[JongKey] Orange Love

posted on 03 Aug 2009 17:01 by shineefic in 02-Flavor-of-Love

Project รัก .. รสอะไร?
l l รัก .. รสชาติมันเป็นยังไงกันนะ? l l

 
Title : Orange Love
Paring : Jonghyun X Key
Author : ~*2LADY*~

 




รสส้มหรอ..? ก็ส้มไง

บางทีก็... หวาน

บางทีก็... เปรี้ยว

บางทีก็... ขม (ถ้ากัดโดนเม็ดมัน)

สุดท้าย... พอเข้าปากแล้วก็รู้สึกสดชื่น ฟินาเล่เลยแหละ!
และที่สำคัญ... ส้มมีวิตามินซี ดีต่อร่างกายด้วยนะ ^^




ว่ากันว่า 'กินไอติมแล้วจะอารมณ์ดี'




โครมมม!!

 

"โอ้ยยยย น่าเบื่อชะมัด" เสียงหวานๆ ดังตามหลังเสียงประตูที่ถูกปิดอย่างแรงด้วยฝีมือของพูด เป็นประจำกับความรุนแรงแบบนี้


"เป็นอะไรอีกหล่ะคีย์" จงฮยอนที่นั่งดูทีวีอยู่เอ่ยถามเรียบๆ


"น่าเบื่ออ่ะพี่"


"ใครขัดใจอะไรอีก หื้ม.."


จงฮยอนลุกขึ้นเดินไปหยิบไอติมรสส้มแท่งคู่ในตัวเย็นออกมา หักแบ่งครึ่งแล้วส่งให้คนที่นั่งหน้าบูดตรงโซฟา ก่อนจะลงนั่งตามไปด้วยอีกคน


"ก็แบบ.. ไม่รู้จะประชุมอะไรนักหนาอ่ะ น่าเบื่ออะ" คนตัวเล็กบ่นตามประสา


เขาโดนลากให้เข้าไปร่วมกับสภานักเรียน ตอนแรกๆ เจ้าตัวก็ดูเหมือนจะชอบดีหรอกนะ มาคุยอวดคนเป็นพี่ใหญ่ ได้ทำไอ่นู่นอย่างนู้น ได้ทำไอ่นี่อย่างนี้ แต่ดูเหมือนพักหลังจะมีงานอื่นๆ ให้ทำมากมาย คนตัวเล็กก็เลยออกอาการโวยวายกลับบ้านทุกวัน


"กินไอติมเนอะ" จงฮยอนบอกแล้วหันไปพยักเพยิดไอติมอีกครึ่งนึงที่อยู่ในมือคีย์


"ฮื้อออ" ถอนหายใจแล้วมองไอติมในมือก่อนจะกัดแท่งไอติมรสส้มแรงๆ ด้วยความหงุดหงิดของตัวเอง แล้วก็ต้องหลับหูหลับตาให้กับความเปรี้ยวที่ได้รับไปเต็มๆ


หลังๆ มาเจ้าตัวเลยค่อยเปลี่ยนจากกัดระบายอารมณ์ มาเป็นการค่อยๆ เคี้ยวอย่างระมัดระวัง เพราะนอกจากไอติมจะแอบเปรี้ยวแล้ว มันยังเย็นฟันอีกด้วยนะ


"อารมณ์ดีขึ้นยัง"


คีย์ไม่ตอบแต่พยักหน้าให้คนเป็นพี่แทน


"กินข้าวมายัง"


"ยังเลย พี่จงทำให้กินหน่อยน๊าาาาา" พูดจบก็เอาหัวมาไถๆ บริเวณแขนของคนเป็นพี่ นี่แหละวิธีการอ้อนฉบับคิมคีย์ที่หาดูไม่ได้ที่ไหนอีก


"งั้นไปอาบน้ำก่อน แล้วเดี๋ยวลงมากินข้าวกัน"


"คร้าบบบบบ" คีย์รับคำเสียงใสเดินไปทิ้งไม้ไอติมที่ถังขยะ แล้วรีบวิ่งขึ้นไปข้างบนทันที แต่ก็ไม่วายส่งเสียงตึงตังตามแบบฉบับให้จงฮยอนได้อมยิ้ม



คีย์มาอยู่กับจงฮยอนเป็นเวลาสามเดือนแล้ว เป็นเด็กเกาหลีที่ไปเติบโตอยู่อเมริกา แต่เจ้าตัวน่ะดื้อสุดๆ อยากจะกลับมาใช้ชีวิตที่เกาหลี ที่บ้านก็เป็นห่วงเลยให้ย้ายมาอยู่กับจงฮยอนที่เป็นญาติห่างๆ ให้คอยช่วยดูแลเด็กดื้อคนนี้


จงฮยอนเองก็ไม่ได้เดือนร้อน ปกติอยู่คนเดียวพอมีคีย์มาอยู่ด้วยก็เพิ่มสีสันให้กับชีวิตไปอีกแบบนึง เสียงโวยวายเล็กๆ ที่ทำให้บ้านหลังนี้ไม่เงียบจนเกินไป


ถึงคีย์จะเป็นที่ค่อนข้างเอาแต่ใจ ขี้โวยวาย หงุหงิดง่าย แต่ก็เป็นเด็กที่มีน้ำใจ ยิ้มง่าย คอยเป็นห่วงเป็นใยคนอื่นอยู่เสมอ แล้วก็ขยันขันแข็งแต่ติดจะทำไปบ่นไปซะมากกว่า



"พี่จงฮยอนทำกับข้าวเสร็จยางงงงงง" เสียงมาก่อนตัวเสียอีก


แล้วเจ้าตัวก็โผล่หน้ามาในห้องครัวด้วยเสื้อมิกกี้เม้าส์สีชมพูกับกางเกงขาสั้นสีครีม เด็กผู้ชายที่ไหนเค้าชอบสีชมพูกันนะ นึกแล้วจงฮยอนก็แอบขำ แต่จะว่าไปสีชมพูก็เหมาะกับคีย์ดีนะ


"อุ่นกับข้าวเสร็จแล้วน่ะตัวยุ่ง"


"งั้นตั้งโต๊ะๆๆ หิวจะตายอยู่แล้ววววว"


ความจริงจงฮยอนทำอาหารไม่ค่อยเป็นหรอกนะ นิยมพึ่งกับข้าวสำเร็จรูปซื้อแล้วมาอุ่นเอาเสียมากกว่า ส่วนเจ้าตัวยุ่งน่ะทำอาหารเก่งมากๆ


แต่ก็ต้องแล้วแต่อารมณ์ของเจ้าตัวอีกนั่นแหละ ว่าอยากทำหรือเปล่า หรือมีอารมณ์มากน้อยแค่ไหน ถ้าวันไหนมีอารมณ์อยากทำขึ้นมา มื้อเย็นนั้นก็เป็นแฮปปี้ดินเนอร์เลยหล่ะ


.
.


x


.
.


ปังงงงง !!


"หงุดหงิดๆๆๆๆๆ หงุดหงิดดดด" เสียงใสๆ บ่นทันทีที่เดินเข้าบ้านมา


"วันนี้อะไรอีกหล่ะ" จงฮยอนเดินไปที่ตู้เย็น หยิบเอาไอติมรสส้มแท่งคู่ออกมาเช่นเคย หักแบ่งครึ่งไอติมออกจากกัน แล้วเดินกลับมานั่งที่โซฟาตามเดิม


"ก็มินโฮอะ"


"มินโฮ? คนที่แอบชอบนั่นเหรอ" ยื่นแท่งไอติมอีกอันไปให้คนตัวเล็กที่นั่งหน้าบูด ปากเล็กๆ ก็เอ่ยเล่าเรื่องราวความหงุดหงิดตามปกติเหมือนทุกวัน


"ทำไมล่ะ ไปบอกชอบเขาแล้วไม่ยอมตกลงด้วยหรอ"


"ก็ไม่เชิงหรอก แต่หมอนั่นบอกว่าขอคิดดูก่อน พี่ว่าผมจะอกหักไหม" พูดจบคีย์ก็กัดไอติมคำแรกด้วยความโมโหเล็กๆ เหมือนเดิม


จงฮยอนลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลนิ่มนั่นก่อนจะเอ่ยปลอบ


"ไม่หรอก แล้วนี่อารมณ์ดีขึ้นยัง"


"อื้อ" ตอบเสียงในลำคอก่อนจะเอนหัวซบไหล่คนเป็นพี่ จะยังมีไหล่ใครที่อบอุ่นเท่าไหล่พี่จงฮยอนอีกไหมนะ แปลกที่ไม่ยักกะมีสาวๆที่ไหนมาซบบ้าง



"ทำไมพี่จงถึงยังไม่มีแฟนอ่ะ" คิดได้แล้วก็เด้งตัวขึ้นมาถาม


"ทำไมหล่ะ"


"ก็ไม่เห็นว่าพี่จะไปชอบใคร แล้วก็ไม่เห็นว่าใครจะมาชอบพี่เลยอะ"


"รู้ได้ไงว่าไม่ได้ไปรักใคร หื้ม..." พูดพร้อมจ้องที่ใบหน้าหวานนั่นๆ


"ก็ไม่เห็นพี่เคยพูดถึงใครเลยนิ"


"มีนะ แต่ไม่บอกคีย์หรอก" พูดจบก็คว้าไม้ไอติมในคีย์เดินไปทิ้งถังขยะทันที


"โหยขี้โกงอ่ะพี่ ทีผมยังบอกพี่เลยนะ" คีย์เดินตามจงฮยอนไป


"แล้วไว้พี่จะพามารู้จัก รอจีบติดก่อนนะ"


"จริงๆ นะ"


"อื้อ.. แต่วันนี้คีย์ทำกับข้าวให้พี่กินนะ"


"โหทุกทีอ่ะ" ถึงคีย์จะบ่นยังไง สุดท้ายก็ยอมทำให้กินทุกที


คนตัวเล็กเดินไปเปิดตู้เย็นในครัว หยิบนู่นหยิบนี่ แล้วก็ส่งเสียงเรียกคนเป็นพี่ให้เข้ามาช่วยกันทำ แต่หั่นนู่นก็ไม่ดี หั่นนี่ก็ไม่ถูกใจ วันนี้บ้านที่เหมือนจะเงียบเหงาจึงเต็มไปด้วยเสียงโวยวายเล็กๆ ของคีย์



สุดท้าย... วันนี้ก็ยังคงเป็นแฮปปี้ดินเนอร์ของจงฮยอนอยู่ดี



"พี่จงฮยอนผมมีคำถาม" คีย์ถามหลังจากทานมื้อเย็นกันเสร็จเรียบร้อย ตอนนี้จงฮยอนจึงต้องเป็นฝ่ายล้างจาน โดยมีคนตัวเล็กยืนให้กำลังใจอยู่ข้างๆ


"ทำไมพี่ชอบให้ผมกินไอติมอ่ะ"


"ก็กินไอติมแล้วจะอารมณ์ดีนะคีย์"


"แล้วทำไมต้องเป็นรสส้มอ่ะ"


"ก็ส้มมีวิตามินซีดีต่อร่างกายไง"


"โห เพื่อสุขภาพเลยเนอะ"


"ก็พี่เป็นห่วงคีย์ไง เลยต้องหาแต่สิ่งดีๆ มาให้กิน" หันมาบอกเสียงทะเล้น


"เน่าว่ะพี่ ผมขึ้นไปอ่านหนังสือต่อดีกว่า" พูดทิ้งท้ายก่อนจะป้ายฟองน้ำยาล้างจานจากในอ่างป้ายหน้าจงฮยอน ก่อนจะรีบวิ่งหนีหายไป


.
.


x


.
.


"เซ็งงงงงงงงงงงงงง" มาอีกแล้วกับเสียงโวยวายเหมือนทุกวัน


"วันนี้เรื่องอะไรเอ่ย" จงฮยอนถามอย่างอารมณ์ดี


คีย์เดินกระแทกเท้ามานั่งที่โซฟาเหมือนเดิม ก่อนจะเอ่ยเล่าถึงความเซ็งของตัวเอง


"วันนี้มินโฮมาให้คำตอบผม บอกว่าลองคบกันดูก็ได้"


"ก็ดีแล้วนี่ จะเซ็งอะไรอีก" คนเป็นพี่เดินไปหยิบไอติมแท่งคู่รสส้มออกจากตัวเย็นเหมือนเดิม หักแบ่งครึ่งก่อนจะยื่นไปให้คนตัวเล็กที่ยังคงนั่งหน้าบูด


"ก็วันนี้ตอนกลับบ้าน ผมเห็นมินโฮอยู่กับผู้หญิงอีกคน"


"อาจจะเป็นเพื่อนกันก็ได้ ไม่ลองถามดูก่อน"


"ไม่! เพื่อนบ้าที่ไหนจะจูงมือกัน หอมแก้มกัน" แล้วก็เริ่มปฏิบัติกัดไอติมระบายความเซ็งอีกครั้ง


"แล้วเราทำยังไงหล่ะ" จงฮยอนรู้ดีงานนี้คีย์ไม่อยู่เฉยๆ หรอก


"ก็เดินไปบอกเลิกน่ะซิ"


"อื้อ แล้วอารมณ์ดีขึ้นยัง"


พยักหน้าหลังจากกินไอติมจนหมดแท่ง "แล้วเหมือนไหร่ผมจะได้เจอคนที่พี่จีบเนี่ย"


"อยากเจอแล้วเหรอ"


"ผู้หญิงหรือผู้ชายอ่ะพี่"


"ผู้ชาย" ตอบออกไปตามปกติ แต่พอหันไปมองคนหน้าหวาน แววตากลับดูเศร้าๆ พิกล


"น่ารักไหม" ถามเสียงอ่อย


"ก็น่ารักนะ" พูดไปอมยิ้มไป


"หรอ" คีย์ตอบเสียงเบา ก่อนจะเดินหายขึ้นไปบนห้อง






ตอนนี้ผมนอนคว่ำหน้าอยู่กับหมอนในห้องนอน...


ทำไมพอได้ยินพี่จงฮยอนพูดแบบนั้นแล้ว ผมต้องรู้สึกเศร้าขนาดนี้ด้วยนะ ถ้าพี่เขาไปรักคนอื่น ผมก็ควรจะดีใจไม่ใช่หรือไง แล้วทำไมน้ำตาผมถึงได้ไหลออกมาแบบนี้หล่ะ ดีใจจนน้ำตาไหลเลยหรือเนี่ย...


นายกำลังดีใจอยู่ใช่ไหม คิม คิบอม


พี่จงฮยอนเป็นคนใจเย็น พูดจาด้วยเหตุผลเสมอ เป็นคนดี คอยใส่ใจผมใจทุกเรื่อง ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์พี่เค้าคอยแบ่งปันอยู่เสมอ  ถึงพี่เขาจะจมูกบานและตัวเตี้ยไปนิด แต่สำหรับผม พี่จงฮยอนคือผู้ชายที่แสนดีคนนึง ดีซะจน ผมไม่อยากพี่เขาไปเอาใจใส่ใครเหมือนผมเลย


ถ้าวันไหนที่ผมอารมณ์เสียกลับบ้านมา หรือหงุดหงิดเรื่องอะไรก็แล้วแต่ พี่จงฮยอนจะคอยถามและปลอบผมเสมอ พร้อมทั้งส่งไอติมรสส้มให้ผมกิน ด้วยเหตุผลที่ผมเคยถามไปแล้ว พี่เขาบอกว่า 'กินไอติมแล้วจะอารมณ์ดี'


ผมไม่รู้ว่า..


ความจริงแล้วผมอารมณ์ดีได้เพราะกินไอติมของพี่เขา หรือเพราะว่ามีพี่เขาคอยปลอบและอยู่ข้างๆ ผมตลอดเวลากันแน่ ที่ผมอารณ์ดีขึ้น เพราะอะไร..?





เช้านี้ผมลงมากินข้าวเช้าตามปกติ พี่จงฮยอนยังคงทำหน้าที่พี่ชายที่แสนดีเหมือนทุกวัน ไปส่งผมที่โรงเรียน ก่อนที่ตัวเองจะขับรถเลยไปมหา'ลัย เพียงแต่วันนี้บรรยากาศในรถออกจะเงียบไปหน่อย เพราะปกติผมจะชวนคุยนั่นนี่ แต่วันนี้ผมแกล้งหลับ


"คีย์ถึงแล้วนะ"


"อื้อ.. ขออีก 5 นาทีนะ"


"ไม่ได้เดี๋ยวสายนะ เมื่อคืนก็ขึ้นห้องไวทำไมยังขี้เซาอีก หรือว่าเมื่อคืนอนดึก หื้มมมม" พี่จงถามผมด้วยเสียงนุ่ม พร้อมทั้งเอามือมาลูบบริเวณแก้มผมเบาๆ


"ฮื้ออ" ผมค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น


ตอนนี้ใบหน้าหล่อเข้มอยู่ใกล้ผมมาก บางทีพี่เขาไม่ต้องเอาหน้ามาใกล้ขนาดนี้เวลาปลุกผมก็ได้นะ มันทำให้หน้าผมร้อนวูบๆ รู้สึกเหมือนจะเป็นไข้เชียว


"ทำไมหน้าแดงๆ ไม่สบายหรือเปล่าคีย์" พูดจบก็แนบหลังมือกับหน้าผาก


ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายมันเต้นแรงและเร็ว ทำไมถึงเป็นแบบนี้หล่ะ..? พี่จงฮยอนจะได้ยินเสียงหัวใจของผมหรือเปล่าเนี่ย


"ตัวก็ไม่ร้อน งั้นเย็นนี้กลับบ้านไวๆ นะคีย์" บอกเสียงนุ่ม


ผมรีบพยักหน้าไวๆ แล้วโดดลงจากรถทันที



แปลกจัง!!


ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลยจริงๆ นะ ทั้งที่เมื่อก่อนพี่จงฮยอนเอาหน้ามาใกล้ผมบ่อยๆ ใช้หลังมือแนบกับหน้าผากเพื่อวัดไข้เวลาผมไม่สบายก็บ่อย แต่วันนี้มันแปลกออกไป ทำให้วันนี้ทั้งวันความรู้ไม่ได้เข้าหัวผมเลยแม้แต่นิดเดียว จนกระทั่งเลิกเรียน


"คีย์วันนี้ไปโนแรปังกันป่าว" เสียงเพื่อนเอ่ยชวน


"ไม่อ่ะ" ผมเบื่อๆ ไม่อยากทำอะไรครื้นเครงตอนนี้เลยปฏิเสธไป



แต่ก็ยังไม่อยากกลับบ้านอยู่ดี...


เลยมาเดินเตร็ดเตร่ดูนั่นดูนี่ไปเรื่อยๆ แล้วผมก็เห็นแผ่นหลังที่แสนคุ้นตา เดินอยู่กับเด็กผู้ชายคนหนึ่งในร้านหนังสือ ดูคนทั้งคู่จะสนิทสนมกันดีเสียเหลือเกิน


แล้วทำไม..


ก้อนเนื้อทางอกซ้ายมันถึงรู้สึกเจ็บแบบนี้นะ..?


ทำไมถึงเจ็บกว่าตอนที่เห็นมินโฮกับผู้หญิงคนอื่น


แล้วทำไมตอนนี้ภาพตรงหน้าผมถึงได้เบลอไปหล่ะ..


เอ๊ะ..? ที่แก้มผมมีอะไรผ่านมางั้นเหรอ ลองเงยหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้า ฝนก็ไม่ได้ตกลงมาเสียหน่อย แล้วน้ำมากมายที่ไหลมานี่จากไหนกัน จากตาของผมเองงั้นเหรอ ผมยกมือขึ้นสัมผัสที่ดวงตาทั้งสองข้าง น้ำตามากมายกำลังหยดลงมาแบบไม่ขาดสาย


คนนั้นใช่ไหมคือผู้ชายที่พี่จงฮยอนตามจีบอยู่... เป็นเด็กผู้ชายที่น่ารักและมีรอยยิ้มสดใสซะด้วยซิ ช่างดูเหมาะสมกับพี่ชายที่แสนดีของผมเหลือเกิน เหมาะกันจริงๆ





ผมใช้เวลาอยู่ที่สวนสาธารณะในหมู่บ้านอยู่นาน จนตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มเป็นสีน้ำเงินเข้มมากแล้ว ผมควรจะต้องกลับบ้านเสียที ป่านนี้พี่จงฮยอนอาจกำลังเป็นห่วงผมอยู่ก็ได้ ผมค่อยๆ ลุกจากชิงช้าแล้วเดินเอื่อยๆ กลับบ้าน...


พอเปิดประตูบ้านผมก็พบกับความแปลกใจ รองเท้าแปลกตานี่เป็นของใครกัน


ใครมา..?


หรือว่าพี่จงฮยอนจะพาแฟนมาแนะนำให้ผมรู้จัก แค่คิดก็เหมือนน้ำตาเอ่อในตาพร้อมจะไหลลงมาได้ทุกเมื่อ


"อ้าวคีย์ ทำไมกลับมาช้าจังหล่ะ พี่พาคนมาแนะนำให้รู้จักด้วยนะ"


"ผม..."


"เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมทำหน้าแบบนั้น" พี่เขาถามด้วยเสียงร้อนรน ก่อนจะเดินเข้าไปหยิบไอติมแท่งรสส้มออกมาหักแบ่งให้ผม ส่วนอีกอันกลับยื่นให้อีกคนที่ผมไม่รู้จัก


"ขอบคุณฮะ เมื่อกี้พี่อนยูโทรมา" เสียงเล็กๆ เอ่ยบอก


น้ำเสียงใสๆ กับตาโตๆ นั่นน่ารักจริงๆ ด้วย ผู้ชายที่พี่จงฮยอนชอบน่ารักจัง..


"ว่าไงมั่งหล่ะแทมิน"


"บอกว่าอยู่หน้าปากซอยแล้วฮะ"


"โอเค คีย์นี่แทมินนะเป็น.."


"แฟนพี่เหรอ น่ารักจริงๆ ด้วยนะเนี่ย" ผมพูดสวนขึ้นทันที ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นห้องไป


"คีย์ เดี๋ยวคีย์"



เสียงพี่จงตะโกนไล่หลังตามมา แล้วก็เบาไปเพราะผมปิดประตูห้องนอน ผมมองไอติมรสส้มในมือแล้วค่อยกินมันเข้าไปช้าๆ กินไอติมแล้วจะอารมณ์ดีใช่ไหม..?



กินแล้วจะไม่เสียใจหรือเปล่า



กินแล้วจะไม่ร้องไห้ด้วยไหม




ทำไมไอติมรสส้มวันนี้ถึงรสชาติแปลกไป มันออกจะเค็มนิดหน่อย ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้นะ บางทีอาจจะเป็นเพราะมีน้ำตาของผมผสมเข้าไปด้วยละมั้ง...






ก๊อก ก๊อกก..


เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้คีย์รีบปาดน้ำตาแบบลวกๆ แล้วเดินไปประตูให้จงฮยอนก่อนจะกลับมานั่งก้มหน้าอยู่ที่ปลายเตียง ใบหน้าคายเดินตามเข้ามานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็ก


"คีย์เป็นอะไร ทำไมวิ่งหนีขึ้นมาแบบนี้"


"...."


"บอกพี่ซิว่าเป็นอะไร" น้ำเสียงของจงฮยอนยังคงนุ่มนวลอยู่เสมอ


"กินไอติมแล้วไม่เห็นจะอารมณ์ดีเลย" บอกพร้อมชูไม้ไอติมเปล่าๆ ให้ดู


"ร้องไห้ด้วยเหรอ เป็นอะไรเนี่ย" ถามพรางมือปาดหยดน้ำตาที่ตอนนี้ยังหลงเหลืออยู่บนแก้มเนียน