[2MIN] Choc Peanut Butter Cup Love
posted on 01 Aug 2009 13:03 by shineefic in 02-Flavor-of-Love
Project รัก .. รสอะไร?
l l รัก .. รสชาติมันเป็นยังไงกันนะ? l l
SHORT FICTION 2MIN – Choc Peanut Butter Cup Love
Actor : Minho X Taemin
Author : Lolita
Actor : Minho X Taemin
Author : Lolita
หนังรอบนั้น .. เล่นมาเป็นรอบที่สามของวัน
เครื่องเล่นดีวีดีทำหน้าที่ของมันตั้งแต่เมื่อคืนไม่ได้พัก แต่แผ่นของหนังเรื่องเดิมที่เล่นมาเป็นรอบที่สามไม่ได้ทำให้มินโฮเบื่อหรือ คิดจะเดินไปปิดเลยแม้แต่น้อย เพราะแม้สายตาจะยังจ้องมองไปยังจอภาพที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ตรงหน้า สมองของเค้ากลับไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นเลยแม้แต่น้อย มันกำลังคิดออกไปไกล ..
ไกลจนมินโฮไม่รู้ว่าจะฉุดความคิดของตัวเองกลับมายังไง
เค้าเอนหลังลงบนโซฟาอย่างเชื่องช้า หน้าจอสี่เหลี่ยมยังคงทำงานของมันไปพร้อม ๆ กับเจ้าเครื่องเล่นที่ถูกเปิดติดต่อกัน มาเกือบสองวันเต็ม ๆ ขอบตาของมินโฮเริ่มคล้ำเพราะจากวันนั้นจนถึงวันนี้ .. เค้ายังไม่ได้หลับตาลงเพื่อนอนพักผ่อนเลยแม้แต่วินาทีเดียว
ไม่สิ .. เรียกว่าข่มตาหลับไม่ลงจะดีกว่า
มือเรียวเอื้อมไปหยิบรีโมทมากดปิดเครื่องเล่น แผ่นถูกเด้งออกมา ร่างสูงเดินไปหยิบหนังอีกเรื่องออกมาแล้วใส่มันเข้าไปใหม่ สักพักหน้าจอก็ปรากฏตัวละครเรื่องใหม่ขึ้นมา มินโฮนั่งลงยังโซฟาที่เดิม ตำแหน่งเดิม ในห้องเดิม ๆ ของตัวเองอีกครั้ง
แม้เนื้อหาของหนังจะไม่ได้เข้าหัว .. แต่ก็ดีกว่าปล่อยให้เค้าอยู่เงียบ ๆ คนเดียว
.
.
มันเริ่มจากสองวันที่ผ่านมา วันเสาร์แสนธรรมดาของมินโฮและใครอีกคนที่เคยอยู่ด้วยกันกับเค้า .. ลี แทมินเจ้าของร่างบอบบางที่มักจะยิ้มด้วยใบหน้าสดใสให้เค้าเสมอ มินโฮนั่งอยู่บนโซฟาที่เดิม ในมือถือหนังสือการ์ตูน ก่อนจะขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อเห็นร่างเล็กเดินออกมาจากห้องในชุดนอนพร้อม ๆ กับมือข้างขวาที่ลากเอาตุ๊กตาหมีสีขาวตัวขนาดย่อมออกมาด้วย
“พี่มินโฮ ..”
มินโฮละสายตาจากหนังสือการ์ตูนในมือเหลือบมองคนร่างบาง ริมฝีปากเม้มแน่นไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เอียงคอมองพลางใช้สายตาถามคำถามแทมินออกไป ใบหน้าหวานนั่นก้มลงงุด ยกตุ๊กตาหมีขึ้นกอดแน่น ๆ แล้วเอ่ยถามพึมพำเสียงแผ่วเบาออกมา
“เมื่อคืนทำไมไม่กลับห้อง”
“ไม่ได้เกี่ยวกับนาย”
มินโฮตอบออกไปสั้น ๆ คร้านจะตอบคำถามของคนร่างเล็ก เมื่อเห็นใบหน้าหวานนั่นเต็มไปด้วยคำถามมากมายเพราะถ้าเอ่ยปากออกไป แทมินก็อาจจะซักไซ้ไล่เรียงถามอีกหลายคำถามแน่ ๆ มินโฮเลยเลือกที่จะหลีกเลี่ยงดีกว่า
“พี่ .. ปิดบังอะไรผมอยู่รึเปล่า?”
“ไม่มี .. ตื่นแล้วก็ไปล้างหน้าล้างตาซะสิ คีย์ทำอาหารเช้าทิ้งไว้ให้ ป่านนี้แล้วอาจจะเย็นหมดแล้วก็ได้” มินโฮเอ่ยเสียงอ่อนโยนออกมา แทมินกำตุ๊กตาหมีที่กอดเอาไว้แน่น
“พี่จะนอกใจผมเหรอ? พี่ไม่รักผมแล้วเหรอพี่มินโฮ”
“ไปกินข้าวได้แล้วแทมิน”
มินโฮยังเอ่ยประโยคเดิมออกไป กางหนังสือการ์ตูนออกอ่านแล้วเลิกสนใจคนตัวเล็กที่เริ่มจะเอาแต่ใจตัวเองอีกครั้ง แทมินปาตุ๊กตาหมีสีขาวนั่นมาทางมินโฮอย่างแรง หนังสือการ์ตูนหล่นตุ๊บลงบนพื้นพร้อม ๆ กับใบหน้าเรียบเฉยและแววตาเย็นชาจากมินโฮที่เงยขึ้นมอง
“อย่าทำเหมือนไม่ใส่ใจผมสิ!”
“งั้นนายก็เลิกเซ้าซี้ฉันซะทีสิ!”
ร่างสูงลุกพรวดแล้วตะคอกกลับ แทมินวิ่งร่าเข้าไปใกล้มินโฮ กำหมัดเล็ก ๆ ขึ้นมาแล้วทุบไปบนหน้าอกคนตรงหน้าไม่ยั้งมือ น้ำตาหยาดใส ๆ ไหลคลอตรงเบ้าตาพลางต่อว่ามินโฮดังลั่นห้องสี่เหลี่ยม
“พี่น่ะ! ฮึ่ก .. ทำไมต้องเย็นชาแบบนี้ด้วย ทำไมพวกเราไม่เป็นแบบคนอื่นเค้าบ้าง!”
“ถ้าอยากจะเป็นเหมือนคนอื่น .. ก็ไปหาคนอื่นซะสิ”
มินโฮเอ่ยเสียงเย็นชาออกมา ก่อนจะจ้องหน้าแทมินนิ่ง ร่างเล็กหยุดการกระทำกะทันหัน ใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยน้ำตาก็หยุดไหลแบบชะงักงัน แทมินปล่อยมือให้ร่วงลงข้างกาย เม้มริมฝีปากปิดเงียบ
“ผมเกลียดพี่!”
เอ่ยเสียงดังออกมาใส่หน้ามินโฮ ก่อนจะวิ่งออกไปจากห้องแต่ก็ไม่ลืมที่จะหยิบตุ๊กตาหมีตัวนั้นออกไปด้วย มินโฮเดินกลับไปหยิบหนังสือการ์ตูนเล่นเดิมขึ้นมา นั่งลงบนโซฟาตัวเดิม เปิดไปยังหน้าเดิมและถอนหายใจกับนิสัยเดิม ๆ ของแทมิน
อีกเดี๋ยวก็คงหายงอนแล้วมาง้อเค้าเองนั่นแหละ
เวลาผ่านไปเกือบสามชั่วโมงที่มินโฮเผลออ่านการ์ตูนจนเพลิน มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ท้องร้องและสั่งให้เค้าไปหาอะไรมากินและบรรยากาศที่ เงียบงันไร้เสียงเล็ก ๆ ที่คอยถามนู้นถามนี่ หรือไม่ก็มาก่อกวนเค้าใกล้ ๆ มินโฮวางหนังสือลงบนโซฟาตัวเดิม ขายาว ๆ สาวไปยังห้องครัวก่อนจะขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นอาหารที่คีย์ทำไว้ไม่พร่องไปเลยแม้แต่น้อย มินโฮถอนหายใจออกมาแล้วรีบก้าวขาไปยังหน้าห้องของแทมินอย่างรวดเร็ว
“แทมิน .. แทมิน .. ออกมาได้แล้ว”
ในห้องยังเงียบกริบ ไร้สรรพเสียงที่มินโฮคุ้นเคย ร่างสูงยกมือขึ้นแตะลูกบิดประตูแล้วเดินเข้าไปในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวสะอาดตานั่นอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบ ๆ ห้อง ก่อนที่หัวใจจะหล่นวูบไปอยู่ตรงตาตุ่มทันทีที่ไม่เห็นร่างบาง มีเพียงกระดาษสีขาวอันใหญ่ที่แปะเอาไว้ตรงโต๊ะการบ้าน
‘ผมเหนื่อยที่ต้องง้อพี่ เหนื่อยที่ต้องอยู่แบบนี้ .. ผมเกลียดพี่!’
มินโฮดึงกระดาษแผ่นนั้นออกมาแล้วถือมันกลับไปยังโซฟาตัวเดิม มองไปยังหนังสือการ์ตูนเล่มเดิม ก่อนจะถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนด้วยท่าทางแบบเดิม ๆ สายตาเลื่อนไปมองโทรศัพท์มือถือ รูปหน้าจอเป็นใครบางคนที่หนีเค้าไปแต่ใบหน้านั่นกลับกำลังยิ้มร่าเริงให้ เค้าผ่านหน้าจอ
เดี๋ยวก็คงกลับมา ..
มินโฮคิดแบบนั้น เอนหลังพิงพนักโซฟาแล้วเริ่มใส่แผ่นหนังเข้าไปในเครื่อง หนังเรื่องเดิม ๆ ที่ดูกับแทมินยามว่าง สายตาทอดมองเจ้าหน้าจอสี่เหลี่ยมแต่สมองกลับกำลังคิดไปไกลถึงใครบางคนที่แอบ หนีออกไป
ไม่บอกกล่าว และเป็นอีกครั้งที่มินโฮบอกตัวเองอีกครั้ง
อีกเดี๋ยว .. แทมินก็จะกลับมา
.
.
+ 2 m i n +
.
.
มินโฮ .. ไม่ใช่ผู้ชายที่ดีนักหรอก
มินโฮไม่ใช่คนรักที่ดีของแทมินเลยแม้แต่น้อย เค้าแทบจะนับได้เลยว่าบอกรักแทมินกี่ครั้งในช่วงระยะเวลาที่พวกเค้าอยู่ด้วย กัน แต่มินโฮไม่สามารถนับคำบอกรักของแทมินที่พร่ำบอกเค้าได้เลย ใบหน้าหวานนั่นมักจะโผล่มาในตอนเช้าพร้อมกับบอกรักเค้า หรือบางทีคิดจะบอกแทมินก็บอก แต่สำหรับมินโฮ แค่คำว่า ‘รัก’ มันต้องใช้เวลานานกว่าจะหลุดมาจากปากของเค้า
บางที .. มินโฮก็เป็นคนที่คิดถึงแต่เรื่องตัวเองมากเกินไป
เค้ามีความสุขเวลาที่แทมินบอกรักอยู่เสมอ แต่เค้าก็ละเลยว่าต้องทำยังไงให้อีกฝ่ายมีความสุข มินโฮคิดแต่เพียงว่าแค่ได้อยู่ด้วยกัน แค่ได้ใช้เวลาร่วมกัน แทมินก็คงมีความสุขมากแล้ว มินโฮเป็นคนเห็นแก่ตัวที่คิดง่าย ๆ แค่ว่าความสุขของเค้าก็คือความสุขของแทมิน ซึ่งบางที .. มันเป็นความคิดผิด ๆ
มันผ่านไป .. นานเท่าไหร่แล้วนะ
มินโฮแทบจะไม่รู้ว่าเวลา มันได้ผ่านไปกี่วันแล้ว รู้แต่ว่าเค้าไม่อยากจะลุกออกไปจากที่ ๆ นั่งอยู่เลย โซฟาตัวเดิม ๆ ที่เค้าคุ้ยชิน มินโฮลุกออกจากเก้าอี้เพื่อไปหาอะไรมากินบ้างแล้วก็รีบเดินกลับมายังโซฟาที่ เดิม อยู่กับหน้าจอสี่เหลี่ยมแบบเดิม ๆ และหลอดไฟดวงเดิมที่ส่องสว่างให้แสงแก่เค้าและเป็นเพื่อนในยามค่ำคืน
ทุกอย่างยังเหมือนเดิม .. รวมถึงความรักที่มินโฮมีให้แทมินก็ไม่เปลี่ยนไป
แล้วแทมิน .. แทมินล่ะ?
มินโฮพ่นลมหายใจพรั่งพรูออกมาทางปาก ปาหนังสือการ์ตูนเล่มเดิมในมือทิ้งไปตรงมุมห้อง ใบหน้าหล่อเหลาหันกลับมาแล้วเขสี้ยงรีโมทไปยังเครื่องเล่นดีวีดีที่อยู่ตรง หน้า ก่อนจะลุกพรวดขึ้นปาหมอนไปยังหน้าจอโทรทัศน์เต็มแรง ก่อนจะเดินอาด ๆ พาลไปแตะปลั๊กตรงด้านหลังโต๊ะวางทีวี เครื่องใช้ไฟฟ้าทุกอย่างที่กำลังดำเนินอยู่เลยดับวูบ มีเพียงหลอดไฟตรงกลางห้องที่ยังทำหน้าที่ของมันต่อไป
ขาวยาวทรุดฮวบลงกองกับพื้น ไม่มีน้ำตา ไม่มีเสียงโวยวาย แต่มีเพียงลมหายใจของมินโฮที่ดูเหมือนจะขาดห้วงไปทุกครั้งเมื่อนึกถึงใบหน้า หวาน ๆ ของแทมินและช่วงเวลาที่ขาดหายไป แทมินจากไปก็จริงแต่ดูราวกับว่าได้เอาหัวใจของเค้าไปด้วย ยิ่งหลายวันผ่านไป .. ก็เหมือนกับแทมินกำลังบีบหัวใจของเค้าให้ทรมานมากขึ้นอีกด้วย
มินโฮเจ็บ .. ยิ่งกว่าโดนแทมินบอกเลิกซะอีก
ก็ในเมื่อตอนนี้พวกเค้าไม่ได้เลิกกัน .. แต่แทมินหนีเค้าไปต่างหาก
โทรศัพท์ มือถือสั่นครืดอยู่บนโต๊ะ มินโฮรีบฉวยมันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่พอมองหน้าจอโทรศัพท์ ใบหน้าหล่อเหลานั่นกลับหม่นวูบลงอีกครั้ง เค้าไม่คิดแม้จะกดรับเพราะไม่ใช่คนที่เค้าต้องการจะคุยด้วยในเวลานี้ มินโฮวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเหมือนเดิม แล้วนั่งอยู่กลางห้องด้วยแววตาเหม่อลอยแบบเดิม ๆ อีกครั้ง
เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น ..
มินโฮได้ยินมันชัดเจน เสียงฝีเท้านั่นดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ มินโฮไม่มีแม้เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นหรือริมฝีปากที่จะขยับเอ่ยอะไรออกไป เมื่อเงยหน้าขึ้นมองตรงหน้าประตูห้องแล้วเห็นใบหน้าของคนที่หนีเค้าไป ร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนภาพเดิม ๆ ที่เค้าไม่ได้เห็นมาหลายวัน
“ผมมาเอาเสื้อผ้า”
เสียงเย็นชานั่นบอกสั้น ๆ ร่างเล็กผินหลังเตรียมจะเดินกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง และตอนนั้นเองที่มินโฮลุกพรวดขึ้น เดินตามร่างเล็ก ๆ นั่นไปยังห้องนอน แทมินรื้อกระเป๋าเสื้อผ้าออกมา เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วเลือกเครื่องแต่งกายหลาย ๆ ชุดออกมา
“แทมิน ..”
อีกฝ่ายไม่ได้เอ่ยอะไรออกมานอกจากตั้งหน้าตั้งตากับข้าวของที่อยู่ตรงหน้า ดวงตาเรียวเล็กที่เคยเอาแต่จ้องมองเค้าไม่แม้แต่จะปรายตามามองเลยแม้แต่น้อย นั่นยิ่งทำให้มินโฮรู้สึกราวกับหัวใจกำลังแตกละเอียดลงไปตรงหน้า
“แทมิน .. จะไม่พูดกับพี่เหรอ?”
แทมินปิดกระเป๋าเสื้อผ้าอย่างว่องไว ก้าวขาเรียวยาวไปยังโต๊ะการบ้าน หยิบหนังสือทั้งหลายแหล่ใส่กระเป๋าอีกใบอย่างระมัดระวัง มินโฮยังคงเดินตามหลัง มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุขเมื่อเห็นคนตัวเล็กกำลังเก็บของแบบทองไม่รู้ร้อน ในขณะที่เค้าเองแทบขาดใจตาย
“แทมินอ่า .. อย่าไปเลยนะ”
คราว นี้แทมินหันกลับมามองมินโฮตรง ๆ ดวงตาแข็งกร้าวแบบที่มินโฮไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ก็แค่นั้น .. แทมินมองมินโฮเพียงแค่แว้บเดียวแล้วก็หันกลับไปเก็บหนังสือต่อ มินโฮเอื้อมมือไปแตะไหล่ร่างบาง
“อย่าทำแบบนี้เลยแทมิน จะทำอะไรพี่ก็ได้ แต่อย่าเงียบแบบนี้ได้ไหม?”
เสียงอ่อนล้านั่นเอ่ยออกมาจนแทบจะไม่ได้ยินเสียง แทมินสะบัดไหล่ออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย หลังจากเก็บของที่ต้องการหมด แทมินก็เดินกลับไปยังเตียงนอนอีกครั้ง ยกกระเป๋าเสื้อผ้าขึ้นมาถือแล้วเตรียมจะเดินออกไปจากห้อง
“แทมินอ่า .. ตีพี่เถอะ ตบตีพี่ให้พอใจ จะโวยวายอะไรกับพี่ก็ได้แต่อย่าเงียบแบบนี้”
แท มินยังไม่ยอมฟัง ร่างเล็กยังดึงดันที่จะออกไปจากห้องให้ได้ มินโฮเลยตัดสินใจใช้วงแขนแข็งแรงโอบกอดร่างเล็กเอาไว้แน่น ล็อคตัวแทมินให้แนบชิดกับตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลาซบลงตรงไหล่ของแทมิน
“พี่ต้องการนาย ..”
ร่างบางสั่นเทิ้มคงเพราะกำลังร้องไห้เป็นแน่ มินโฮกระชับอ้อมแขนนั่นเอาไว้ให้แน่นขึ้นอีกครั้ง คราวนี้น้ำตาอุ่น ๆ จากดวงตาของมินโฮเองก็ไหลออกมาบ้าง น้ำตากักเก็บไว้นาน
“แทมินอ่า .. มันยังไม่ถึงเวลาที่เราต้องเลิกกันใช่ไหม? พวกเรายังรักกันอยู่ใช่ไหม?”
แทมินแกะข้อมือของมินโฮออกเบา ๆ ร่างบางยังหันหลังให้คนตัวสูง ยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากใบหน้าของตัวเองก่อนจะหันกลับมาหามินโฮ แววตาที่จ้องมองนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ส่งผ่านมาให้มินโฮ ริมฝีปากของคนตัวสูงคล้ายจะขยับเพื่อพูดอะไรบางอย่าง แทมินส่ายหน้าพัลวัน
“ไม่ต้องพูดอะไรหรอกพี่มินโฮ”
แท มินยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอีกรอบ ก่อนจะยกแขนขึ้นปาดน้ำตาด้วยตัวเอง แทมินมองกระเป๋าเสื้อผ้าและกระเป๋าหนังสือของตัวเอง ดวงตาหวานหลบต่ำแล้วเอ่ยเสียงเบาออกมา
“พวกเรา .. เลิกกันเถอะ”
.
.
ร่างบางกระชับกระเป๋าในมือแน่น ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอน ทิ้งให้คนตัวสูงยังยืนอยู่ตรงนั้น คำพูดของแทมินยังดังก้องอยู่ในหัว ราวกับกำลังตอกย้ำมินโฮ ร่างสูงเดินโซเซกลับไปยังห้องสี่เหลี่ยมห้องเดิม มองไปเห็นโซฟาตัวเดิม หนังสือการ์ตูนเล่มเดิม แปลกก็ตรงที่ข้าวของกระจัดกระจายไม่เป็นทางนั่นแหละ
มินโฮหย่อนกาย นั่งลงบนโซฟาตัวเดิม ด้วยท่านั่งแบบเดิม ดวงตาจับจ้องไปยังที่เดิมนั่นคือหน้าจอสี่เหลี่ยมที่ดำสนิทไร้ภาพ มีเพียงกรอบรูปด้านบนที่เป็นรูปของแทมินกับเค้าที่ยิ้มร่าเริงให้กล้อง ความสุขเดิม ๆ ที่ทำให้มินโฮยิ้มได้ทุกครั้งที่จ้องมองไปทางนั้น
.
.
ที่เดิม ๆ ความรักเดิม ๆ กับผู้ชายคนเดิม
หากแต่ตอนนี้หัวใจของแทมินกลับเปลี่ยนไปตลอดกาล ..
TALK WITH Lolita ..
ใครว่าโลลิต้าแต่งเศร้าไม่เป็นฟ่ะ *ระเบิดเสียงหัวเราะ* ,,
อื้ม .. ไอติมรสนี้หลังจากที่ผู้ร่วมโปรเจ็คท์ทั้งหลายได้ทดลองชิมกันแล้ว
ต่างทำหน้าแหวะแล้วไม่แตะอีกเลย (ยกเว้นโลลิต้าที่กินจนหมดเพราะเสียดาย ฮา ...)
แถมขอบ่นหน่อย .. ชื่อฟิคมันจะยาวไปไหน 555555555555
ไอติมทำให้คนแต่งพะอืดพะอม .. เลยเอามาเป็นชื่อฟิคอึมครึมเรื่องนี้
(จริง ๆ คือกำลังพล่ามว่าทำไมมันเข้ากันได้ไง 5555)
เดี๋ยวจะปล่อยมาอีกหลาย ๆ รสนะค่ะ >///<
รู้นะว่าน้ำลายแอบหกกัน คึคึ ..
*สองสาวคอนเฟริมคะ .. ไอติมรสนี้ชิมละชวนอ้วกจิงๆ
ยิ่งนึกถึงรสไอติม ยิ่งอะหื้อ..
คุณชเวแกมันโง่วววววว
ไอ่บ้า .. ทำร้ายน้องซะขนาดนั้นแล้ว
ถ้าเค้าไปหนีไปกะบ้าแล้วละ =_=
อ่านละหมั่นไส้..
อยากจับมาจูบซะทีสองที(อั้ย!)
เฮ้ออ
อาเมนแด่ความรักคุนชเว~*
#1 By ★~น้ำหนึ่ง~★ on 2009-08-01 13:27