[JongKey] Chocolate Chip Love

posted on 24 Jul 2009 22:53 by shineefic in 02-Flavor-of-Love

Project รัก .. รสอะไร?
l l รัก .. รสชาติมันเป็นยังไงกันนะ? l l

 

Title : Chocolate chip love

Author : sakuragimji

Character : Jonghyun x  Key

 

(คลิ๊กฟังเพลงประกอบกันด้วยนะคะ)

 

 

 

หากมีใครมาถามว่า อยากให้ความรักของคุณเป็นแบบไหน

คำตอบที่ได้รับกลับมา 90% คือหอมหวาน เหมือนไอศครีมรสสตอเบอร์รี่

5% คงเหมือน เชอเบท ที่เปรี้ยวหวานผสมกันลงตัว

4%คงเป็น เลมอน ที่ไม่หวาน ไม่ซึ้ง แต่ซาบซ่านในหัวใจ

และ 1% ที่ใครคงไม่อยากเลือก...ความขม...ของชอคโกแลต

ความรักของผมหอมหวานไปด้วยกลิ่นวานิลลา เจือจางความขมเอาไว้ภายในด้วยรสชอคโกแลต

 

 

 

 

 

 

...แกร๊ก...

 

เสียงเปิดประตูดังขึ้นและปิดลงอย่างแผ่วเบา คนที่นอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงรีบปิดหนังสือแล้ววางไว้ที่โต๊ะข้างๆเตียง พอเห็นใบหน้าคนที่ตัวเองคิดถึงเท่านั้นก็ยิ้มหน้าบานด้วยความดีใจ

 

มาแล้วเหรอคีย์

 

ก็เห็นอยู่นี่เสียงใสเอ่ยเรียบๆ ทำเอายิ้มของอีกคนจืดเจื่อนไปด้วย แต่ก็ไม่ละความพยายาม

 

วันนี้มีอะไรกินมั่งคีย์

 

ก็เมื่อวานบอกว่าอยากกินอะไรล่ะ วันนี้ก็ทำมาให้นั่นแหล่ะ

 

นี่แหล่ะ คิมคิบอม แฟนของคิมจงฮยอน แม้หน้าจะหวานแต่การกระทำและคำพูดไม่ได้ผันแปรตามหน้าตาเลย

 

แต่เขาก็รักนะ...รักมากด้วย เพราะรู้ว่าภายใต้ท่าทางที่นิ่งๆ จนแทบจะเหมือนเย็นชานั่น ก็แฝงไปด้วยความเป็นห่วง เจือไปด้วยความหวังดี

 

หิวหรือยัง ผมจัดอาหารให้เลยนะน้ำเสียงที่ฟังดูนุ่มนวลขึ้น ทำให้คนฟังใจชื้นขึ้นมา รอยยิ้มสดใสกลับมาอีกครั้ง

 

อืม...

 

จงฮยอนเท้าคางนั่งมองคนตัวเล็กหยิบนั่นนี่ออกมาจากกระเป๋าผ้าสีชมพูอ่อนที่เจ้าตัวชอบใช้อย่างเพลินตา กลิ่นอาหารหอมกรุ่นเรียกน้ำย่อยในกระเพาะได้เป็นอย่างดี ทำให้จงฮยอนรู้ว่าตัวเองหิวมากแค่ไหน เพียงไม่นานอาหารกลางวันพร้อมกับน้ำและยาก็ถูกวางตรงหน้าของคนที่นั่งอยู่บนเตียง

 

ป้อนด้วยสิคีย์

 

มือไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย พี่ก็กินเองสิ

 

คีย์อ่า~ เดี๋ยวหัวใจพี่ทำงานหนักนะ ยกช้อน ตักกับข้าว ไหนจะต้องเคี้ยวด้วย ป้อนหน่อยน๊า~”

 

สาธยายซะคีย์เห็นภาพ แถมท้ายประโยคยังใช้น้ำเสียงอ้อนๆ แววตาอ้อนๆเหมือนลูกแมวตัวน้อย ใบหน้าหวานเลยหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย แล้วนั่งลงข้างๆเตียงคนไข้

 

เย้...ดีใจจังคีย์มองคนที่ดีใจเกินเหตุแถมยังปรบมือชอบใจเหมือนเด็กๆแล้วส่ายหน้า

 

...ใครแก่กว่าใครกันแน่...

 

จงฮยอนอ้าปากรอให้อีกคนป้อนอย่างมีความสุข ถึงแม้ว่าฝ่ายที่ครองบทสนทนาส่วนใหญ่จะเป็นจงฮยอน แต่เพียงแค่คีย์ยิ้มหรือหลุดหัวเราะออกมานิดหน่อย จงฮยอนก็มีความสุขจนล้นปรี่ บรรยากาศในห้องอวลไปด้วยกลิ่นหวานจางๆ

 

คนสองคนที่แตกต่างกันทั้งนิสัยใจคอและรสนิยม คนที่ไม่มีอะไรเหมือนกันเลยสักอย่าง ต่างกันสุดขั้ว แต่กลับกลายเป็นคนรักกัน

 

จงฮยอนที่ร่าเริงสดใส ชอบทำให้ผู้คนรอบข้างยิ้มได้เสมอ กับคีย์ที่เงียบขรึมน้อยครั้งที่จะยิ้มออกมา และคนที่ทำให้ยิ้มบ่อยที่สุดก็คือจงฮยอน

 

คีย์ไม่ชอบพูดมากไม่ชอบแสดงความรู้สึก และบางครั้งก็แสดงออกตรงข้ามกับที่ใจคิด

 

จงฮยอนแสดงออกทุกความรู้สึกที่มี รักก็คือรัก ยิ่งรักก็ยิ่งแสดงออก ยิ่งอยากบอกให้อีกฝ่ายได้รับรู้

 

หากเปรียบกับรสไอศครีมที่เขาชอบทานก็คงเป็นชอคโกแลตชิพ เขาเป็นวานิลลาที่คีย์ชอบบอกว่าหวานจนเลี่ยน ส่วนคีย์เป็นเหมือนชอคโกแลตขมในตอนแรกที่ปลายลิ้นสัมผัสก่อนความหวานจะแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก

 

คีย์...พี่อยากกลับบ้าน

คนที่กำลังปอกแอปเปิ้ลเหลือบตาขึ้นมองแล้วหันไปสนใจเจ้าลูกสีเขียวในมือต่อโดยไม่พูดอะไร

 

ไม่ใช่ว่าไม่สนใจ แต่รู้ว่าคนพูดๆไปอย่างนั้นเอง เพราะรู้อยู่แก่ใจว่ายังไงเสียก็ต้องพักอยู่ที่โรงพยาบาลอีกสักระยะ นี่ก็เพิ่งถอดเครื่องช่วยหายใจ เหลือแต่เพียงเครรื่องวัดระดับการเต้นของหัวใจเท่านั้น

 

คีย์จัดแอปเปิ้ลใส่จานแล้วางไว้บนโต๊ะข้างๆเตียงคนไข้ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำและกลับมาออกมาอีกครั้ง คิ้วหนาขมวดมุ่นทันทีที่เห็นคนบนเตียงนอนเฉยๆ

 

ทำไมไม่กินล่ะ เห็นบ่นว่าอยากกินนี่เมื่อวาน

 

จงฮยอนยิ้มแป้นมองคนรักด้วยหัวใจพองโต คีย์มักจะบ่นทุกครั้ง ที่เขาบอกว่าอยากนั่นอยากได้นี่ แต่พอวันต่อมาของที่เขาอยากได้ก็จะลอยมาอยู่ตรงหน้าด้วยฝีมือคีย์เสมอ คีย์เหมือนนางฟ้าของเขา ปากแข็งไปบ้างแต่เขาก็รู้ว่าคีย์รักและห่วงเขามากแค่ไหน

 

ชอบทำให้เขาใจหาย ห่อเหี่ยว แล้วก็ทำให้หัวใจพองโตจนแทบจะระเบิด คีย์ทำให้หัวใจเขาทำงานหนัก...เพราะคีย์ให้เขารักมากขึ้นทุกวันๆ

 

รอคีย์มาป้อน

 

ใบหน้ายิ้มจนตาหยี คีย์จิ๊ปากหมั่นไส้คนขี้อ้อน แต่ก็ทำให้อยู่ดี เขารู้ตัวดีว่าตัวเองไม่หวาน ไม่มีความน่ารักเลยเมื่อเทียบกับคนรักคนอื่นๆ แต่จงฮยอนก็ยังรักเขามากมายขนาดนี้ ยังคอยเอาใจใส่เขา คีย์ก็พยายามเอาใจจงฮยอนบ้าง หวาน...ในแบบฉบับของคิมคิบอม

 

จงฮยอนกินไปยิ้มไป พูดเองเออเองแล้วก็หัวเราะออกมา จนคีย์ต้องหลุดยิ้มหลายครั้ง

 

ขอให้พี่ยิ้มและหัวเราะแบบี้ไปนานๆนะพี่จง...อยู่กับผมไปจนแก่จนเฒ่าเลยนะ...

 

 

 

 

 

 

คีย์...แม่ขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิลูก

 

คนที่กำลังเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปค้อมศีรษะทำความเคารพมารดาของคนรัก

 

ได้ฮะคุณแม่

ร่างเพรียวเดินตามหญิงวัยกลางคนที่มีสีหน้าอมทุกข์อยู่ตลอดเวลาไปจนถึงร้านอาหารของโรงพยาบาล

 

คีย์ ไปซื้ออะไรมากินสิลูก กินไปคุยกันไปเป็นเพื่อนแม่หน่อยนะ

 

คีย์จัดการสั่งอาหารให้ตัวเองและมารดาของคนรักเรียบร้อยจึงถือถาดอาหารมาวางบนโต๊ะที่ผู้สูงวัยนั่งรออยู่

 

คุณแม่พักผ่อนน้อยไปแล้วนะฮะ หน้าซีดเชียวคุณนายคิมยิ้มบางๆให้คนรักของลูกชาย

 

คีย์เองก็เหมือนกันนะ ต้องมาดูแลจงฮยอนแล้วก็ต้องทำงานที่บ้านด้วย เห็นว่าช่วงนี้กำลังยุ่งๆอยู่ด้วยนี่ เหนื่อยแย่เลยหน้าหวานส่ายเบาๆ

 

ไม่ฮะ ผมไม่เป็นไร ผมอยากดูแลพี่เขาด้วยตัวของผมเองถึงจะเหนื่อยแค่ไหน แต่เพื่อพี่จงฮยอน ความเหน็ดเหนื่อยทั้งหลายก็มลายหายไปกับสายลม

 

ขอบใจมากนะลูก จงฮยอนก็เอาแต่ใจ จะให้คีย์มาคอยดูแลอยู่เรื่อย

 

ไม่เป็นไรฮะ ผมเต็มใจ

 

อยากให้จงฮยอนเอาแต่ใจกับเขาให้มากๆ ถึงเขาจะบ่นจะว่า แต่ก็ขอให้พี่จงฮยอนอย่าเพิ่งเบื่อที่จะมีเขาคอยบ่นอยู่ข้างๆ แล้วทั้งโต๊ะก็ตกอยู่ในความเงียบเมื่อต่างฝ่ายต่างใช้ความคิด

 

คีย์....

 

น้ำเสียงที่ใช้เรียกสั่นไหว ดวงตาเรียวเงยขึ้นมองผู้หญิงตรงหน้า ที่เอาแต่ก้มหน้า มือทั้งสองข้างที่ประสานกันไว้บนโต๊ะบีบเข้าหากันจนแดง

 

หัวใจของคนถูกเรียกสั่นไหวอย่างไม่มีสาเหตุ เรื่องที่กำลังจะพูดกับเขามันอาจจะไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

 

ฮะ...เขาควบคุมตัวเองได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งที่คิดไปต่างๆนานา ทั้งที่ใจหวาดกลัวไปแล้วกับสิ่งที่ยังไม่รู้

 

อยู่กับจงฮยอนตลอดไปนะลูก...ดูแลเขาดีๆนะลูก อย่าทิ้งพี่เขาไปนะลมหายใจพรั่งพรูออกมาทันทีที่ได้ฟัง หัวใจกลับมาเต้นจังหวะเดิมอีกครั้ง

 

ฮะ คุณแม่ ผมจะอยู่ข้างๆพี่จงฮยอนเสมอ จะดูแลพี่เขาให้ดีที่สุด คุณแม่อย่าห่วงไปเลยฮะคีย์ให้คำมั่นสัญญาด้วยใบหน้าระบายยิ้ม

 

คุณนายคิมจ้องมองเด็กหนุ่มอย่างเศร้าสร้อย น้ำตาของคนเป็นแม่หยดกระทบลงบนโต๊ะ

 

 

 

ขอให้คีย์ยิ้มแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ

 

....อย่าได้มีน้ำตา...อย่าได้เสียใจในวันที่จงฮยอนไม่อยู่...

 

 

คีย์....พี่เขาเหลือเวลาไม่มากแล้วนะลูกรอยยิ้มบนหน้าหวานหายวับไปทันที หัวใจราวกับหยุดเต้นไปชั่วขณะที่ได้ยิน

 

มะ...หมายความว่ายังไงฮะแม้จะพยายามแล้วแต่เสียงที่เปล่งออกไปก็สั่นจนคนฟังรู้สึกได้

 

เหลือเวลาไม่มากหมายความว่ายังไง พี่จงฮยอนไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงขนาดนั้นเสียหน่อย ยังยิ้มยังอ้อนเขาได้อยู่เลย

 

หมอเพิ่งบอกแม่เมื่อเช้านี้...ว่าเคสของจงฮยอนจะรักษาได้ก็ต่อเมื่อมีคนบริจาคหัวใจให้ การรักษาวิธีอื่นอาจจะช่วยยื้อเวลาให้จงฮยอนได้แค่ชั่วคราว แต่ถ้าหากร่างกายยังได้รับการรักษาแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆก็คงทนไม่ไหว เพราะจงฮยอนจะบอบช้ำเกินไป

 

เรื่องพวกนี้คีย์เคยรู้มาบ้าง แต่ไม่ใช่สิ่งใหม่ที่จะทำให้คนแม่ของคนรักหลั่งน้ำตาได้ขนาดนี้....มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น

 

แล้วยังไงต่อฮะ

 

ตอนนี้ไม่มีใครบริจาคหัวใจเลยคีย์....ถึงแม้จะมีแต่โอกาสที่จงฮยอนจะรอดก็มีแค่ห้าสิบห้าสิบเท่านั้น เพราะร่างกายของเขาบอบช้ำมาจากการรักษาครั้งที่ผ่านๆมา แถมมีอาการอื่นแทรกซ้อนด้วย...พี่เขาจะอยู่กับเราได้ไม่นานนะคีย์...อย่าเพิ่งทิ้งเขาไปตอนนี้นะลูก

 

คุณนายคิมร่ำไห้ออกมา คีย์ได้แต่กอดปลอบ ไม่อาจพูดอะไรได้ เพราะเขาเองก็ตั้งตัวไม่ติด ไม่ทันได้เตรียมใจเอาไว้กับข่าวร้ายในวันนี้

 

อยากร้องไห้ออกมาดังๆ หากเพราะคิมคิบอมเป็นคนที่เฉยชากับทุกสิ่ง แสดงออกไม่เป็น จึงได้แต่ร้องไห้เงียบๆ ในใจจนปวดร้าวไปทั้งอก น้ำตาที่ควรจะไหลออกมากลับหยดลงกลางหัวใจ









 

 

 

วันนี้มาช้าจังเลยคีย์คนป่วยทักทันที่เห็นคนรักเดินเข้ามาในห้อง

 

            ผมแวะทานข้าวเป็นเพื่อนคุณแม่ฮะ

 

คีย์ตอบไปด้วยน้ำเสียงปกติ เขาใช้เวลาพอสมควรกว่าจะตัดสินใจเข้ามา เพราะสิ่งที่เพิ่งได้ยินมา มันทำให้เขากลัวว่าจะแสดงอาการพิรุธอะไรออกไปให้จงฮยอนสงสัย คีย์ไม่รู้ว่าความทุกข์ที่เขามีจะถ่ายทอดออกมาทางสีหน้าที่เคยเรียบนิ่งหรือเปล่า...

 

คุณแม่มาด้วยเหรอครับจงฮยอนชะโงกหน้าไปมองมารดาที่เดินเข้า
 

ก็มาด้วยนะสิ แต่เราน่ะสนใจแต่คีย์ ไม่สนใจแม่เลย

คุณเป็นแม่เอ่ยงอนๆ พยายามทำตัวปกติ ทั้งที่เห็นใบหน้าลูกชายแล้วน้ำตามันคอยจะไหลลงมาอยู่เรื่อย

 

 

โธ่~แม่ครับอย่างอนนะเดี๋ยวไม่สวยน๊า~”

 

จงฮยอนสวมกอดมารดาที่ยืนงอนอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทางออดอ้อนสุดชีวิต คุณนายซบลงบนไหล่ลูกชาย ดวงตาที่มีแววโรยราตามวัยแดงก่ำขึ้นมา เจ้าของพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะกลั้นมันไว้ สองแขนโอบกอดลูกชายเอาไว้ราวกับร่างในอ้อมกอดจะหลุดหายไป คีย์เบือนหน้าหนีภาพนั้นด้วยความสะเทือนใจ น้ำตาที่เคยคิดว่าหลั่งจนเอ่อล้นหัวใจ ค่อยๆ ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ ยิ่งเช็ดยิ่งไหลจนคีย์นึกโมโหตัวเอง

 

            หิวแล้วอ่ะ คีย์วันนี้มีอะไรมั่ง...คะ...คีย์!” จงฮยอนร้องเรียงอย่างตกใจเมื่อเห็นว่าคนรักยืนหันหลังให้ไหล่บางกำลังสั่นไหว

 

            เป็นอะไร?...คีย์ น้ำเสียงนุ่มทอดต่ำ รับรู้ได้ถึงความห่วงใย คีย์รีบเช็ดน้ำตาออก ไม่อยากให้จงฮยอนไม่สบายใจ

 

            เห็นพี่กับคุณแม่กอดกันแล้ว ผมคิดถึงแม่โกหกคำโตออกไป แต่ส่วนลึกแล้วเขาเองก็คิดถึงแม่เหมือนกัน ไม่ได้กอดแม่มานานเท่าไหร่แล้ว

 

คุณนายคิมมองที่คนรักลูกชายแล้วยิ่งเจ็บ

 

            เด็กๆ คุยกันไปก่อนนะลุก เดี๋ยวแม่ไปทำธุระก่อนร่างหญิงวัยกลายคนหายออกไปจากห้อง พร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลรินจากดวงตาโศก เธอไม่อาจทนอยู่ได้ ไม่อยากร้องไห้ให้ลูกชายเห็น

 

 

 

 

 

            คีย์...อย่าร้องเลยนะ

 

จงฮยอนกอดปลอบคนรัก เห็นน้ำตาคีย์แล้วใจหาย นับครั้งได้ที่จะเห็นคนอย่างคีย์ร้องไห้ ถ้าไม่ใช่เรื่องที่สะเทือนใจอย่างแรงก็ต้องเป็นตอนที่คีย์โกรธเอามากๆ

 

            ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิด ทั้งที่คีย์กำลังจะกลับไปเยี่ยมแม่ที่อเมริกา แต่เขากลับป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาล และทุกครั้งที่โรคหัวใจเขากำเริบ คนที่เขาอยากจะเห็นหน้ามากที่สุดนอกจากคนในครอบครัวแล้วก็คือ คีย์....เขาอยากให้คีย์อยู่ข้างๆ ตลอดเวลา ตื่นขึ้นมาต้องเจอ ก่อนนอนต้องได้กุมมือ หลับไปต้องฝันถึง

            เขาไม่รู้ว่าเวลาของเขาบนโลกนี้จะยาวนานเท่าไหร่ หากเขาหลับตาไปแล้วไม่ตื่นขึ้นมาเจอคีย์อีกจะทำอย่างไร

           

            เพราะแบบนี้เลยทำให้คีย์ไม่ได้กลับไปเยี่ยมแม่อย่างที่ตั้งใจไว้...เป็นเพราะเขาคนเดียว

 

            อืม...ไม่ร้องแล้ว...เสียชื่อคิม คิบอมผู้เย็นชาหมดจริงมั้ย แย่ๆๆ คิดถึงแม่ก็ต้องร้องไห้เหมือนเด็กๆเลยเน๊าะคีย์ยกแขนเสื้อเช็ดน้ำตาตัวเองแล้วส่งยิ้มให้

 

            คีย์...ยิ้มไม่ออกก็ไม่ต้องฝืนหรอกนะร่างบางชะงักไป รอยยิ้มเลือนหายไปทันที จงฮยอนบรรจงซับน้ำตาให้อย่างทะนุถนอม เกรงว่าหากหนักมือไปแก้มใสๆผิวขาวๆจะช้ำ

 

            เอาไว้พี่ออกจากโรงพยาบาลแล้วไปหาแม่คีย์กันนะ

            ฮะ.....พี่หิวแล้วใช่มั้ย ไปนั่งรอที่เตียงสิ เดี๋ยวผมจัดอาหารให้

 

จงฮยอนทำตามอย่างว่าง่าย มองคนที่กำลังนำอาหารออกจากกล่องอย่างกระตือรือร้นด้วยแววตาเศร้า

 

            เขาเป็นคนรักที่เห็นแก่ตัวมากไปหรือเปล่า...ทั้งที่ไม่รู้ว่าชีวิตตัวเองจะยืนยาวแค่ไหน แต่ก็ยังรั้งคีย์ที่แสนดีไว้กับตัวเอง

 

            คีย์ไม่น่าโชคร้ายมารักกับคนอย่างเขาเลย...หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะไม่ตกหลุมรักคีย์ จะไม่ตามจีบตามตื๊อคีย์

 

            จะไม่ทำให้คีย์ต้องมีวันนี้และคีย์จะได้ไม่ต้องเสียใจกับการพลัดพรากในวันข้างหน้า

 

พี่จงทำไมมองแบบนั้นคนที่ตาบวมเล็กๆ เพราะผ่านการร้องไห้มา เอ่ยถามน้ำเสียงขึ้นจมูกนิดๆ

พี่ขอโทษนะคีย์ ที่คีย์ต้องมีแฟนไม่เอาไหนอย่างพี่คนพูดก้มหน้ามองมือตัวเองไม่กล้าสบตาคนรัก

 

พี่จงอย่าพูดแบบนี้อีกนะ ไม่งั้นผมจะโกรธพี่

 

น้ำเสียงของคีย์แข็งขึ้นมาทันที เขาไม่อยากให้จงฮยอนคิดมาก ไม่ว่ายังไงเขาก็ปักใจรักไปแล้ว ไม่ว่าจงฮยอนจะไม่เอาไหน เป็นผู้ชายที่แย่ แต่สำหรับเขาจงฮยอนคือคนรักที่ดีที่สุด

 

พี่จง... คีย์เรียกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ร่างบางกอดคนที่นั่งบนเตียง เกยคางบนไหล่หนา

 

จำไว้นะฮะ ผมรักพี่...ไม่เคยเสียใจเลยที่ได้รักพี่ พี่ดีที่สุดสำหรับผม ไม่ใช่ว่าพี่ไม่เอาไหน พี่แค่ไม่สบายเองนะ เดี๋ยวก็หาย

คำพูดสุดท้ายไม่เพียงเพื่อปลอบคนในอ้อมกอด หากแต่ปลอบใจตัวเองด้วย หัวใจที่เต้นอย่างอ่อนแรงจนแทบจะหยุดนิ่งเมื่อทราบข่าว แต่หัวใจคนฟังกลับพองโต เหมือนได้รับน้ำทิพย์ชโลมหัวใจ

 

คีย์เหมือนชอคโกแลตขมตอนแรก แต่สุดท้ายแล้วก็ทิ้งความหวานให้ซ่านไปทั้งหัวใจ คำพูดอ่อนหวานที่น้อยครั้งจะออกจากปาก คำบ่นกลายเป็นคำพูดปลอบโยนทำให้จงฮยอนรู้สึกอบอุ่นหัวใจและรับรู้ว่าคีย์จริงใจแค่ไหน เพราะอย่างนี้จงฮยอนจึงขาดคีย์ไม่ได้

 

...สองคนตระกองกอดแนบแน่นราวกับว่าชาตินี้จะไม่พรากจากกันไป...

           

 

 

 

 

 

 

ฮึบ....อากาศนอกโรงพยาบาลมันดีอย่างนี้นี่เอง คนพูดกางแขนเงยหน้าหลับตาพริ้มอยู่ตรงสวนหน้าบ้านของตัวเอง สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าจนเต็มปอด

 

แน่ใจนะ ว่าไม่เจ็บหน้าอกแล้ว

 

อดไม่ได้ที่จะถามแม้ว่าจงฮยอนจะยืนยันนักหนาว่าตัวเองปกติดีแล้วทุกอย่าง แต่คีย์ไม่อยากไว้ใจเลย ว่าคนที่หัวใจวายเฉียบพลันต้องเข้าโรงพยาบาลมาถึงสามครั้งอย่างจงฮยอนจะไม่เป็นอะไรขึ้นมากะทันหันอีก ยิ่งฟังคำบอกเล่าจากหมอเจ้าของไข้ก็ยิ่งทำให้คีย์อดหวาดหวั่นไม่ได้

 

เขากลัว...กลัววันที่จงฮยอนจะจากเขาไป...หากวันนั้นมาถึงเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร

 

 

ไม่เจ็บแล้ว พี่ปกติดี

 

จงฮยอนบอกลดมือกุมหน้าอกข้างซ้าย เจ็บ...แต่จะไม่มีวันบอกคีย์ได้รู้ เขาไม่อยากเห็นคีย์เสียใจ รู้ตัวดีว่าเวลาของเขาคงเหลืออีกไม่มาก ถึงทุกคนจะไม่พูดอะไร แต่จงฮยอนก็พอจะคิดได้เอง แม่กับคีย์ดูแลเขาจนเกินเหตุ หมอก็ตรวจเช็คร่างกายเขาบ่อยกว่าทุกครั้งที่เคยเป็นมา

อีกทั้งหน้าตาอมทุกข์ของแม่ กับแววตาเศร้าๆ ของคีย์ มันทำให้จงฮยอนฉุกคิดว่าอาการของเขาคงจะหนักหนา...ที่สำคัญการรักษาครั้งสุดท้ายมันทำให้เขาเจ็บไม่ยอมหาย ทำอะไรก็เหนื่อยเร็วกว่าเดิม

 

 

อืม พี่อย่าทำอะไรเกินกำลังตัวเองนะ รู้มั้ยคีย์สั่งเสียงเข้ม

 

รู้แล้วๆ อย่าบ่นเป็นยายแก่ได้มั้ยคีย์...พี่ไม่ทำอะไรให้ตัวเองต้องจากคีย์เร็วกว่าที่ควรจะเป็นหรอกจงฮยอนพูดขำๆ หยิกแก้มใสด้วยความหมั่นเขี้ยว แต่คีย์ไม่ขำกับประโยคหลังนั่นจริงๆ ฟังแล้วใจหาย

 

พี่จะไม่มีวันจากผมไปคีย์เสียงแข็งจนจงฮยอนต้องหุบยิ้ม สวมกอดร่างบางเอาไว้ ขอกอดเอาไว้แบบนี้นานๆ

 

อืม...พี่จะอยู่กับคีย์เสมอ...จำไว้นะ พี่รักคีย์ พี่จะอยู่กับคีย์ตลอดไป

เสียงนุ่มกระซิบแผ่วเบาแต่ตอกย้ำลงในใจของอีกฝ่าย ริมฝีปากอุ่นประทับจูบอ่อนโยนที่ขมับของคนรัก เรื่อยไปที่แก้มใส และหยุดที่ริมฝีปากอิ่มเนิ่นนาน ถ่ายทอดความหวานและความรักให้กันและกัน จนหัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

คีย์...ทางโรงพยาบาลติดต่อขอรับบริจาคหัวใจให้จงฮยอนได้แล้วนะลูกคุณนายคิมพูดกับคนรักของลูกชายด้วยความดีใจ รอยยิ้มที่ไม่เคยเห็นมานาน ทำให้คีย์ยิ้มตามไปด้วย

 

หมายความว่าพี่จงมีโอกาสหายใช่มั้ยฮะ พี่จงจะได้รับการผ่าตัดเร็วๆนี้ใช่มั้ยฮะ
 

ใช่แล้วลูก สองคนต่างกุมมืออย่างมีความหวัง แต่แล้วผู้สูงวัยก็กลับมีสีหน้าเศร้าหมองเหมือนเดิม
 

ทำไมฮะ คุณแม่

 

ถึงจะมีคนบริจาค ถึงจะผ่าตัดได้ แต่คีย์จำที่แม่บอกได้มั้ย การผ่าตัดอาจจะไม่ได้ผล...แล้วถ้ามันไม่ได้ผลจริงๆ...จงฮยอนเขาก็....

 

น้ำตาคนเป็นแม่ไหลรินอีกครั้ง เมื่อคิดว่าลูกชายจะจากไปอย่างไม่มีวันกลับ

 

คุณแม่ฮะ อย่าคิดในแง่ร้ายสิฮะ ห้าสิบห้าสิบเชียวนะฮะ เรามีความหวังตั้งห้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยนะฮะ ผมเชื่อว่าพี่จงจะต้องหายดีแน่นอน

 

คีย์พยายามพูดให้กำลังใจอีกฝ่าย แต่ก็อดวิตกไม่ได้ หากฟ้าไม่เข้าข้าง เลือกที่จะโยนห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของความหมดหวังมาให้ เขาจะทำยังไง

 

ใช่ครับแม่...ผมจะต้องหาย ทั้งสองสะดุ้งตกใจ เมื่ออยู่ๆ เจ้าของหัวข้อสนทนาก็เดินเข้ามาให้ห้อง
 

เอ่อ...พี่จงไม่ได้หลับอยู่เหรอฮะ
 

ตื่นมาแล้วไม่เจอคีย์ พี่เลยออกมาหาจงฮยอนตอบกลับเสียงเรียบ
 

ไปนอนต่อมั้ยลูก จะเอาอะไรเดี๋ยวแม่เอาไปให้
 

ไม่ครับ เลิกทำเหมือนว่าผมเป็นเด็กๆ ได้แล้วนะ ผมรู้ว่าแม่กับคีย์ห่วงผม แต่ผมควรจะรู้ความเป็นไปของตัวเองบ้าง ไม่ใช่ปิดบังผม ให้ผมนอนรอความตายไปวันๆ แบบนี้

 

จง!/พี่จง!”

 

จงฮยอนระบายออกมาด้วยความอัดอั้น เขาโกรธนะ โกรธมาก ทำเหมือนเขาไม่ใช่คนในครอบครัว ทั้งที่ร่างกายเป็นของเขา จะเกิดอะไรขึ้นบ้างทำไมเขาถึงไม่มีสิทธิ์รับรู้ แววตาเจ็บปวดทำให้คนมองสองคนเจ็บปวดตามไปด้วย จงฮยอนเดินผละออกไป ทิ้งสองคนที่เหลืออยู่ไม่รู้จะทำยังไงดี

 

 

 

 

 

 

....ก๊อก ก๊อก....

 

 

พี่จงผมเข้าไปได้มั้ย

 

ไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากข้างใน คีย์ถอนใจออกมา ไม่เคยเห็นจงฮยอนโกรธขนาดเดินหนีกันแบบนี้มาก่อน ร่างบางถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป เจ้าของห้องไม่ได้นอนอยู่บนเตียง คีย์มองประตูระเบียงที่เปิดกว้างออก ลมจากข้างนอกพัดผ้าม่านสีฟ้าอ่อนปลิวไสว ร่างโปร่งของคนรักยืนกอดอกอยู่ริมระเบียงสายตาทอดมองออกไปที่ทิวทัศน์ข้างนอก

 

พี่จงมายืนตากลมตรงนี้ เดี๋ยวไม่สบายนะ
 

พี่ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นนะคีย์
 

พี่จง...คีย์เรียกเสียงอ่อย ตอนนี้เขาคงต้องยอมอ่อนให้จงฮยอน
 

คีย์กับแม่ไม่คิดจะบอกอะไรให้พี่รู้เลยใช่มั้ย จะรอไปถึงเมื่อไหร่ หรือแม้พี่เข้าห้องผ่าตัดไปแล้วพี่ก็ยังไม่สมควรที่จะรับรู้คีย์
 

ไม่ใช่อย่างนั้นนะพี่จง ร่างบางโผเข้ากอดคนรักจากด้านหลัง ใบหน้าหวานซุกลงบนแผ่นหลังกว้าง
 

แล้วยังไงคีย์ ช่วยบอกพี่หน่อยได้มั้ย

 

จงฮยอนกุมมือบางที่ประสานกันเอาไว้ที่หน้าท้องเขา คีย์ตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้จงฮยอนฟัง ยิ่งเล่าแผ่นหลังของคนฟังยิ่งชื้นขยายเป็นวงกว้าง จงฮยอนหันกลับมากอดคีย์เอาไว้กดจูบลงบนเรือนผมนุ่ม

 

อย่าร้องเลยคีย์...บอกแล้วไงว่าพี่จะอยู่กับคีย์ตลอดไป
 

สัญญานะ ว่าพี่จะไม่ทิ้งผมไป ผมกลัวจริงๆนะ

 

คีย์ไม่เคยเป็นแบบนี้ ไม่เคยเผยความอ่อนแอให้ใครเห็น แต่กับจงฮยอนเขากลัวจริงๆ กลัวไปทุกเรื่อง ที่ปั้นหน้าดุ ที่คอยบ่น ก็เพราะว่ารักมาก ไม่อยากให้จงฮยอนทำอะไรเกินตัว กลัวจงฮยอนจะเป็นอะไรไป กลัวว่าจงฮยอนเข้าโรงพยาบาลอีกครั้งแล้วจะไม่มีโอกาสได้กลับมาอีก

 

สัญญาด้วยชีวิตเลยคีย์ พี่จะไม่ทิ้งคีย์ไปไหน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ด้วยความหวังที่เปี่ยมล้นในหัวใจว่าจะต้องกลับมาเป็นปกติให้ได้ จงฮยอนดูแลตัวเองเป็นอย่างดีเพื่อให้ร่างกายแข็งแรงพอที่จะเข้ารับการผ่าตัด และต้องกลับเข้าโรงพยาบาลอีกครั้ง เพื่อปรับร่างกายและตรวจร่างกาย ท่ามกลางความหวังของคุณนายคิมผู้เป็นแม่และคีย์ที่ช่วงนี้งานยุ่งรัดตัว จนมีเวลามาดูแลจงฮยอนน้อยลง แต่จงฮยอนก็เข้าใจไม่ได้เรียกร้องอะไร เพราะที่ผ่านมาคีย์เหนื่อยมามากแล้ว

 

แม่ครับ อย่าเครียดสิ...พรุ่งนี้ผมจะเข้าผ่าตัดแล้ว แม่ยิ้มสวยๆให้ผมมีกำลังใจหน่อยสิครับจงฮยอนลูบมือที่มีริ้วรอยตามวัยของมารดา ใบหน้าคมคายยิ้มละไม

 

จ้า...แล้วตอนนี้เป็นยังบ้างลูก เจ็บหน้าอกมั้ยคุณนายคิมฝืนยิ้มให้ลูกชาย แม้ว่าจะมีความหวังครึ่งหนึ่ง แต่ใจก็อดประหวั่นพรั่นพรึงไม่ได้

 

ไม่ครับเจ็บนะ แต่เขาไม่บอกให้รู้ เพราะอาจจะมีผลต่อการผ่าตัดพรุ่งนี้

 

ดีแล้วลูก หิวมั้ย เดี๋ยวแม่ไปหาอะไรให้ทาน

 

ไม่ครับ แม่อยู่กับผมแบบนี้นะครับ

 

ความจริงเขาค่อนข้างหวาดหวั่น ไม่มั่นใจว่าพรุ่งนี้หลังจากผ่าตัดแล้วเขาจะมีโอกาสให้ลืมตามาเจอแม่และคีย์อีกหรือเปล่า แต่เขาหวังให้มีปาฏิหาริย์ คนที่ไม่เคยคิดร้ายกับใครอย่างเขา ฟ้าคงไม่ใจร้ายให้เขาจากโลกนี้ไปเร็วนัก

 

เดี๋ยวคีย์คงมาหานะ เห็นว่าวันนี้เลิกงานเร็ว

 

ครับ คีย์สัญญากับผมว่าวันนี้จะมาอยู่ด้วยทั้งคืนเลยจงฮยอนยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อนึกถึงคีย์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พี่จงอ่ะ กินดีๆสิ แบบนี้มันก็เลอะหมด เสียงแข็งหน้าดุแบบนี้ จงฮยอนไม่ได้เห็นมานานแล้ว
 

บ้าหรือเปล่าเนี่ย โดนบ่นแล้วยังมายิ้มอยู่ได้ คีย์ส่ายหัว
 

บ้ารักคีย์ไง

 

ยังคงหน้าระรื่นต่อไป คนฟังแม้จะเบ้ปากใส่แต่แก้มขาวก็แดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัด อยู่ๆก็หวานไม่บอกไม่กล่าว เป็นแบบนี้ทุกที

 

คีย์มานี่หน่อยสิ ร่างบางเดินไปหาอย่างว่าง่าย จงฮยอนจัดแจงให้คนรักนั่งลงบนเตียงคนไข้ก่อนจะทาบทับจากด้านหลังเกยคางเอาไว้บนไหล่บาง จมูกคมแสวงหากำไรจากปรางแก้มใส
 

คีย์กลัวพรุ่งนี้หรือเปล่า
 

ไม่กลัวหรอก พี่สัญญากับผมแล้วนี่ว่าจะอยู่กับผมตลอดไป คีย์เอียงตัวมาตอบ มือนิ่มไล้ไปตามใบหน้าคมคาย
 

ช่าย~อยู่กับคีย์แบบนี้ตลอดไป
 

กอดคีย์แบบนี้ กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น
 

หอมแก้มแบบนี้จมูกคมฝังลงบนพวงแก้ม
 

และจูบคีย์แบบนี้ ....


 

...ไร้สรรพเสียงใด...มีเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน...กับความหวานที่กรุ่นกระจายไปทั่วห้อง...

 

 

 

 

 

 

พี่จงนอนได้แล้วนะ
 

ไม่เอาอ่ะ อยากคุยกับคีย์ไปยันเช้าเลย
 

ไม่ได้ พี่ต้องพักผ่อนมากๆ พรุ่งนี้จะผ่าตัดแล้วนะ ไม่นอนผมโกรธจริงๆด้วย

 

คีย์โหมดดุกลับมาอีกแล้ว จงฮยอนหน้างอ คอตก ล้มตัวลงนอนอย่างเสียไม่ได้ คีย์ส่ายหน้าระอากับเด็กโข่งจอมดื้อ จัดแจงห่มผ้าให้เรียบร้อยแล้ว จึงเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ ออกมาอีกทีเด็กดื้อก็หลับไปแล้ว กำลังจะล้มตัวลงนอนแต่มือถือก็กะพริบเตือนว่ามีสายเข้า เบอร์ที่แสดงบนหน้าจอ ทำเอาคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ...ทางไกลจากอเมริกา...คีย์เดินออกไปรับโทรศัพท์ที่นอกระเบียง

 

 

ครับพี่ฮัน...
 

คีย์ พรุ่งนี้บินมานี่ได้มั้ย ปลายสายพูดขึ้นทันที
 

ทำไมฮะ พี่มีอะไรด่วน พรุ่งนี้พี่จ..
 

คีย์ แม่ล้มในห้องน้ำ ไม่ได้สติมาอาทิตย์นึงแล้วนะ คนจากอีกฝั่งทวีปรีบบอกออกมาทันที คีย์ชาวาบไปทั้งตัว
 

แม่ไม่ได้สติมาอาทิตย์นึงแล้ว แล้วทำไมพี่เพิ่งมาบอกผม ทำไม... คีย์โมโหจนลืมตัวเผลอตวาดออกไป ขอบตาร้อนขึ้นมาเมื่อนึกถึงมารดา
 

ฮีชอลเขาไม่อยากให้นายเป็นกังวลเพราะคิดว่าแม่ไม่เป็นอะไรมาก อีกอย่างจงฮยอนก็จะผ่าตัดแล้ว อยากให้นายอยู่ทางนั้น แต่ว่าวันนี้แม่อาการไม่ดีขึ้นเลยคีย์ พวกพี่กลัวว่าแม่...นายรีบมาได้มั้ย ปลายสายบอกเสียงเบาหวิว ใจคนฟังจะขาดให้ได้ เขาคงเป็นลูกที่แย่มากๆ

 

 

เขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี ทำไมเรื่องต้องประเดประดังเข้ามาพร้อมกัน เขาอยากไปหาแม่...แล้วพี่จงฮยอนล่ะ เขาควรจะทำอย่างไรดี

 

 

คีย์...ยังอยู่หรือเปล่า
 

เอ่อ..ฮะ ยังอยู่
 

พรุ่งนี้จะมาใช่มั้ย มากี่โมงบอกพี่ด้วยนะ แล้วพี่จะไปรับที่สนามบิน
 

เอ่อพี่ฮัน...ผม...คีย์อึกอัก ตัดสินใจไม่ถูก
 

มีอะไรหรือเปล่าคีย์ เออ แล้วจงฮยอนผ่าตัดเมื่อไหร่
 

พรุ่งนี้ฮะ พี่จงผ่าตัดพรุ่งนี้ พี่ฮัน...ผมอยากไปหาแม่ แต่พี่จง....คีย์เหมือนคนหาทางออกไม่เจอจริงๆ หัวใจมันหนักอึ้งไปหมด ปลายสายเหมือนจะเข้าใจความรู้สึกของคนทางนี้ดี

 

คีย์ ไปหาแม่เถอะ เสียงทุ้มที่ดังขึ้นข้างหลัง ทำเอาร่างบางสะดุ้ง จงฮยอนยิ้มให้กำลังใจคนรัก แม้จะไม่ได้ยินว่าอีกฝั่งพูดอะไรบ้าง แต่พอจับเนื้อหาใจความจากคำพูดของคีย์ได้ดี

 

พี่ไม่เป็นไร ยังไงพี่ก็ต้องอยู่กับคีย์อยู่แล้ว พี่ต้องหายแน่นอน คีย์ไปดูแม่เถอะนะ แม่น่ะเลี้ยงคีย์มา เป็นคนสำคัญที่คีย์ควรนึกถึงเป็นอันดับแรกนะ

 

ผมกลับได้นะ

 

จงฮยอนพยักหน้ายืนยัน แม้ว่าอยากให้คีย์อยู่ด้วย แต่เพราะเขาคีย์เลยไม่ได้ไปดูแลแม่ เขาไม่อยากเห็นแก่ตัว แล้วทำให้คีย์กลายเป็นลูกไม่ดี

 

พี่ฮันฮะ ผมจะไปพรุ่งนี้นะ ตอนไหนเดี๋ยวผมจะโทรไปบอกอีกทีนะฮะหลังจากนั้นก็พูดคุยอะไรกันอีกเล็กน้อยก่อนที่ฮันกยองจะวางสายไป พอหันมาจงฮยอนยังยืนอยู่ที่เดิม
 

พี่จง...
 

อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ไปเถอะ พี่ไม่เป็นไร กักตัวลูกชายเขาไว้ตั้งนานแล้ว ไม่ให้คีย์กลับไปก็ไม่สมควรเป็นลูกเขยหรอก ใช่มั้ย

 

พี่จงบ้า ลูกเขยอะไรเล่าฝ่ามือบางฟาดลงบนต้นแขนแก้เขิน จงฮยอนหัวเราะเสียงแผ่ว จูงมือคนรักกลับเข้าห้อง 

ทำใจให้สบายนะคีย์ ทั้งแม่ของคีย์ ทั้งพี่จะไม่เป็นอะไร พอคีย์กลับมาคีย์จะเจอพี่ยืนรอรับอยู่ที่สนามบิน โอเค๊
 

อืม...ผมรักพี่จงนะฮะคีย์กุมมือหนาเอาไว้แน่น

 

เหมือนชีวิตมาเจอกับทางแยกให้เขาต้องเลือกเดิน ไม่ว่าจะหวาดกลัวแค่ไหน สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องตัดสินใจ หวังว่าทางที่เขาเลือก จะเป็นทางที่ถูกต้อง

 

และขอให้ฟ้าเมตตาให้คนที่เขารักทั้งสองปลอดภัยและมีชีวิตอยู่ต่อไป

 

 

 

 

 

 

ฟ้ายังไม่ทันสาง คีย์ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นจากอ้อมกอดของคนที่กำลังหลับสนิท เมื่อคืนจงฮยอนดื้อจะให้เขานอนด้วยให้ได้ สุดท้ายก็ใจอ่อนยอมสละตัวเองเป็นหมอนข้างให้คนขี้อ้อนได้นอนกอดทั้งคืน มือบางปัดปอยผมที่ปิดหน้าให้อย่างแผ่วเบา ปากอิ่มแตะลงที่หน้าผากคนหลับอย่างนุ่มนวล

 

พี่ต้องหายนะฮะ แล้วอยู่กับผมตลอดไปนะ อย่าลืมสัญญาของเราล่ะ

 

 

เพราะเชื่อมั่นว่าจงฮยอนจะไม่เป็นอะไร เพราะมั่นใจจากข้อมูลที่ได้รับฟังจากแพทย์เจ้าของไข้ ความหวังห้าสิบห้าสิบจึงเพิ่มสูงขึ้นเกือบเต็มร้อยว่าจงฮยอนจะหายดี ทำให้คีย์ไปหามารดาได้โดยไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง

 

 

 

 

 

 

ร่างบางที่กำลังก้าวเข้าสู่สนามบินานาชาติต้องชะงัก เมื่อเครื่องมือสื่อสารร้องดังไม่เกรงใจใคร

เบอร์ทางไกลทำเอาคีย์ใจหายกดรับมือสั่น หรือว่าเขาจะช้าไปแล้ว

 

            ครับพี่ฮีชอล

 

            คีย์ไม่ต้องมาแล้วนะ...แม่ฟื้นแล้ว นายอยู่ดูจงฮยอนเถอะ กำลังจะเข้าผ่าตัดแล้วใช่มั้ยเสียงพี่ชายคนเดียวดังมาตามสาย ใจที่ห่อเหี่ยวเมื่อครู่กลับพองโตขึ้นมาทันที

 

            จริงเหรอ...พี่ ขอผมคุยกับแม่ได้มั้ยคีย์ถามออกไปอย่างลิงโลด ปลายสายเงียบไปสักพักก่อนเสียงที่คีย์คุ้นเคยดีจะดังขึ้น

 

            คีย์...

 

            แม่ฮะ แม่ไม่เป็นไรนะ แม่โอเคใช่มั้ย

 

            ไม่เป็นไรลูก ไม่ต้องห่วงแม่นะ

 

            จะไม่ให้ห่วงได้ยังไงฮะ แม่...ผมขอโทษนะฮะ ที่ไม่ได้กลับไปดูแลแม่เลยคีย์เสียงสั่น น้ำไหลจากดวงตาคู่เรียว

 

            ไม่เป็นไรลูก ขออย่าโทษตัวเอง แม่เข้าใจ จงฮยอนต้องการลูกนะ แม่มีทั้งฮีชอล ทั้งฮันดูแลอยู่แล้ว

 

            ผมรักแม่นะ ผมขอโทษคีย์ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร ทั้งโล่งอก ทั้งละอายใจ ทั้งรู้สึกผิด

 

            ไม่เป็นไรคีย์ อย่าร้องไห้ลูก กลับไปดูจงฮยอนเถอะลูก...หายแล้วมาเยี่ยมแม่ด้วยกันทั้งคู่เลยนะ...รู้มั้ย

 

            ฮะแม่

 

คีย์ยิ้มออกมาในที่สุด ขาเรียวหมุนกลับไปทางประตู พลางก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือ ใกล้เวลาที่จงฮยอนจะเข้าผ่าตัดแล้ว หวังว่าเขาคงจะไปทัน อย่างน้อยให้พี่จงฮยอนเห็นหน้าสักนิดก่อนก็ยังดี

 

 

 

 

 

 

...ขอให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นอีกครั้งในชีวิต...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พี่จงฮะ กินนี่มั้ย ผมทำมาให้จงฮยอนเงยหน้ามองคนรักแล้วพยักหน้ายิ้ม

 

ป้อนด้วยนะ

 

พี่หายดีแล้วนะ กินเองสิ เดี๋ยวผมเอาแก้วน้ำไปล้างก่อนนะ คีย์ทำท่าจะเดินไป หากไม่ได้ยินอีกคนพูดเสียก่อน

 

ถ้าคีย์ไม่ป้อน พี่ก็ไม่กินนะคีย์ไม่ได้สนใจคำประท้วงเล็กๆนั่น เดินออกไปทันทีโดยไม่พูดอะไร

 

คีย์จะไปไหนจงฮยอนร้องเรียกเสียงหลง

 

คีย์ อย่าทิ้งพี่ไปแบบนี้สิ คีย์ จงฮยอนทรุดลงกับพื้น มือขวากุมหน้าอกด้านซ้ายไว้แน่น

 

จงฮยอนลูก...อย่าทำแบบนี้เลยคุณนายคิมวิ่งเข้ามาประคองลูกชายที่เริ่มร้องไห้อย่างน่าสงสาร

 

คีย์...เอาคีย์กลับมา....ผมจะหาคีย์...คีย์ไปไหน....ฮือ.. คนเป็นแม่น้ำตาซึมออกมาด้วยความสงสารลูกชายจับใจ จงฮยอนเอาแต่ฟูมฟายร้องเรียกคีย์เหมือนหัวใจจะแตกสลาย

 

จงฮยอน...คีย์ไม่ได้ไปไหนลูก...คีย์อยู่กับลูกตลอดเวลานะ...คีย์อยู่ในนี้ลูก คุณนายคิมเอื้อมมือไปจับที่หน้าอกด้านซ้ายของลูกชาย

 

หัวใจของคีย์อยู่กับลูกตลอดเวลานะ เต้นเป็นจังหวะเดียวกับลูกเสมอนะ

 

 

จงฮยอนนิ่งฟังมารดาด้วยสายตาเลื่อนลอย น้ำตายังคงไหลไม่หยุดเจือด้วยแรงสะอื้น

 

คีย์....อย่าทิ้งพี่ไปแบบนี้ คีย์แล้วก็เริ่มอาละวาดอีกครั้ง คุณนายคิมรั้งลูกชายที่เริ่มดิ้นรน กอดปลอบด้วยแรงทั้งหมดที่มี

 

 

 

 

 

 

 

เพราะทำใจเอาไว้ว่าหากการผ่าตัดไม่สำเร็จ หากปาฏิหาริย์ไม่มีจริง ทั้งเธอและคีย์จะต้องสูญเสียจงฮยอนไปอย่างไม่มีวันกลับ แต่เธอกับจงฮยอนไม่เคยคิดเผื่อเอาไว้เลยว่าจะต้องเสีย...คีย์...ไปตลอดกาล

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนั้นคีย์โทรมาบอกว่าไม่ต้องกลับอเมริกาแล้ว จะรีบมาหาจงฮยอนให้ทันก่อนเข้าห้องผ่าตัด แต่ไม่คิดว่าคีย์จะไม่มีโอกาสได้เห็นจงฮยอนเป็นครั้งสุดท้าย เพราะรถที่คีย์นั่งมาเกิดประสบอุบัติเหตุเสียก่อน

 

มะ...แม่ฮะ อะ...เอาหัวใจ...ของผมให้...พี่จงนะฮะ...ผะ...ผม..ขะ..ขอร้อง

 

คีย์ขอร้องเสียงกระท่อนกระแท่นทั้งที่เลือดสีแดงอาบไปทั้งตัว หยดน้ำใสๆหยดจากตาคู่เรียว คุณนายคิมมองสภาพคนรักของลูกชายแล้วใจแทบสลาย

 

ไม่คีย์...ลูกต้องเข้มแข็งไว้นะ...รอพี่เขาฟื้นขึ้นมานะ อย่าทิ้งพี่กับแม่ไปแบบนี้

 

ผะ..ผมรู้ตัวดี...ผม...มะไหวแล้ว....ให้..หะ..หัวใจของผม...อยู่กับพะ...พี่จง...คีย์พูดอย่างอ่อนแรงเปลือกตาหนักจนไม่อาจจะฝืนลืมได้อีกต่อไป

 

คีย์!....อย่าทำแบบนี้....แม่จะบอกพี่เขายังไง คีย์

 

คุณนายคิมทรุดลงร้องไห้ปริ่มใจจะขาด แม้ไม่ใช่ลูกแท้ๆแต่เธอก็รักคีย์เหมือนลูกในไส้ จะทนเห็นคีย์จากไปได้ยังไง...หากจงฮยอนฟื้นขึ้นมาเธอจะบอกกับลูกชายยังไงดี

 

 

 

 

 

ปาฏิหาริย์ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ ฟ้าให้แม่ของคีย์ฟื้น ให้จงฮยอนรอด แต่กลับพรากคีย์ไป...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เพราะไม่เคยเตรียมใจเอาไว้สำหรับวันที่ไม่มีคีย์...จงฮยอนจึงเลือกที่จะอยู่แต่ในโลกที่มีคีย์...หันหลังให้กับความจริงที่โหดร้าย

 

โลกที่มีแต่คำบอกรักของคีย์...โลกที่มีแต่รอยยิ้มของคีย์...โลกที่มีแต่คีย์กับจงฮยอนตลอดไป

 

 

ผมรักพี่จงนะฮะ...สัญญานะว่าจะอยู่กับผมตลอดไป
 

 

จงฮยอนรักษาสัญญาว่าจะอยู่กับคีย์ตลอดไป...คีย์ไม่เคยสัญญาว่าจะเคียงข้างจงฮยอนไปตลอด


 

แต่หัวใจของคีย์ก็เต้นอยู่ในอกด้านซ้ายของจงฮยอนจนกว่าจะสิ้นลมหายใจ

.....ความรักของคีย์จะอยู่กับจงฮยอนจนชั่วนิจนิรันดร์....

 

 

หวานขมระคนกันไป....หากไม่มีรสขม คนเราจะไม่รู้ว่ารสหวานมีค่าแค่ไหน

หากไม่รู้จักความทุกข์...คนเราคงไม่เห็นค่าความสุขของคำว่ารัก....

 

 

 

 

 

 

 

….END….

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk : คุยกันซะหน่อย แต่งจบไปอีกรส(ได้ข่าวแกรเพิ่งแต่งรสเดียว)
เศร้าเน๊าะเรื่องนี้ ก้แหง พี่ซีบอกให้เอาเศร้า...ก็จัดไปอย่าให้เสีย
ไม่รู้มันเศร้าจริงหรือเปล่า...แล้วเกี่ยวกับช็อคโกแลตชิพตรงไหน เหอเหอ
พยายามจะโยงให้เกี่ยวนะ หรือคนอ่านว่ายังไงคะ

เม้นกันหน่อยนะคะ

 

ขอบคุณโลลิต้าที่ให้มีส่วนร่วมในโปรเจคนี้ค่ะ
ขอบคุณฺBling_JH เพื่อนสาวสำหรับข้อมูลของคนไข้โรคหัวใจ
ขอบคุณอปป้าฟานที่ตรวจแก้คำผิดค่ะ
ขอบคุณทุกคนเลยก็แล้วกันเน๊าะ พี่ซี น้ำหนึ่ง และอีกหลายๆคนค่ะ

 

Comment

Comment:

Tweet

คีย์กุน... T^T

#28 By SNW.nammon on 2011-07-17 00:50

เรื่องนี้ทำเอาห้ำตาไหลเลยอ่ะ TOT

#27 By junior (110.164.141.99) on 2011-03-02 20:56

คีย์กุนน่าสงสารอ่ะ

น่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไปเยยแงๆ

#26 By ploy_26611 on 2011-01-28 19:35

อ่านแล้วน้ำตาร่วงเลย

คิดแล้วว่าต้องเศร้า

แต่ไม่คิดว่าจะหักมุมแบบนี้

#25 By minimoni (58.9.92.247) on 2010-12-10 12:50

ฮือๆๆๆๆๆๆ
เศร้าอ่า

ไม่น่าเลย
ใครมันเป็นคนขับรถนะ
มันน่าตบจริงๆเลย

ฮึ่ย ๆๆๆ

#24 By THE_AWA on 2010-10-10 01:23

อ่านแล้วร้องไห้อ่า

น้ำตาไหลพราก

จบได้แบบ..โฮฮ ฮ

เศร้าค่ะ

มันก็จริงนะ..ถ้าไม่เจอความทุกข์ก็คงไม่รู้ว่าความสุขเป็นยังไง

writer แต่งได้เยียมยอดมากค่ะ

ถ่ายทอดสื่ออารมณ์ได้ดีเวอร์

ซึ้งง ง

Y^Y

#23 By jk's (202.28.78.139) on 2010-10-09 02:28

โอย...สะอึกสะอื้น

#22 By p.k.j (119.31.121.86) on 2010-09-27 09:46

เศร้าจังงง

#21 By pnr (124.157.222.133) on 2010-04-29 11:51


ไรท์เตอร์ทำกับเค้าได้ น้ำตาท่วมคอมเเล้ว สงสาร~~~

#20 By ชนว.ไทย (183.89.61.242) on 2010-04-26 12:25

เรื่องนี้แรงมากอ่ะ

อยากบอกไรเตอร์ว่าร้องไห้เลยอ่ะ

จ๊งจงเสียใจตายอ่ะ เส้าเกินไปทำใจรับไม่ไหววววว

#19 By jonghyuntaemin (58.8.23.98) on 2010-03-22 23:55


เศร้าไปไหมอ่า
TT[]TT

#18 By (115.67.132.2) on 2010-01-18 21:55

เศร้ามากอ่านแล้วน้ำตาไหลเลยอ่ะ

แต่งสนุกมากเลยค่ะ แต่มันก็เศร้ามาก

ทำไมสุดท้ายคีย์ตายอ่ะ เศร้าเลย แงๆๆ

#17 By new (58.9.61.147) on 2010-01-10 00:29

ซึ้งอ่ะๆๆๆๆๆๆๆ

อยากร้องไห้ตามเลยอ่ะ

แบบว่า โอ๊ยสุดยอด

#16 By กาน (124.122.221.161) on 2010-01-09 12:43

ไรท์เตอร์ค้าาาาาา

ทำไมมันขมอย่างนี้อ่ะ TT-TT

ขมเข้าตาจนร้องไห้ไปหลายรอบแล้วเนี่ย

TTTTTTTTTTTTTTTTTTT-TTTTTTTTTTTTTTTTTTT

#15 By My little Blog ^-^ ! on 2009-12-07 22:05

ไม่เศร้าเลยไรเตอร์

ร้องไห้ไม่หยุดเลยเนี่ย T^T

ฮือออออออออออ

คีย์ ๆๆๆ

#14 By kimjong - (58.9.235.113) on 2009-12-06 23:46

hi all !!

#13 By sears parts (124.157.191.197) on 2009-12-04 07:53

Que se ra

#12 By scratch and dent (124.157.236.175) on 2009-11-13 14:15

อ๊ากกกกกกกกกกก

เศร้าได้อีกอ่า TT

ร้องไห้เลยนะเนี่ย

น้ำตาไหลไม่หยุด T^T

#11 By superon (58.9.99.232) on 2009-10-15 21:49

ขอบคุณค่ะ

#10 By โหลดเพลง (124.157.236.176) on 2009-10-06 16:58

อ่านจบแล้ว...

น้ำตาไหลพรากกกเลยย

#9 By name (125.24.10.155) on 2009-09-05 22:34

อาาาาาา...เศร้าจังเลยT^T

แอบร้องไห้ตอนจบอ่ะ...

แล้วก็เห็นด้วยกับประโยคที่ว่า "ถ้าคนเราไม่รู้จักความขม ก็คงจะไม่รู้ว่า ความหวานมีค่าแค่ไหน"

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดี ๆ ที่แต่งให้อ่านนะค่ะ

จาเป็นกำลังใจให้ค่ะ...สู้ ๆ นะค่ะ^^

#8 By 나비누나 (118.172.88.159) on 2009-07-28 11:28

อ่านแล้วจะร้องไห้เลยอ่ะ

น้ำตาไหลจริงๆนะเนี่ย ทำไมมาโหมดเศร้าแบบนี้เนี่ย



ฮันชอลมาเกี่ยว???embarrassed

#7 By May4869 on 2009-07-26 10:47

ตอนจบเรื่องนี้เศร้าได้อีกน่ะ

เรื่องแบบนี้แบบว่าหาได้ยากในเรื่องจริง

แต่เรื่องนี้แบบว่า ช่างเป็นรักที่ บริสุทธิ์จริงๆน่ะ

............

เมื่อไหร่ คู่รักนมเย็นจะมาต่อเนี่ยะ

อยากอ่านมากมายอ่ะ

#6 By Mis$AgAiN on 2009-07-26 00:14

อ่านแล้วอยากร้องไห้

ทุกอย่างกำลังจะไปได้สวย แต่ตอนจบ

อึ้งไปเลยค่ะ คือไม่คิดว่าคีย์จะเป็นฝ่ายจากไป

ตอนแรกก็พอเดาออกว่าเป็นเรื่องเศร้าแน่ ๆ แล้วก็คิดว่าเป็นจงที่จะเป็นฝ่ายไม่ฟื้น

ไรเตอร์สุดยอดไปเลยค่ะ

พูดไม่ออก สงสารจงฮยอนสุดใจอะ

เศร้า ๆ ๆ รสขมของช็อกโกแลตมันช่างบาดหัวใจคนอ่านเสียเหลือเกิน

#5 By Da[nger] on 2009-07-25 14:13





มาร้องในนี้ต่อ
*ตีอกชกหัวตัวเอง*


.
.

ฟังเพลงไอน้ำไปด้วย
ไม่เข้ากันเลยแฮะ 555555555

#4 By ★ LOLITA ★ on 2009-07-25 02:19

ไรเตอร์!!!
มันดีมากๆ แต่มันเศร้าอ่าาาาาาาา
ฮืออออออออออ

#3 By Khunmin on 2009-07-25 01:46

เหอๆ





ถึงบลิงจะไม่ตาย แต่ก้อทำร้ายจงอยู่ดี





ว่าแต่ทำไมต้องฮันชอล

#2 By LittleDevil on 2009-07-25 01:33

ชอบโปรเจคท์นี้จังเลยยย ย

เรื่องนี้... ขมจริงจังอะ คีย์กุนน

แต่ว่าไรเตอร์ตั้งใจแต่งมาให้อ่านช่วงก่อนสอบปะเนี่ยsad smile
(อ่านหลังสอบก็ได้อยุ่มั๊ง แกรรีบอ่านไปเอง- -?)

ไปอ่านต่อละ เผื่อทันอ่านหนังสือต่อ แหะๆๆ