[JongKey] Blueberry Love

posted on 23 Jul 2009 23:56 by shineefic in 02-Flavor-of-Love
Project รัก .. รสอะไร?
l l รัก .. รสชาติมันเป็นยังไงกันนะ? l l


SHORT FICTION JongKey – Blueberry Love
Actor : Jonghyun X Key
Author : Lolita
 
 



บลูเบอร์รี่ .. เป็นผลไม้รูปร่างกลมขนาดเล็ก เปลือกของผลมันเมื่อสุกมีสีน้ำเงินคล้ำ
รสชาติของบลูเบอร์รี่สุกจะมีรสหวานอมและบางครั้ง .. แทบไม่มีรสอะไรเลย
แต่หากนำบลูเบอร์รี่มาเป็นส่วนผสมในไอติม เค้ก พาย แพนเค้กหรือแม้แต่แยม
บลูเบอร์รี่กลับให้รสชาติที่ดีกว่าการทานสด ๆ เสียอีก ..
เมื่อผ่านกรรมวิธีเหล่านั้นบลูเบอร์รี่ก็จะกลายเป็นผลไม้ที่ชวนหอมหวานยิ่งขึ้น



บางทีความรักของคีย์ก็คงเป็นแบบนั้น ..
ต้องอาศัยกรรมวิธีต่าง ๆ นานาสารพัดกว่าคีย์จะรู้ว่ารสชาติมันอร่อยขนาดไหน








“ผมกลับเองได้”

 


เสียง ของคีย์เอ่ยกับเครื่องมือสื่อสารอันจิ๋วที่แนบหูของตัวเองอยู่ มืออีกข้างกำโทรศัพท์แน่น ดวงตาหวานจ้องมองหน้าต่างกระจกใสออกไปด้านนอก สายฝนกำลังโปรยปรายเม็ดลงมาอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับสายลมที่พัดแรงจนต้นไม้ด้านนอกเอนไหว


“มีร่มใช่ไหม?”


อีก ฝ่ายยังถามออกมาเสียงเข้ม คีย์เบนสายตากลับมามองกระเป๋าในมือ มองไปข้างโต๊ะที่ไร้วี่แววสิ่งของที่ใช้กันฝน ก็ในเมื่ออีกฝ่ายบอกว่าจะมารับ แล้วทำไมคนอย่างคีย์จะต้องแบกร่มมาโรงเรียนด้วยล่ะ


“มี .. ไม่ต้องห่วงหรอก”


บอกออก ไปสั้น ๆ แบบนั้นเพื่อให้อีกฝ่ายสบายอกสบายใจ ปลายสายถอนหายใจออกมาเล็กน้อย คีย์กระชับมือที่กำโทรศัพท์เครื่องเล็กเอาไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยออกมา


“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ผมกลับเองได้ ไปเจอกันที่หอแล้วกัน”


คีย์ กดตัดสายไปเอาซะดื้อ ๆ เค้าถอนหายใจออกมาแล้วหย่อนกายลงบนเก้าอี้ตัวเดิม วางโทรศัพท์แล้วยกมือสองข้างขึ้นมาค้ำคางเอาไว้ ดวงตาทอดมองออกไปยังหน้าต่างบานใส เพื่อน ๆ หลายคนเองก็ยังไม่ได้กลับออกไปเพราะฝนที่ตกลงมาและคีย์เองก็คงเป็นหนึ่งใน นั้น ต้องรอให้ฝนซาถึงจะกลับหอได้


“วันนี้ไม่มีงานเหรอคีย์”


“ไม่มีน่ะ”


คีย์ เอ่ยตัดบทออกมาสั้น ๆ แล้วเบือนสายตากลับมามองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ รูปภาพหน้าจอเป็นรูปของเค้าและคนที่เค้าเรียกว่า ‘แฟน’ เด่นหรา ใบหน้าของพวกเค้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มหวาน คีย์หยิบมันขึ้นมาก่อนจะคว่ำหน้าจอลงอย่างรวดเร็ว


เค้ากำลังเบื่อจงฮยอน ..


ความ รักของพวกเค้ามีแต่คนบอกว่าอิจฉา จงฮยอนเป็นผู้ชายที่ดีและคีย์เองคงเป็นคนที่น่าอิจฉาที่สุดในโลกเหมือนที่คน อื่นบอก แต่คีย์ไม่ได้คิดแบบนั้น .. เพราะว่าความรักของพวกเค้าที่ราบลื่นเกินไปนั่นแหละคีย์ถึงได้เกิดความเบื่อ หน่าย


จงฮยอนไม่เคยคิดจะนอกใจคีย์ จงฮยอนบอกรักคีย์ทุกคืนก่อนนอนและบอกรักคีย์ทุกเช้า จงฮยอนเป็นห่วงคีย์ทุกครั้งที่พวกเค้าไม่ได้อยู่ด้วยกัน จงฮยอนจะมารับคีย์ทุกวันที่โรงเรียน แต่ถ้าติดงานกะทันหันก็จะรีบโทรมาขอโทษขอโพยเสมอ มันเป็นเรื่องธรรมดาที่คนรักจะทำให้กันและกัน และเป็นเรื่องที่ดูน่าอิจฉาที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำให้คนรักของตนเองได้มากขนาด นั้น

แต่เพราะความรักที่จงฮยอนทุ่มเทให้คีย์มากเกินไป .. คีย์เลยเหนื่อยที่ต้องแบกรับ


เพราะ ทุกครั้งที่คีย์เริ่มต้นจะทะเลาะกันก็ดูเหมือนว่าจงฮยอนจะยอมเค้าไปซะ ทุกอย่าง พวกเค้าแทบจะไม่เคยทะเลาะกัน และแทบจะไม่เคยงอนกันเลยสักครั้ง เพราะจงฮยอนดีเกินไปและอาจจะสมบูรณ์แบบเกินไปจนคีย์อึดอัดและอยากจะหนี


หนีไปให้ไกลจากความรักของจงฮยอน ..


คีย์ ถอนหายใจแล้วมองออกไปนอกบานกระจกอีกครั้ง สายฝนเริ่มซาลงจนบางเบาแทบไม่น่าเชื่อว่าเมื่อครู่นั้นลมแรงราวกับพายุเข้า เค้ากระชับกระเป๋าในมือแน่น หยิบมือถือเก็บเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนตัวตรงแล้วก้าวออกไปจากห้องเรียนพร้อม ๆ กับความคิดหนึ่งที่ผุดออกมา


บางที .. เค้ากับจงฮยอนอาจจะต้องจบกัน










.
.
.




+ BLUEBERRY LOVE +



.
.
.










แสง ไฟในห้องนอนถูกปิดลงเหลือเพียงแสงสว่างจากโคมไฟที่ส่องแสงรำไรอยู่ตรงหัว เตียง คีย์มุดเข้าไปในผ้าห่มแล้วโผล่แค่ใบหน้าออกมาเพื่อหายใจ เปลือกตาของเค้าปิดสนิท แต่ถึงอย่างนั้นคีย์ก็รับรู้ได้ถึงน้ำหนักของอีกคนที่ยวบลงไปเมื่อนั่งลงยัง เตียงของ
เค้า


“พี่รักคีย์นะ ..”


คำบอกรักเรียบง่าย แผ่วเบา แฝงไว้ด้วยความห่วงใยที่ใครได้ยินอาจจะใจเต้นไม่เป็นท่า แม้แต่คีย์เองตอนแรก ๆ ก็ใจสั่นไม่เป็นจังหวะ แต่ตอนนี้คำบอกรักที่จงฮยอนบอกมันก็เป็นเพียงคำพูดที่หลุดออกมาจากปาก ‘รูมเมท’ ของเค้าก็เท่านั้นเอง มันดูคล้าย ๆ คำทักทายและคีย์เองก็คิดว่าจงฮยอนพูดมันออกมาก็เป็นเพียงเพราะหน้าที่


หน้าที่ของคนรักต่อคนรัก .. ไม่ใช่ความรู้สึก


ความ อึดอัดแล่นปราดเข้ามาเกาะกุมหัวใจของคนที่นอนอยู่บนเตียง จงฮยอนหันหลังให้ เอื้อมมือจะปิดโคมไฟแต่กลับถูกร่างเล็กที่นอนอยู่สะกิดที่แผ่นหลังเบา ๆ ใบหน้าคมคายหันกลับมาทันที


“มีอะไรรึเปล่าคีย์”


“เบื่อบ้างไหมที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้กับผม” คีย์เอ่ยถามออกมาตรง ๆ จงฮยอนผุดยิ้มออกมา โน้มใบหน้าลงไปจูบหน้าผากคนช่างถามเบา ๆ


“ทำไมต้องเบื่อล่ะ”


“พี่ไม่เบื่องั้นเหรอ?”


คีย์ พึมพำออกมาเสียงเบา พลิกตัวหันหลังให้จงฮยอน รู้สึกอยากจะยกมือขึ้นขยี้บริเวณที่คนหล่อเหลาสัมผัสลงไปแรง ๆ คีย์ไม่ได้รังเกียจ แต่คีย์ก็แค่ .. ขยะแขยงความรู้สึกครึ่ง ๆ กลาง ๆ แบบนี้ของตัวเองและการแสดงออกแบบที่เห็นจนชินของจงฮยอน คีย์ถอนหายใจออกมา ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วออกมา


.
.



“แต่บางที .. ผมก็เบื่อพี่นะ”


บท สนทนาถูกตัดจบลงเสียดื้อ ๆ เมื่อคีย์ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัวตัวเองแล้วพยายามข่มตาให้หลับ ในใจหวังลึก ๆ ว่าจงฮยอนจะเขย่าตัวเค้าแล้วปลุกให้ลุกขึ้นมาคุยกันให้รู้เรื่อง แต่คีย์ก็ได้ยินแค่เสียงปิดไฟและฝีเท้าที่ดังห่างออกไปและเงียบเสียงลงไปใน ที่สุด



บางทีพี่จงฮยอนเอง .. ก็คงหาทางออกไม่ได้แบบคีย์สินะ










.
.
.




+ BLUEBERRY LOVE +



.
.
.










“ตั้งใจเรียนนะคนดี”

มือ หนาเอื้อมมาขยี้เรือนผมสีน้ำตาลของคีย์เหมือนเคยทำทุกวัน แปลกที่วันนี้คีย์พยายามเบี่ยงหลบออกไป แม้จะหลบไม่พ้นแต่ก็เงยหน้าและแววตายุ่งยากไปให้ จงฮยอนชะโงกหน้าไปมองคนตัวเล็กใกล้ ๆ


“ไม่สบายหรือเปล่าคีย์ พูดจาแปลก ๆ ทำท่าทางแปลก ๆ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ”

“เปล่า” ตอบเสียงแข็งออกมา พยายามทำท่าปั้นปึ่งให้จงฮยอนสงสัยและถามตามที่คนรักกันเค้าเป็นบ้าง หรือบางที .. จะต่อว่าคีย์ออกมาตรง ๆ ก็อาจจะดีกว่ายอมคีย์ทุกอย่างแบบนี้


“ดีแล้วล่ะ ถ้ารู้สึกไม่สบายก็บอกพี่นะ”


“เย็น นี้ไม่ต้องมารับนะ” คีย์ไม่รับปากจงฮยอนแถมยังบอกอีกประโยคออกไปด้วย คำพูดบอกเล่าราวกับคำสั่งว่าไม่ต้องมารับ จงฮยอนมองหน้าคนตัวเล็กอย่างงุนงง



คีย์แค่หวังว่า .. จงฮยอนอาจจะถามหาเหตุผลจากเค้า



.
.



“เอางั้นก็ได้ เย็นนี้เจอกันที่หอเลยนะ”

จง ฮยอนบอกเสร็จก็หันหลังเตรียมจะเดินจากไป และเป็นอีกครั้งที่คีย์เอื้อมมือออกไปสะกิดแผ่นหลังนั่นเบา ๆ จงฮยอนหันกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้า


“ว่าไงคีย์”


“จะไม่ถามเหรอว่าทำไมไม่ให้พี่มารับ พี่ไม่อยากรู้เหรอ?”


จง ฮยอนเงียบ คีย์ที่เป็นคนถามเองก็เงียบ ก่อนที่ช่วงเวลาน่าอึดอัดจะผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว จงฮยอนค่อย ๆ เปิดปากตอบคำถามเหล่านั้นออกมาด้วยการส่ายหน้าเป็นอันดับแรก


“พี่ไม่อยากรู้หรอก”


แค่นี้แหละพี่จงฮยอน .. ผมมีเหตุผลมากมายพอจะให้เราเลิกกันได้แล้ว



“ผมมีอะไรจะบอกพี่ด้วย”

คีย์ เอ่ยออกมาด้วยท่าทางมุ่งมั่น ใบหน้าหวานเงยขึ้นสบตากับอีกฝ่าย จงฮยอนยังผุดยิ้มออกมา พยักหน้าราวกับอนุญาตให้คีย์เอ่ยสิ่งที่อยากพูดออกมา คีย์สูดหายใจเข้าเต็มปอด


.
.


“เราเลิกกันเถอะ”





ไม่ กี่พยางค์ที่คีย์เอ่ยออกมา ความเงียบก็เข้าปกคลุมระหว่างคนทั้งสองเอาไว้อีกครั้ง ก่อนที่จงฮยอนจะขยับริมฝีปากเอ่ยถามออกมาเสียงแผ่ว

“อะไรกันคีย์”

“ผมไม่ได้พูดเล่นหรอกนะ ผมคิดมาตลอด .. ทบทวนมาดีแล้วว่ามันถึงเวลาที่เราต้องเลิกกันแล้ว”

“ทำไมล่ะคีย์?”

“พี่จะมาถามหาเหตุผลอะไรเอาตอนนี้ เมื่อก่อนพี่ก็ไม่ได้อยากจะได้เหตุผลจากผมนี่นา”

น้ำเสียงเย็นชาจากปากของคีย์ถูกส่งผ่านออกมาเพื่อทำร้ายจิตใจของจงฮยอนอย่างตั้งใจเต็มที่ ใบหน้าคมคายมองหน้าคีย์นิ่ง ก้มหน้าลงมองปลายเท้าตัวเองเพราะไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้


“เอางั้นเหรอคีย์”

“จะยอมเลิกกันไหม?”


คีย์ ยังคงถามซ้ำออกมา จงฮยอนเงยหน้าขึ้นสบตากับคีย์นิ่ง ดวงตาเฉยชาที่คนตัวเล็กปั้นแต่งขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในใจ และความรู้สึกที่ตีกันมั่วในอก จงฮยอนถอนหายใจออกมา



“เลิกกันก็ได้”


.
.


จงฮยอนน่ะ .. ไม่เคยขัดใจคีย์แม้กระทั่งวินาทีสุดท้ายที่เป็นคนรักกัน


คีย์ ผินหลังให้คนตรงหน้า มือไม้รู้สึกอ่อนแรง ดวงตาก็พร่าเบลอมองทิวทัศน์ข้างหน้าไม่ค่อยเห็นหนัก ขาก็รู้สึกเหมือนจะก้าวไม่ออก หัวใจก็เหมือนกับถูกบีบแรง ๆ คีย์เม้มปากแน่น มือก็ยังคงกำหมัดไม่คลาย


.
.


“พี่ก็ลืมมันซะ .. ส่วนผมก็แค่จะลบมันทิ้งไป”










.
.
.




+ BLUEBERRY LOVE +




.
.
.










“จงฮยอนขอลากลับไปค้างที่บ้านน่ะ”

คำพูดของลีดเดอร์อนยูยังดังอยู่ในหัวของคีย์ ร่างบางลอบถอนหายใจออกมาเมื่อไม่ต้องกลับมาเผชิญหน้ากับจงฮยอนที่ห้องของพวก เค้า เตียงอีกฝั่งว่างเปล่าเมื่อใครอีกคนไม่อยู่ ในห้องก็เงียบกริบ ไม่มีเสียงเพลงที่จงฮยอมักจะเปิดแล้วร้องคลอไปมาเบา ๆ

คีย์หย่อน กายนั่งลงบนเตียงของใครอีกคน ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนนั้น ภาพเหตุการณ์เมื่อตอนเช้าไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับจะตอกย้ำและให้คนลง มือทำถามไถ่ตัวเองให้แน่ชัดว่าที่ทำลงไปถูกแล้วใช่ไหม แต่คีย์ก็ยังให้คำตอบของตัวเองไม่ได้ ทั้งที่คิดว่าเลิกกับจงฮยอนแล้วความรู้สึกน่าจะดีขึ้นกว่านี้แต่มันกลับไม่ ใช่ .. คีย์รู้สึกเหมือนเค้าแย่ยิ่งกว่าเดิมเป็นสิบเท่า


เค้าอยากโทรหาจงฮยอน อยากได้ยินเสียง .. แต่ตอนนี้จะโทรไปในฐานะอะไร


คีย์ แค่นยิ้มให้ตัวเองด้วยความสมเพช มือบางลูบไล้ที่นอนของอีกฝ่ายเบา ๆ สูดหายใจเข้าเต็มปอดแต่กลับได้กลิ่นของจงฮยอนเข้ามาด้วย คีย์หลับตาพริ้ม เสียงกระซิบบอกรักจากปากจงฮยอนเหมือนที่เคยถูกพร่ำบอกทุกวันไหลกลับเข้ามา


คีย์กำลังคิดถึงคำบอกรักของจงฮยอน ..


เค้า กอดตัวเองด้วยมือทั้งสองข้าง น้ำตาอุ่น ๆ รินไหลออกจากดวงตา คีย์กำลังเหงาและกำลังรู้สึกดีกับความทรงจำเกี่ยวกับจงฮยอน ใบหน้าหวานซบลงบนเตียงเบา ๆ ของเหลวใส ๆ ยังไหลออกมาต่อเนื่อง


“พี่คีย์ ..”

เสียง เรียกหน้าห้องดังขึ้น คีย์ผุดลุกอย่างว่องไว ยกหลังมือปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วเดินตรงดิ่งไปยังหน้าห้อง แทมินยืนใส่ชุดนอนอยู่ตรงนั้น คีย์เอียงคอมองแล้วถามเสียงใส


“มีอะไรดึก ๆ ดื่น ๆ แทมิน”


“ก่อน พี่จงฮยอนจะกลับบ้านฝากจดหมายไว้ให้พี่ด้วย พอดีผมเพิ่งนึกได้น่ะ” ยื่นซองจดหมายสีน้ำตาลให้คีย์แล้วลอบสังเกตปฏิกิริยาจากคนตรงหน้า


“พี่คีย์ .. พี่จงฮยอนท่าทางยังกับศพ” คีย์มองหน้าแทมินนิ่ง ปล่อยให้รุ่นน้องคนเดิมเล่าต่อ


“แถม ก่อนไปยังพูดเหมือนกับว่าจะไม่กลับมาด้วยนะ พี่จงฮยอนคงจะทำงานหนักไปน่ะ ดีนะที่เค้าให้กลับไปพักที่บ้าน สงสัยว่าจะไม่ไหวจริง ๆ อ๋อ .. รู้ไหมว่าช่วงนี้พี่จงฮยอนเก็บเงินเตรียมตัวจะซื้อของขวัญครบรอบ 1 ปีที่พวกพี่คบกันอยู่น่ะ ถามผมอยู่ได้ทุกวันว่าพี่คีย์ชอบอะไร พี่คีย์อย่าไปบอกพี่จงฮยอนว่าผมบอกนะ ว่าแต่ .. พี่คีย์อยากได้อะไรอ่ะ”


ทุก ๆ ถ้อยคำที่แทมินบอกตอกย้ำให้ความรู้สึกผิดเกาะกินไปทั้งใจของคีย์ มือที่ถือซองจดหมายสั่นเทิ้มก่อนจะเอ่ยตัดบทคนตัวเล็กออกไป


“พี่ง่วง พรุ่งนี้ค่อยคุยกันนะ”


คีย์ เอื้อมมือไปปิดประตูห้องนอนโดยไม่ฟังเสียงโวยวายของมักเน่ตัวเล็ก ใบหน้าของคีย์เปื้อนไปด้วยน้ำตาอีกรอบ หากเป็นไปได้คีย์แทบอยากจะหยุดหายใจไปซะตอนนั้น แต่ว่า .. ยังมีอีกเรื่องที่ต้องทำให้หายข้องใจ มือบางแกะซองจดหมายสีน้ำตาลอย่างสั่นเทา กระดาษสีขาวถูกดึงออกมา คีย์กวาดตามองแล้วต่อมน้ำตาก็แตกออกมาอีกรอบ



‘พี่จะไม่ถามเหตุผลว่าทำไมคีย์ถึงบอกเลิกพี่
แต่พี่เองก็จะไม่บอกเหตุผลคีย์เหมือนกันว่าทำไมพี่รักคีย์’



.
.


พี่จงฮยอน .. ต้องการอะไรจากคีย์กันแน่ครับ
นี่คีย์กำลังก้าวผิดทางใช่ไหม?










.
.
.




+ BLUEBERRY LOVE +



.
.
.










ความรักของคีย์ตอนนี้เหมือนกับบลูเบอร์รี่กำลังเข้าสู่กรรมวิธีการผลิต
บลูเบอร์รี่กำลังถูกนำไปทำเป็นพาย เค้กหรือไอติมรสชาติหอมหวาน
ส่วนคีย์เอง .. ก็เพิ่งตระหนักได้ตอนนี้เองว่ารสชาติความรักที่จงฮยอนมอบให้
มันหอมหวานขนาดไหน?





หลาย นาทีที่คีย์แอบโดดเรียนมายืนอยู่รั้วโรงเรียนของจงฮยอน ผู้ชายคนนั้นเป็นคนประเภทไม่ชอบโดดเรียน แม้จะหลบหน้าคีย์ที่หอพักแต่