนของผมดูเหมือนจะไร้เรี่ยวแรงที่จะยกขึ้นมาเช็ดมัน

“ทำไมล่ะแทมิน”

“เพราะผมรักฮยอง .. รักแบบที่ไม่ใช่พี่กับน้อง แต่รักแบบที่ผู้ชายคนหนึ่งจะรักผู้ชายคนหนึ่ง ฮยอง .. ตลอดเวลาผมเลยถามฮยองว่าฮยองรักผมไหม? มันไม่ได้หมายความรักแบบพี่น้อง”

ผมหันกลับไปหาพี่จินกิเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาบนพวงแก้มใสแผ่วเบา พี่จินกิยังคงปล่อยให้เสียงสะอื้นหลุดรอดออกมาจากปาก

“มันไม่ใช่ความผิดของ ฮยอง เพราะฉะนั้นฮยองห้ามร้องไห้ ยิ่งฮยองร้องไห้เพราะผมมากเท่าไหร่ หัวใจของผมมันก็จะยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น”

พี่จินกิไม่ได้พยัก หน้า ไม่ได้ตอบรับแต่ก็ไม่ได้หยุดร้องไห้ ผมถอนหายใจออกมาแผ่วเบา น้ำตาของพี่จินกิไหลออกมาอีกครั้ง ไหล่บางยังสั่นเทิ้มจนผมอดตกใจไม่ได้

“พี่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยแทมิน”

“งั้นพี่ก็รู้เอาไว้ซะว่าแทมินรักจินกิฮยอง”


.
.


ผมเอ่ยเสียงดังฟังชัด ออกไปให้คนตรงหน้าได้รับรู้ ผมไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะต้องเจ็บปวดขนาดไหน ตอนนี้ผมแค่อยากให้พี่จินกิเลิกร้องไห้ซะที ผมอยากเห็นรอยยิ้มของพี่จินกิมากกว่าใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยดน้ำตาแบบนี้


“แทมิน .. ถ้าหากว่า ..”


“ถ้าหากว่าไม่ได้คิด อะไรก็ไม่ต้องบอกผมหรอกครับ ตราบใดที่ผมยังถามคำถามนั่นกับฮยอง .. ฮยองก็แค่บอกว่าเจ้าน้องชาย ผมก็จะเข้าใจความหมายมันในทันที ฮยองไม่ต้องกลัวว่าผมจะเจ็บปวดหรอกครับ เพราะถ้าฮยองโกหกผม แบบนั้นผมจะเจ็บยิ่งกว่า”


พี่จินกิพยักหน้า อย่าง อ่อนแรง มือเรียวเอื้อมมือแตะตรงแก้มใสของผม ก่อนจะชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ กลีบปากนุ่มนวลสัมผัสลงบนแก้มของผมแผ่วเบาเพียงเสี้ยวนาที แต่สัมผัสนั่นกลับกำลังตราตรึงอยู่ในหัวใจของ ลี แทมิน คนนี้ .. ดวงตาของผมเบิกกว้าง พร้อม ๆ กับถ้อยคำของจินกิฮยอง


“แล้วพี่จะรอฟังคำถามของแทมินทุกวันเลยนะ”


ลีแทมิน .. อาจจะกำลังฝันไปก็ได้หรือบางทีก็อาจจะกำลังคิดเข้าข้างตัวเอง แต่สัมผัสอบอุ่นที่พี่จินกิกำลังมอบให้ ทำให้ผมไม่ได้ฝันไป สองแขนของผมโอบรัดพี่จินกิแน่น นั่นอาจจะไม่ใช่คำมั่นสัญญาของพี่จินกิแต่ก็ทำให้แทมินรับรู้และมั่นใจขึ้น ไปอีกว่า


ลี แทมินคนนี้ .. จะรักพี่จินกิตลอดไป ..





x


.
.
.


x


Wild @ Heart


x


.
.
.


x






“จินกิฮยอง .. รักผมไหม?”

บางทีคำถามนั่นก็ไม่ ได้ต้องการคำตอบ แต่เป็นการถามเพื่อให้ผมได้มั่นใจว่า ผมจะขอรักพี่จินกิต่อไปแบบนี้ได้ไหม? แม้ว่าพี่จินกิจะมองว่าผมเป็นเพียงน้องชาย เป็นแค่เพื่อนร่วมวง แต่ผมก็จะมองพี่จินกิเหมือนอย่างที่ผมเคยมอง เหมือนอย่างที่พี่จงฮยอนบอกผมเอาไว้



ความรักไม่ได้จบที่ความสุขเสมอไป .. (เหรอ?)






TBC.
in Rock@Heart {Onew Part}









TALK WITH ME ,,
วะฮะฮ่า มันยังไม่จบแหละ มีต่อพาร์ทอนยู รอปั่นเสร็จก่อนแล้วกัน = =+
ฟิคเรื่องนี้ตอนแรกจะแต่ง 'อนแทม' ไป ๆ มา ๆ กลับเป็น 'แทมอน' TT
ลี จินกิเค้าขอโต๊ดดดดดดดดดดดด TT เค้าผิดไปแย้วววววว ! ,,

ตอนแรกจะแต่งจบแบบนี้แหละแต่พี่ซีมาเป่าหู
บอกว่าแต่งอีกรสเป็นพาร์ทอนยูดิ่แก .. โฮะๆๆ เลยหลงคารมพี่ซีแต่ง กร๊ากกกกก!
เป็นฟิคที่แต่งได้ยาวนานม๊ากกกกก ล่อมาสามวัน = = แต่งไปได้ยังง๊ายยยยยย !!
แล้วคือจะมีคนอ่านตรงนี้ไหมเนี่ย ไรเตอร์มันก็มาเวิ่นเว้อไปมาอยู่นี่แหละ
หวังว่าจะชอบกันนะค่า ,, ^^

เม้นต์ให้หายเหนื่อยหน่อยแล้วกัน
//ปาดเหงื่อๆๆๆ