✖,,, 'SHINee Fiction' ,,,✖

 

คำเตือน : คิดสด ฮาสด รั่วสด ตันสด!!

CH15 เทอมสอง


"โห! คุณแฟนดูซิมีแต่คนใส่ผ้าปิดปาก"

"อยากได้บ้างจังเนอะคุณเป็ด ผ้าปิดปากป้องกันไข้หวัดใหญ่ สายพันธุ์ใหม่สองพันเก้าเนี่ย"

"งั้นเย็นนี้หลังเลิกเรียนเราหาซื้อกันนะคุณแฟน"

"ได้ๆ ไปซื้อแบบหูแพนด้าเหมือนคนนู้นเลยนะคุณเป็ด"

"แต่คุณแฟนใส่กระต่ายแล้วน่ารักกว่านะ"

"บร้าาาา คุณเป็ดพูดอะไรก็ไม่รู้"

"คิ คิ คิ"


อ่า.. ทำไมเช้าแรกของวันเปิดเทอมสองมันถึงได้มีบรรยากาศแหววเลี่ยนแปลกๆ สีชมพูวิ้งวับพวกนี้มันมาจากไหนกันแน่เนี่ย หันซ้าย หันขวา แล้วอี จุนโฮก็เจอกับต้นเหตุของปรากฎการณ์แปลกประหลาด ที่แท้ก็เป็นเพราะพี่รหัสตัวเตี้ย กับน้องรหัสหน้าเป็ดที่มาสร้างความแหววต่อกันนิเอง แล้วตะกี้ได้ยินอะไรแว่วๆ นะ 'คุณแฟน' งั้นเหรือคือแบบ.. คุณเมิงทั้งสองไปเป็นแฟนกันตั้งแต่เมื่อไหร่?


"เฮ้ยๆ คู่พี่น้องรหัสตัวเตี้ยหยุดแหววใส่กัน และช่วยหันมาตอบข้อสงสัยของกุหน่อยดิ๊" ทับบี้โฮตะโกนเรียกสองคนที่ยังนั่งสวีทกันอยู่บนจักรยาน แม้ว่าจักรยานนั้นจะถูกจอดเป็นที่เรียบร้อยในที่ของมันแล้วก็ตาม


"คุณแฟนเค้าเรียกเราหรอ" จงฮยอนทำหน้าแบ๊วหันมาถามแจบอมที่นั่งซ้อนท้าย


"อะไรกันเราไม่ได้เตี้ยขนาดนั้นซะหน่อย แล้วอะไรกุๆ เมิงๆ รับไม่ได้อ่ะคุณแฟน ทำไมเค้าหยาบคายกับเราแบบนี้หล่ะ" อมลมจนเต็มแก้ม


"โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะคุณแฟน" เป็ดเอื้อมมือไปลูบผมปลอบพี่รหัส

"โครกกกกกก ช่วยหยุดแหววกันแล้วหันมาตอบคำถามผมที่เถอะครับคุณแฟนทั้งสอง"

"ถามดิทับบี้โฮมีอะไรว้าาา"


อะโหท่านเจย์.. ตะกี้ละบอกหยาบคายรับไม่ได้ ทีงี้มาขึ้นว้า ขึ้นโว้ย ถุ้ย! จุนโฮละอยากจะถีบจักรยานที่มันนั่งกันอยู่ให้ล้มจริงๆ ให้สาสมกับความแค้นใจในครั้งนี้


"อยากจะทราบแบบโคดๆ ว่า คุณเจย์กับคุณน้องเป็ดไปเป็นแฟนกันตอนไหนครับ ไม่เจอกันแค่ 2 อาทิตย์นี่ตกลงเป็นแฟนกันแล้วหรือขอรับ"

"อยากรู้จริงๆ หรอ" ปาร์คแจบอมรีบลงมาจากจักรยาน พยายามทำตาโตๆ แบบว่ารู้สึกตื่นเต้นมากๆ ประมาณนั้นใส่

"เออ มากเท่าโลกกว้าง"

"งั้น..."

"ไม่บอก!!" แล้วคุณแฟนทั้งสองมันก็หัวเราะคิกคักพากันเดินตัวเตี้ยกอดคอจากไป เหลือทิ้งไว้แต่ความมึน งง ให้กับอีจุนโฮ แมร่ง! เกลียดพวกเมิงสองตัวแล้วววววววว


คนอ่านอยากรู้เหมือนกันหรือว่าเป็นแฟนกันตอนไหน..?
งั้นเขยิบเข้าใกล้ๆ ซิ เดี๋ยวแจบอมจะเล่าให้ฟัง


เรื่องมันก็มีอยู่ว่า..........................




...................................




.....................





.............





กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...
มีเจ้าหญิงองค์หนึ่งถูกขังไว้บนยอดปราสาท...


"ผิดเรื่องแล้วคุนแฟน"


"อ่อ... จะเล่าแระนะ"


วันนั้น... ผมแอบเอารถ BM ของพี่ชายออกมา อันนี้ BMW ของจริงนะครับ เพื่อพาน้องเป็ดไปนั่งรับลมกันเล่นแถวๆ ชนบท แต่แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น... ฝนตก รถเสีย เราเลยต้องค้าง โรงแรมกันแถวนั้น และก็เข้าสูตรครับ โรงแรมเหลือห้องเดียว ทำให้ผมและน้องเป็ดต้องอยู่ห้องเดียวกัน คิดดูสิครับ ห้องเล็กๆ ที่มีหนึ่งเตียงนอน ภายนอกฝนตกหนัก แล้วคุณคิดว่า บรรยากาศแบบนี้ กับผู้ชายสองคน


เราจะทำอะไรกัน... ถูกแล้วครับ...



คืนนั้น เราสองคนไม่อาจจะหักห้ามใจกันได้ เราก็เลยปล่อยให้มันเป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น... แม้จะเถียงกันเล็กน้อยใครจะรับใครจะรุก แต่ด้วยความเป็นพี่ ผมเลยให้น้องมันเลือกก่อน แล้วมันก็เลือกที่จะ... รุก - -" ผมเป็นคนรักษาสัญญาเสมอ...


พอรุ่งเช้า...

ผมตื่นมาด้วยความเพลีย สมองกำลังลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ตัวผมเปลือยเปล่า ผมมองไปพื้นที่ว่างข้างตัว กลับไม่พบคนที่มอบไออุ่นและรอยบนตัวผมเมื่อคืนผมเริ่มสะอื้นอยู่ในผ้าห่มผืนหนา สักพักน้องเป็ดมันก็เดินออกมาจากห้องน้ำนั่งลงที่ปลายเตียง แล้วหันมาบอกผมว่า


"เจย์ฮยอง ต้องรับผิดชอบผมด้วยนะ"


ผมได้แต่พยักหน้าแทนคำตอบ


*จึกๆ*


"ฮยองเล่าความจริงเหอะ แบบนั้นนะ ผมเสียหายนะ"


"ก็ได้ คืองี้ครับเรื่องมันก็มาจากวันนั้น"



ย้อนกลับไปที่สวนสนุกในบ้านผีสิงวันนั้น!



"เจย์ฮยองจะเข้าป่ะ"


"คือ..."


"กลัวว่างั้น ไม่กล้า อ่อๆ เข้าใจๆ" น้ำเสียงกวนอารมณ์สุดๆ

"ไม่ได้กลัวเว่ย แค่..." แค่... กลัวอะ

"ไม่กล้าก็บอกไม่กล้าดิ กลัวก็บอกกลัวสิ"

"เอ๊ะ ก็บอกไม่ได้กลัวไง แล้วน้องเป็ดไม่กลัวรึไง"

"ไม่อะ ถ้างั้นก็... ป่ะ"


ว่าแล้วไอ้น้องเป็ดมันก็จูงมือผมจะพาเข้าไปทันที ผมพยายามขัดขืนนะ แต่น้องเป็ดมันหันมาส่งสายตาประมาณว่า ไหนไม่กลัวไง ผมเลยต้องทำใจกล้าเข้ามาข้างใน ข้างในมันมืดมากกกกกก มือ

โครตๆ แล้วมันก็หนาวด้วย ไม่รักโลกเลย เปิด 25 องศาก็พอ ผมก็เลยเดินชิดน้องเป็ดมันหน่อย ก็มันหนาวนิ


"ฮยองกลัวหรอ" น้องเป็ดมันถามหลังจากที่ผมเดินแนบติดกับแผ่นหลัง

"ก็ไม่เท่าไร แต่มันหนาวอะ" น้องเป็ดไม่พูดอะไร ดึงตัวผมมายืนข้างๆ แล้วก็โอบเอวแทน


เราสองคนเดินกันไปเรื่อยๆ ตามทางที่มีแสงสีส้มๆ แบบให้พอเห็นทางเดิน


ไหนผีว่ะ -*- ผมเดินมาสักพัก ยังไม่เห็นสักกะตัว...



ตึง !!


นั่น... ไม่น่าปากดีเลย มันค่อยๆ โผล่มาแบบช้าๆ ค่อยๆ เลื่อนเข้ามา แน่นอนว่า ตอนนี้ ผมเอามือโอบเอวน้องเป็ดแล้วเหมือนกัน  เห้ย ไม่ใช่ว่าอะไรนะ ก็แบบมันหนาวไง คือมันก็ไม่ค่อยน่ากลัว

ออกแนวแบบลุ้นๆ มากกว่า จะออกมาทางไหน  แต่เสียงนี้ สุดยอดมาก หมาหอน เสียงวิเวกวังเวงมากๆ


"ไปทางไหนต่อละเนี่ย" ตอนนี้พวกเรามาถึงทางแยก ป้ายชี้บอกทาง


ขวา - นรกมาก


ซ้าย - นรกสุดๆ


ต่างกันตรงไหนเนี่ย

"ขวา/ซ้าย" แน่นอนว่ามันต้องเป็นทางออกทางเดียวกัน แต่ทางไหนละ จะออกไปได้ไวๆ

"ขวาดีกว่า"

"ซ้ายน่าจะถึงทางออกเร็วกว่า" น้องเป็ดมันเถียงผม แล้วมันก็จูงมือผมไปทันที

"ไม่ ขวาดีกว่า" ผมสะบัดมือออก แล้วกำลังจะหันไปทางขวา

"งั้น แยกกันปะล่ะ" เฮ้ย ไม่ดีมั้ง มาด้วยกันไปด้วยกันดิ
 
"ไปขวา น้องเป็ดเชื่อพี่" ผมก็พยายามรั้งไว้นิดๆ

"พี่ก็เชื่อผมมั้งดิ ซ้ายดีกว่า"

"ขวา เชื่อท่านเจย์คนนี้สิ ไม่มีผิดหวัง"

"คนอย่างฮยองไม่ค่อยน่าเชื่ออะ กลัวก็บอกไม่กลัว"

"พูดงี้มาคบกันเลยดีกว่าวะ น้องเป็ด" นี่ผมพูดอะไรออกไป?

"พี่คิดว่าคนอย่างผมไม่กล้ารึไง" อารมณ์น้องเป็ดก็พุ่งเช่นกัน

"อ่ะ ก็ไม่แน่ ใครจะไปรู้" ยั่วยวนกวนตีงเข้าไว้.. หุหุ

"มาๆ คบกันเลยดีกว่า โด่"

"เออ ได้ คบกัน


!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



อะไรเนี่ยยยยยยยย


นี่มันคือการขอคบกัน !



"เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้แหละครับ ^^" จงฮยอนพูดจบก็ลากตัวแจบอมไปแหววใส่กันต่อ

.

.
.

*

"มินโฮทางนี้" เสียงใสๆ ของคีย์ตะโกนเรียกเพื่อนตัวสูงที่กำลังเดินมา

"ได้ข่าวว่าปิดเทอมไปเที่ยวบ้านพี่อูยองกันมาหรอ" คีย์ถามในสิ่งที่สงสัยทันที

"อื้อ"

"ไปไม่เห็นชวนเลย" เต้าหู้ที่นอนราบกับโต๊ะเงยบหน้ามาถาม

"ก็.."

"ช่างเหอะหน่า อยากรู้ว่าตอนนี้กับพี่คุณชายคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว" คีย์ถามเสียงกรุ้มกริ่ม

"เอ่อ.."

"เนี่ยๆ คีย์เป็นตัวแม่คุณโฮซัพพอตเตอร์เลยนะ ลุ้นระหว่างแกกับพี่คุณชายสุดตัวอ่ะ แบบตอนนี้คีย์อยากรู้มากมายอ่ะว่าได้ xxx กันยัง"

"หุบปากน่ะไอ่เต้าหู้ซังเต"

"ตกลงเป็นไงมินโฮ"

"ยัง.." มินโฮยังไม่ทันได้ตอบคำถาม เสียงหนึ่งก็ดังขัดจังหวะซะก่อน พอหันไปมองแล้วก็เกิดอาการเขินซะงั้น เพราะคนมาใหม่คือคนที่กำลังเป็นประเด็นพอดี


"อ้าว อยู่นี่เองตามหาตั้งนาน" นิชคุณพูดพร้อมส่งยิ้มออร่าวิ้งวับ

"พี่คุณชายมาพอดีงั้นพวกผมฝากเพื่อนด้วยนะ พอจะดีไปกินข้าวเช้ากัน" คีย์พูดจบก็ลากเอาเต้าหู้งงๆ ติดมือไปด้วย ไม่งงได้ไงก็เพิ่งไปกินข้าวเช้ากันมาตะกี้ =_=


"น้องมิ้งเป็นอะไรครับ ทำไมหน้าแดงเชียว"

"ป่ะ.. ป่าวครับ"

นิชคุณอมยิ้มขำกับท่าทางของน้องรหัสตัวเอง แบบนี้แสดงว่าเขินชัวร์ๆ สีแดงขึ้นตั้งแต่แก้มลามไปถึงหูแล้วนะเนี่ย แค่เจอหน้ากันก็เขินจะน่ารักไปแล้วนะครับน้องมิ๊ง

"พี่คงไม่ได้ไปรับไปส่งสัก 3-4 วันนะครับ"

"ครับ" ตอบรับแบบงงๆ

"จะไม่ถามหน่อยหรอว่าทำไม"

"ครับ ทำไม"

"ฮะๆ น่ารักไปแล้วนะครับ" พูดพลางเอื้อมมือไปหยิกแก้มเด็กตาโต



ใจจริงก็อยากจะทำมากกว่าหยิกแก้มหรอกนะเนี่ย แต่เพราะยังเกรงใจสายตาโต๊ะรอบข้างที่มองมาอยู่ ไม่งั้นจะคว้าตัวเข้ามาปล้ำจูบซะรอบสองรอบ เด็กอะไรนอกจากตาโตใสแจ๋ว ยังถามคำถามได้น่ารักน่าชังเกิ๊น


"ฮยองก็ ผมไม่ได้น่ารักซะหน่อย" ก้มหน้างุดๆ ไม่ยอมสบตา

"ครับๆ 3-4 วันนี้พี่ติดธุระไปรับส่งไม่ได้ แต่หลังจากนั้นจะกลับมารับส่งเหมือนเดิม ถ้าเหงาก็คิดถึงพี่ไปพรางๆ ก่อนแล้วกันนะครับ"

"ครับ" ตอบรับเขินๆ


นิชคุณเลยแอบหยิกแก้มอีกทีเพราะคำตอบน่ารักน่าชัง แต่เพราะแรงสั่นสะเทือนในกระเป๋าทำให้หยิบเอาเครื่องมือสื่อสารเจ้ากรรมกดมารับเสียก่อน

"ห๊ะ อยู่ที่หน้ามหา'ลัยแล้วหรอ"

(....)

"ได้ๆ เดี๋ยวพี่ออกไปหานะ"

(....)

"อื้อ ไม่นานจริงๆ รอแป๊ปนะ"

(....)

กดวางเสร็จก็หันมาเจอตาโตๆ มองอยู่พอดี


"เดี๋ยวพี่ไปทำธุระก่อนนะครับ แล้วเจอกันอาทิตย์หน้าน้ะ" พูดจบก็ลุกขึ้นไปทันที


มินโฮมองตามไปแบบงงๆ มาเร็วไปเร็วจริงๆ เลยนะครับฮยอง ชอบมาทำให้รู้สึกหวั่นไหวแล้วก็จากไปทุกที แต่จะไม่ได้เจอกันตั้ง 3 - 4 วันแน่ะ เกือบอาทิตย์เลยนะนั่น คิดแล้วก็คงแอบเหงาเล็กๆ ละมั้ง ถ้าทำตัวให้ชินตั้งแต่ตอนนี้จะดีหรือเปล่า


ว่าแล้วก็จัดแจงตัวเองเปลี่ยนเป็นท่านั่งท้าวคาง ตาละห้อย เข้าโหมดสมมติว่ากำลังเหงาอยู่เต็มที่ ลองซ้อมๆ ไว้ก่อน มองไปที่ใบไม้ที่ร่วงหล่นสู้พื้นดิน อ่า.. งั้นเหง๊าเหงา มองดูตึกเรียนสีขาวม่นๆ ที่ผนังมีแต่ลายศิลปะที่คนอื่นมองว่าศิลเปอะแล้วก็เหง๊าเหงา มองอะไรอีกดีนะ


"คุณหนูเป็นไรวะ" จงฮยอนที่เพิ่งเดินมาถามงงๆ หลังจากเห็นเพื่อนตัวสูงนั่งทำหน้าตาประหลาดๆ อยู่คนเดียว จนบริเวณรอบข้างไม่กล้ามีใครเดินผ่านเข้ามาละ


"กำลังลองซ้อมเอ็นจอยกับความเหงา"


=__________________=


นี่มันคำตอบประเภทไหนวะ เป็ดแอบไม่เข้าใจ หันหน้าไปสบตากับคุณแฟนที่ทำหน้างงๆ พอกันแหละ เออเว้ย! เพิ่งรู้ว่าเดี๋ยวนี้เค้าฮิตเอ็นจอยความเหงากันด้วย เฮอะๆ เอาไว้วันหลังลองชวนคุณแฟนมาทำบ้างก็ดี



"จะซ้อมเอ็นจอยความเหงาอีกนานป่ะ คือกุกับคุณแฟนจะมาชวนเมิงไปงานตลาดนัดของพวกถา'ปัต จะไปหาซื้อหน้ากากอนามัยมาปิดปาก ป้องกันไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่สองพันเก้า"


มินโฮแค่พยักหน้าตอบ


เป็ดเลยรู้สึกอยากโดดก้านคอมันซะที นี่ถ้าไม่ติดว่าสูงนะเมิ๊งงงง จะก้านคอมันจริงๆ ด้วย เอาเปรียบโคดๆ เหอะ ปล่อยให้กุพร่ำน้ำลายไปตั้งเยอะ คำตอบที่ได้มาแค่พยักหน้าตอบ แม่มมม!!


"คุณเป็ดอย่าทำหน้าเครียดซิ ไม่น่ารักเลย" เสียงคุณแฟนอ้อนๆ พร้อมจิ้มแก้มขวาเบาๆ


ทำให้คุณเป็ดเปลี่ยนใจมาอมลมพองแก้มตัวเองเล่น แล้วคุณแฟนก็จิ้มเล่นกันอย่างนึกสนุก หัวเราะคิกคักสร้างโลกแหววกันสองคน ลืมไปแล้วมั้งว่ายังมีคนตาโต ตัวสูงนั่งมองอยู่


"อะแฮ่มๆ จะไปงานของถา'ปัตกันไหมครับ"


"อิจฉาละซี่ไอ่คุณหนู ไปกันเถอะคุณแฟน" พูดจบก็ควงกันออกไป

.




.
.

*

"คุณแฟนเอาลายกระต่ายซิ กระต่ายเลิฟนั่นอ่ะ"

"งั้นคุณเป็ดเอาลายโดนัลดักนะ"

"คุณแฟนๆ เอาสีชมพูน่ารักกว่า"

"จริงหรอ"

"ถ้าคุณแฟนใส่สีชมพูน่ะ น่ารักสุดๆ"

"งั้นคุณเป็ดเอาสีเหลือง"

"อื้อๆ สีเหลือง"


มินโฮได้แต่ยืนเบ้หน้ามองพี่น้องรหัสตัวเตี้ยที่เลื่อนฐานะเป็นแฟนแหววใส่กัน คือคิดจะหวีดสยองกันไม่อายเสาไฟฟ้าบ้างเล๊ย ทำตัวคิขุกันอยู่นั่นแหละ คนนึงก็ได้ข่าวว่ามีซิกแพคกระแทกใจ อีก

คนก็ตัดผมเป็นนักเลง แถมเจาะหูอีกด้วยนะนั่น มองภายนอกแล้วแมน



แมนมากกกกกกกกกกกกก



แต่ตัวจริงทั้งสองคน.. เหมือนไอ่ประโยคข้างบนแหละ จะคิขุกันไปไหนครับ



"มินโฮๆ คุณแฟนกุใส่กระต่ายเลิฟน่ารักเปล่า" งั้นมาทำหน้าแบ๊วถามเพื่อนตัวสูง

"อื้อ น่ารัก" มินโฮก็เลยจำใจตอบออกไป

"คุณหนูเอาเปล่า เดี๋ยวซื้อให้บ้าง" แจบอมใจดีหันมาถามบ้าง

"โหย คุณแฟนไม่ต้องไปซื้อให้หรอก เดี๋ยวพี่รหัสมันก็ซื้อให้ ฮ่าๆ" ได้ทีก็แซวใหญ่ๆ

"เฮ้ยๆ คุณเป็ดดูนั่นๆ" แจบอมกระตุกแขนเสื้อแฟนตัวยิกๆ ชี้มือไปทางชายหนุ่มรูปร่างคุ้นตา เดินหล่อเด่นควงเด็กผู้ชายตัวเล็ก หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มเลือกซื้อของอยู่ทางนู่น

"โอ๊ะ พี่คุณชายนี่มากับใครอ่ะ"


มินโฮหันขวับไปมองทันทีที่ได้ยินชื่อ



ไหนเมื่อกี้บอกว่าจะไปทำธุระไง แล้วทำไมถึงมาเดินซื้อของกับคนอื่นแบบนี้หล่ะ หรือว่านี่จะเป็นธุระที่บอกกันแน่ แล้วทำไมต้องเดินจับมือกันด้วยหล่ะ คนก็ไม่ได้เยอะซะหน่อย จะกลัวหลงไป

ทำไมกัน ทำไมต้องกระซิบกันใกล้ด้วยหล่ะ ทำไมหล่ะทำไม


โบราณบอกว่า.. สามวันจากนารีเป็นอื่น


นี่ห่างกันแค่ไม่กี่นาทีพี่ควงคนใหม่แล้วหรือ แบบนี้มันแซ๊ดดดดดด


"คุณแฟนคนข้างๆ พี่คุณชายใครอ่ะ"

"ไม่รู้อ่ะ ไม่เคยเห็นเหมือนกัน แต่ท่าทางจะสนิทกันน่าดูเลยเนาะ"

"นั่นดิ" พูดไปแล้วก็หันมามองหน้าเพื่อนตัวเอง เมิงไม่ต้องซ้อมเอ็นจอยกับความเหงาแล้วว่ะมินโฮ เพราะสงสัยว่าเมิงได้เล่นจริง เจ็บจริงซะละ


ดวงตากลมโตยังมองภาพข้างหน้าอยู่แบบไม่กระพริบตาไปไหน ดูแล้วก็รู้สึกเจ็บแปล๊บๆ ที่หัวใจ อาการเหมือนอกจะเดาะ หรือความจริงชเว มินโฮอาจจะกำลังเป็นโรคหัวใจก็ได้ แต่เหนือสิ่งอื่นใด

ทำไมถึงรู้สึกโกรธพี่รหัสตัวเองได้มากมายขนาดนี้ ฮึ่ม!


เป็ดลองใช้ปีกสะกิดเรียก "เมิงๆ จะเดินเข้าไปทักป่ะ"


เพี๊ยะ!!


อันนี้คือมินโฮไม่ได้ดีนะ แต่แรงฟาดมาเต็มรักจากคุณแฟนต่างหาก


"จะบ้าหรอไอ่คุณเป็ด เค้าหวีดกันอยู่แกจะเข้าไปขัดเพื่อ"

"เออจริงด้วย" มัวแต่เออๆ ออๆ กับแฟนตัวเองจนไม่ทันเห็นเพื่อนตัวสูงเดินลิ่วๆ ออกไปทางหน้ามหา'ลัยนู่นนนนนแล้ว

"คุณเป็ดเพื่อนแกเดินไปนู่นแล้วอ่ะ"

"ช่างเหอะคุณแฟน เรามาเลือกผ้าปิดปากกันต่อ"


แล้วคู่ข้าวใหม่ปลากันก็ดี๊ด๊าเลือกผ้าปิดปากกันต่อ ไม่ได้สนใจเพื่อนตาโตที่ตอนนี้เดินหายไปไหนก็ไม่รู้ ความจริงเป็ดรักเพื่อนนะครับ แต่นาทีนี้รักแฟนมากกว่า อิ ยะ ฮะ ฮ่า

.




.
.


*

มินโฮนั่งกอดเข่าถอนหายใจอยู่ที่ริมสระบัวหลังคณะศิลปกรรม สามวันแล้วที่นิชคุณมัวแต่ติดธุระไม่ได้มารับส่งอย่างที่บอก ตอนพักกลางวันก็ไม่ได้เจอ เคยแอบย่องไปที่โรงยิมก็ไม่เห็นมาซ้อมบาสเลย สงสัยว่าธุระจะสำคัญมากถึงได้หายตัวลึกลับไปเลย


แขนเรียวยาวหยิบเอาสมุดสเก็ตภาพประจำตัวขึ้นมา จับดินสอขีดๆเขียนๆเป็นรูปร่างตามแต่จินตนาการจะคิดได้ ตอนนี้ไม่ซ้อมก็เอ็นจอยกับความเหงาสุดๆไปเลย แต่อย่างน้อยเพราะได้วาดรูปใช้ เวลาให้ผ่านไปเรื่อยๆ ก็ทำให้ลืมความเหงาไปได้บ้าง


"น้องคะ น้องๆ"

"ครับ" มินโฮหันไปตามเสียงเรียกด้านหลัง

"คือพี่มาจากชมรมบำเพ็ญประโยชน์นะคะ ตอนนี้ชมรมเราจะไปออกค่ายพัฒนาอาสาที่ต่างจังหวัดเพื่อสร้างโรงเรียนให้เด็กยากไร้น่ะคะ แล้วยังขาดกำลังคนอยู่เลยน้องพอจะมีเวลาว่างเสาร์

อาทิตย์นี้ไม่คะ ช่วยเหลือเด็กๆได้บุญด้วยนะคะ น้องสนใจไม่คะ"

"อ่า.."

"คือแบบน้องไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายเลยนะคะ แค่กรอกใบสมัครก็เรียบร้อยแล้วอ่าคะ รถออกที่หน้ามหา'ลัยวันเสาร์ตอน 9 โมงเช้า แบบมีเพื่อนๆไปเยอะนะคะ"

"ครับ"

"นะคะน้อง ถือว่าช่วยพี่เพื่อให้หาคนได้แล้วก็ช่วยเหลือเด็กๆ นะคะน้อง นะคะ"

"คือผมจะบอกว่าได้ครับ" มินโฮรีบชิงพูดไวๆออกไป

"จริงเหรอคะ งั้นน้องกรอกใบสมัครเลยนะคะ" เจ้าสาวปิดอาการดีใจไว้ไม่อยู่ ฉีกยิ้มกว้างแทบจะถึงใบหู หลังจากพยายามพูดโน้มน้าวมาตั้งนาน


คนตัวสูงยื่นใบสมัครที่กรอกเสร็จเรียบร้อยคืนไปให้ พี่สาวคนสวยก้มหัวขอบคุณเป็นการใหญ่ จากนั้นก็วิ่งหายไปด้วยความเร็วสูง มินโฮมองถามไปยิ้มๆ ตลกดีเนอะคนเรา ความจริงก็ตั้งใจว่าจะไป

ตั้งแต่เธอชวนประโยคแรกแล้วแหละ แต่ดันไม่มีจังหวะให้พูดเลยนี่ซิ

เหตุผลที่แท้จริงที่จะไปถือว่าไปพักผ่อน(หัวใจ)ตอนเสาร์อาทิตย์ด้วยก็แล้วกัน แอบไปทำงานเพื่อสังคมบ้างอะไรบ้างก็คงจะดีไม่น้อย แต่ดันเพิ่งนึกว่ายังไม่ได้ขอนายแม่เลยนี่หว่า แย่ละ =_= ไม่เป็นไรเดี๋ยวบอกไปกับบลิงก็ได้


งั้นส่ง sms ไปบอกเป็ดบลิงก่อนดีกว่า






ครืดดดดดดดดด~


จงฮยอนสะดุ้งงัวเงียลุกขึ้นจากตักแฟนตัวเองมาล้วงมือถือในกระเป๋า มีข้อความเข้ามาจากเพื่อนตัวสูง คิดแล้วหงุดหงิดคนกำลังนอนหนุนตักแฟนดีๆ อยู่เชียว


- จะไปค่ายอาสาเสาร์ทิตย์นี้นะ -

หือ..?

เห๊..?

ค่ายอาสา

เสาร์ทิตย์นี้



ขอเวลาโหลดซะครู่ครับ เมาขี้ตาบวกกับความรักอยู่ แต่แอบงงเล็กน้อยกับข้อความที่ได้รับ เลื่อนๆ ลงมาดูข้างล่างข้อความก็ไม่ได้ตกหล่น แต่มันมาแค่นั้นจริงๆ เลื่อนไปดูชื่อคนส่งจากคุณเพื่อน

ตัวสูงจริงๆ ไม่ได้โม้แหะ


"เป็นอะไรคุณเป็ดหน้ายุ่งเชียว"

"คุณแฟนดูข้อความที่มินโฮมันส่งมาดิ"

- จะไปค่ายอาสาเสาร์ทิตย์นี้นะ -

"อ๋อ ไปค่ายที่ชมรมบำเพ็ญฯ จัดอะดิ เห็นว่าเสาร์ทิตย์นี้ออกค่ายนะ"

"ไรของมันไปไม่ชวน หรือว่าหนีไปเพราะไม่อยากเจอพี่คุณชาย แน่ๆ เลยอ่ะคุณแฟน มินโฮมันต้องหนีพี่คุณชายชัวร์ หมอเป็ดคอมเฟริม!"

"อะไรหนีใคร"


แจบอมกับจงฮยอนเงยหน้าขึ้นไปมองเสียงของผู้ใหม่แล้วก็เบ้หน้า ตายยากจริงนะพ่อคู๊ณเพิ่งจะนินทาอยู่ตะกี้ โผล่มาไวเกิ๊น ช่างไม่รู้ตัวบ้างเล๊ย ว่าน้องรหัสจะหนีเมิงนั่นแหละ


"หายหัวไปไหนมาตั้งสามวันครับคุณชายนิช"

"ทำธุระน่ะ ทำไมท่านเจย์คิดถึงหรอ"

"เหร๊อะ ธุระที่ว่าเนี่ยใช่ไปดูแลเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ น่ารักๆ หรือเปล่าครับคุณ"

"รู้ได้ไงวะ" นิชคุณเริ่มสงสัย -___-?

"ก็พวกผมไปเดินที่งานของถา'ปัตย์มาเหมือนกัน เจอพี่ควงเด็กที่ไหนไม่รู้ไปด้วย เหอะๆ พี่จะทิ้งเพื่อนผมแล้วเหรอครับ" จงฮยอนถามเสียงเย็น


ปัง!!!!!!!!!!!!!!!!


เสียงตุ้บโต๊ะดังลั่นไปทั่วบริเวณเล่นเอาคนที่นั่งๆ กันอยู่สะดุ้งเฮือก เงยหน้าไปมองเจ้ามองมือเรียวสวย แต่ใบหน้าบึ้งตึงบ่งบอกว่ากำลังอารมณ์ไม่ดีสุดๆ


"ใช่พี่ทำอย่างนี้ได้ไง หนีไปควงคนอื่นทั้งทีตัวเองกำลังจีบมินโฮอยู่แท้ แย่ที่สุดเลย!" คนตัวเล็กที่เพิ่งเดินมาถึงตุบโต๊ะเข้าเต็มๆ แล้วทำท่าจะเข้าไปหาเรื่อง นิชคุณ

"เฮ้ยๆ คีย์ใจร่มๆ เว้ย ใจร่มๆ" แจบอมรีบดึงตัวคีย์ลงมานั่งที่เก้าอี้

"ควงคนอื่น? วันงานถา'ปัตย์อะนะ"

"พี่จะแก้ตัวอะไรว่ามาเลยดีกว่า ก่อนที่ผมจะไม่ทน" เชิดหน้าชูคอพูดเชียว

"คืองี้นะครับพี่คุณชาย คีย์เค้าเป็นตัวแม่คุนโฮซัพพอตเตอร์ เลยโมโหพี่มากๆ เพราะงั้นถ้าพี่ไม่อยากโดนคีย์ฆ่าตายเนี่ย ตอบคำถามดีๆ นะครับ" อนยูหันไปกระซิบแบบได้ยินกันทั้งโต๊ะ


นิชคุณเหลือบมองซ้ายที ขวาทีแล้วก็ถอนหายใจ..

แต่ละคนจ้องซะเหมือนเค้าเป็นผู้ต้องหาคดีฆ่าคนงั้นแหละ!

"นี่ทุกคนเห็นกันหมดเลยหรอ" นิชคุณเริ่มเปิดปากถาม

"ครับ แต่ผมกับคีย์ฟังไอ่เป็ดเล่ามาอีกทีนะ" อนยูรีบตอบคำถามให้

นิชคุณแอบเหล่มองหน้าเป็ด แล้วมันก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้


พอมองหน้าท่านเจย์ รู้เลยว่ามันต้องเล่าให้ไอ่คู่หูตาตี่นั่นฟังแน่ๆ

"คนที่เห็นวันนั้นน่ะเป็นญาติฉันเองมาจากไทย หนีมาเที่ยวเกาหลี 3 วันก็เลยต้องอยู่ดูแลหน่อย เพราะเจ้าตัวน่ะหนีแฟนมา แต่ตอนนี้กลับไปแล้วหล่ะ"


แล้วก็พยักหน้าเออๆ ออๆ ห่อหมกไปตามๆ กัน


"นึกว่าจะแอบมีคนอื่นซะแล้ว" คีย์พูดพร้อมโบกพัดในมือ


อนยูมองแล้วแอบขนลุก ชักไม่ค่อยเหมือนตัวแม่แล้วหล่ะ

เหมือนเจ้าแม่มากกว่า... (-_-)


"แต่กุว่าน้องรหัสเมิง ตะเข้าใจเมิงผิด ได้ข่าวว่าจะหนีไปค่ายอาสาเสาร์ทิตย์นี้แล้วว่ะ"


"หนีไปค่ายอาสา!!!!!" ตะโกนพร้อมกันแทบทั้งโต๊ะ


เปร๊าะ!!


เสียงคนตัวเล็กตัวแม่คุณโฮซัพพอตเตอร์ดีดนิ้ว พร้อมแสยะยิ้มที่ใครๆ มองแล้วก็ขนลุก หน้าตาเจ้าเล่ห์แบบไม่ไหวจะทน ณ จุดนี้ใครก็ได้หยุดคิมคีย์ทีเห๊อะ!


"งั้นเราก็ใช้โอกาสนี้ให้พี่คุณชายไปปรับความเข้าใจกับมินโฮก็หมดเรื่อง"

"แต่เรายังไม่ได้สมัครค่ายอาสากันเลยนะคีย์" อนยูหันไปถามโง่ๆ ก็เลยโดนคีย์เอาพัดตีแสกหน้ามานึงที ชีวิตเต้าหู้มักโดนทำร้ายแบบนี้แหละ -_-

"เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาเดี๋ยวชั้นจัดการเอง หึหึ" หัวเราะทิ้งท้ายได้น่ากลัวอีก


นิชคุณแอบหันไปสบตากับแจบอม... นี่มันเรื่องใหญ่ขนาดนี้แล้วเหรอวะ

แล้วตัวแม่คุณโฮซัพพอตเตอร์นี่มันอะไร..? มีเมื่อไหร่..?

ทำไมไม่เห็นจะรู้เรื่องเลยหล่ะ เฮ้อออออ



แต่ถ้ามันจะทำให้เค้ากับมินโฮได้ปรับความเข้าใจกัน นาทีก็ยอมแหละนะ

TBC...

*ตั้งแต่ตอนที่ 16 ตามไปอ่านที่นี่นะคะ http://2ladyfic.exteen.com