[JongKey] Rum Raisin Love

posted on 22 Jul 2009 00:45 by shineefic in 02-Flavor-of-Love

Project รัก .. รสอะไร?
l l รัก .. รสชาติมันเป็นยังไงกันนะ? l l

 
SHORT FICTION JONGKEY – Rum raisin Love
Actor : Jonghyun X Key Ft. Taemin
Author : Lolita







รัม .. คือแอลกอฮอล์ชนิดหนึ่ง
ลูกเกด .. เม็ดเล็ก ๆ หอมหวานสีดำ
รัมลูกเกด .. การผสมผสานที่ลงตัวระหว่างแอลกอฮอล์กับผลไม้ รสหวาน
รวมตัวกันเป็นไอศกรีมรสพิเศษที่ทำให้คนลองลุ่มหลง .. เหมือนกับความรัก
หอมหวานชวนให้ลิ้มลองและพอได้ลิ้มรสก็ไม่สามารถจะหยุดได้
มนุษย์เราเลยได้แต่ไขว่คว้าเพื่อหาสิ่ง ๆ นี้กัน ..






“เป็น ไงบ้างจงฮยอน” เสียงใสของคีย์เอ่ยถามพลางยื่นแก้วน้ำไปให้คนตรงหน้า จงฮยอนเอื้อมมือไปหยิบแก้วมากุมเอาไว้ ใบหน้านั่นเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

“ก็ .. ดีนะ”

คีย์เอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดโต๊ะสีขาวขึ้นมาทำความสะอาดเคาน์เตอร์ในร้านไอติมที่พวกเ
ค้า กำลังนั่งสนทนากันอยู่ ร่างบอบบางทำงานเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ประจำอยู่ที่นี่ ส่วนจงฮยอนเองเป็นเพื่อนสนิทของเค้า และมาที่นี่บ่อยจนกลายเป็นลูกค้าประจำ ลูกค้าที่เป็นเพื่อนสนิทและมักจะพกพาเรื่องราวต่าง ๆ มาเล่าให้คีย์ฟังเสมอ

“วันนี้แทมินสอบเต้นด้วยล่ะ”

“เค้า เป็นไงมั่ง?” คีย์เอ่ยถามพลางเหลือบขึ้นมองใบหน้าของจงฮยอนที่ค่อย ๆ ระบายรอยยิ้มออกมาเค้าก็อดยิ้มตามออกมาไม่ได้ แขกประจำของร้านก็ค่อย ๆ เปิดปากเล่าออกมา

“ฉันไม่ได้ไปดูหรอก แต่เค้าก็คงทำได้ดีล่ะ เพราะตอนที่ฉันโทรไปถามเสียงดี๊ด๊าใหญ่เลย เออคีย์ .. เย็นนี้จะพาแทมินมาที่ร้านล่ะ ฉลองที่เค้าสอบเสร็จ นายพอจะมีไอติมรสไหนแนะนำฉันบ้างไหม? ฉันอยากให้แทมินได้กินไอติมรสที่อร่อยที่สุดในร้าน”


คีย์เงยหน้า ขึ้นมองจงฮยอนอย่างเชื่องช้า ได้แต่ครุ่นคิดในใจว่า ‘ทำไมคน ๆ นั้นไม่ใช่เค้า?’ แต่คีย์จะทำอะไรได้นอกจากคิด ก็ในเมื่อจงฮยอนมองเค้าเป็นแต่เพื่อน .. และเค้าก็ต้องทำหน้าที่เพื่อนรักและเพื่อนที่ดีที่สุดให้ดีที่สุดอย่างที่ มันควรจะเป
็น


คีย์หยุดมือที่กำลังเช็ดเคาน์เตอร์ ร่างบางสาวเท้าไปที่ตู้ไอติม กวาดดวงตาคู่สวยมองไอติมทีละรสอย่างชั่งอกชั่งใจ ก่อนจะเปิดตู้แล้วตักเอาไอติมรสหนึ่งออกมา เลื่อนมันไปตรงหน้าจงฮยอนที่เอียงคอมองอย่างสงสัย

“รัมลูกเกด”

คีย์ บอกสั้น ๆ แล้วหยิบช้อนอันเล็กมาให้จงฮยอน คนตรงหน้าค่อย ๆ ตักไอติมเข้าปากอย่างเชื่องช้า ความเย็นแผ่ซ่านเข้าไปในปากพร้อม ๆ กับความหอมหวานละมุนละไม

“อร่อยดีนี่”

“อื้ม .. รัมเป็นเหล้าน่ะจงฮยอน แต่เป็นเหล้าที่กลั่นจากอ้อยไม่ก็กากน้ำตาล แล้วเห็นไหมว่ามีเนื้อลูกเกดอยู่ด้วย .. เหล้ารัมกับลูกเกดหอมหวานเลยกล่มกล่อมแบบนั้นล่ะ”

“ขอบใจนะคีย์”

จง ฮยอนตักไอติมเข้าปากแล้วเอ่ยถามออกมาอีกประโยค คีย์เหลือบตาขึ้นมองอย่างสงสัย จงฮยอนผุดยิ้มออกมาแล้วลุกขึ้นยืน เอื้อมมือมายีหัวคนที่อยู่อีกฝั่งของเคาน์เตอร์อย่างหมั่นเขี้ยว

“ขอบใจที่แนะนำอะไรดี ๆ ให้เสมอนะ .. ฉันจะไปรับแทมินก่อนเดี๋ยวกลับมานะ”

คีย์ ได้แต่พยักหน้ารับ มองแผ่นหลังของจงฮยอนที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไปแล้วหายลับไปตรงประตู เสียงถอนหายใจดังออกจากริมฝีปากของร่างบอบบาง คีย์ก้มหน้าลงช้า ๆ น้ำตาเม็ดไหลลงมาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้สึกสักนิด คีย์ยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกไปจากใบหน้า คลี่ยิ้มบางเบาออกมา



คีย์น่ะ .. เข้มแข็งเสมอ






.
.
.

+

.
.

+

.
.
.






สาย ตาของแทมินจ้องมองคีย์ไม่วางตา ไม่ว่าคีย์จะเดินไปทางไหน เดินไปเสิร์ฟไอติมหรือเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์ บางทีเดินไปหลังร้านพอเปิดประตูออกมาก็เจอกับแทมินที่จ้องมองมาอยู่ ใบหน้าหวานของคนตัวเล็กนั่นยิ้มระรื่นให้เค้า แล้วก้มหน้าลงหันไปพูดคุยกับจงฮยอนต่อ ทั้งคู่หัวเราะร่วนขึ้น คีย์ก็ทำได้แค่มอง



ไม่เข้าใจว่าทำไมแทมินถึงได้มองเค้า?
ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้?




แววตาของแทมิน .. ราวกับกำลังเยาะเย้ยเค้าอยู่ตลอดเวลาที่จ้องมองมา ..



ผ้า สีขาวถูกหยิบขึ้นอีกครั้งหนึ่ง มือเรียวขยับออกแรงเพื่อทำความสะอาดเคาน์เตอร์อีกครั้ง ได้ยินเสียงหัวเราะของแทมินและจงฮยอนดังขึ้นอีกระลอก คีย์จำต้องรีบกลั้นน้ำตาเอาไว้แน่น

“พี่คีย์! มาทางนี้หน่อยสิฮะ”

เสียง ใส ๆ ดังกังวานขึ้น คีย์ปล่อยมือจากผ้าแล้วสาวเท้าตนรงไปยังโต๊ะนั้นทันที หลายต่อหลายครั้งที่คีย์เจอกับแทมิน และทุกครั้งสายตาแบบนั้นก็จะถูกส่งให้เค้าเสมอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันจน กระทั่งวัน
นี้ แทมินเป็นรุ่นน้องที่น่ารักคนหนึ่ง เพียงแต่คีย์อาจจะรู้สึกดีกับแทมินมากกว่านี้หากว่าเค้าไม่ได้คบกับจงฮยอน ..

“พี่ จงฮยอนบอกว่ารัมลูกเกดนี่พี่เป็นคนแนะนำให้ผมกินเหรอฮะ? ทำไมพี่คีย์ถึงอยากให้ผมกินรสนี้ล่ะฮะ” เสียงใสเอ่ยถามเจื้อยแจ้ว คีย์ฉีกยิ้มให้แทมิน

“ก็รัมมันคือเหล้าที่ออกฤทธิ์ไม่แรงมากนัก กับลูกเกดที่ออกจะมีรสหวาน .. พอมารวมกันมันก็กลมกล่อมแบบนี้แหละ พี่เห็นว่าแทมินเองก็มีอะไรหลาย ๆ อย่างในตัวที่ผสมผสานจนกลายเป็นแทมินที่มีเสน่ห์แบบนี้ไง .. เลยอยากให้ชิม”

จง ฮยอนยิ้มให้คีย์อย่างพึงพอใจกับคำตอบ แทมินจ้องหน้าคีย์นิ่ง ริมฝีปากผุดยิ้มออกมา ก่อนที่ดวงตาจะระบายไปด้วยรอยยิ้มด้วย แทมินตักไอติมเข้าปากอีกรอบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคีย์

“พี่คีย์เป็นคนที่ละเอียดจังเลยนะครับ”


คีย์ ไม่ได้ตอบอะไรนอกจากผุดยิ้มรับออกมา แล้วขอตัวไปรับแขกที่เพิ่งเข้ามาใหม่แทนการสู้หน้า ก้าวเดินที่ห่างไกลออกมาราวกับเหยียบตะปูนับพันเล่ม มันเจ็บจนเสียดแทงมาถึงหัวใจของคีย์ แม้ว่าเค้าจะพยายามที่จะตัดใจจากจงฮยอนมาเนิ่นนานมากแค่ไหนก็ตาม แต่ดูเหมือรว่ามันก็จะกลับไปยังเรื่องราวแบบเดิม ๆ นั่นก๋คือเป็นคีย์เองที่เจ็บ และเป็นคีย์แค่เพียงคนเดียวเท่านั้นที่ต้องกลับมาพยายามตัดใจใหม่ นั่นทำให้การเดินจากมาครั้งนี้ของคีย์เปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย ในเมื่อคีย์อยากจะลองทำอะไรใหม่ ๆ ..



ด้วยการทำให้จงฮยอนกลับมามองเค้าในฐานะอื่น ..
แล้วแทมินล่ะ? .. นั่นเป็นอีกปัญญาที่คีย์กำลังหาทางแก้และกำจัดให้พ้นทาง ..







.
.
.

+

.
.

+

.
.
.






คีย์ สอดโทรศัพท์มือถือเช้าไปในกระเป๋ากางเกง ใบหน้าหวานกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับร่างโปร่งคุ้นตา ผู้มาเยือนเลือกที่หย่อนกายลงยังโต๊ะติดกระจกด้านในสุดของร้าน ท่าทางเหงาหงอยทำให้คีย์ต้องขอตัวเพื่อนที่ทำงานด้วยกันไปดูอาการของใครอีก คน

“อ่ะ .. เพื่อจะทำให้อารมณ์ดีขึ้น”

คีย์เลื่อนไอติมรสรัม เรซิ่นไปตรงหน้าคนที่นั่งหงอยอยู่ คีย์หย่อนกายนั่งลงตรงข้ามจงฮยอน ใบหน้าคมคายนั่นหันมาสบตาเค้าด้วยแววตาที่หม่นหมอง คีย์เอื้อมมือไปกุมมือจงฮยอนไว้แล้วบีบมันเบา ๆ

“นี่ .. ถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่าหรอกนะ แต่ถ้านายได้ระบายออกมาบ้าง นายอาจจะดีขึ้นก็ได้” จงฮยอนเงยหน้าขึ้นสบตาคีย์ แล้วพยักหน้าเบา ๆ

“เลิกงานแล้วไปกับฉันได้ไหม?”

“งั้นกินไอติมถ้วยนี้ให้หมดก่อน .. แล้วก็ยิ้มให้ฉันเห็นด้วย”

คีย์ เอ่ยข้อต่อรองออกไปพลางดันถ้วยไอติมให้จงฮยอน ร่างตรงหน้าค่อย ๆ ฉีกยิ้มแบบฝืนใจออกมาให้ ก่อนจะตักไอติมเข้าปาก คีย์พยักหน้าก่อนจะเดินจากไป แม้จะรู้ว่ารอยยิ้มนั่นเสแสร้งออกมาแต่คีย์ก็อยากให้จงฮยอนยิ้มให้เค้า มากกว่าทำหน้า
เศร้าแบบนั้น

.
.


จงฮยอนต้องมีความสุข .. ตอนที่อยู่กับคีย์






.
.
.

+

.
.

+

.
.
.






“เค้าแปลก ๆ ไปน่ะ”

จง ฮยอนเอ่ยขึ้นพลางออกแรงที่มือเพื่อให้เชือกชิงช้าที่คีย์นั่งอยู่แกว่งเบา ๆ ใบหน้าหวานที่นั่งอยู่พยักหน้ารับรู้ ปล่อยให้ลมเย็น ๆ ปะทะใบหน้าของตัวเอง แล้วค่อย ๆ ฟังคนที่ยังระบายต่อ

“ทั้ง ๆ ที่ฉันก็ปกติ ไปรับไปส่งเค้าเหมือนเดิมทุกวัน ไม่เคยไปสาย ทำตัวเหมือนเดิมทุกอย่างแต่เหมือนความรู้สึกของแทมินมันจะไม่เหมือนเดิม ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าเค้าไม่ได้รักฉันแล้ว ..”

ประโยคท้ายแทบจะหาย ไปกับสายลมที่พัดผ่านมา มือของจงฮยอนหลุดจากเชือกชิงช้า คีย์เด้งตัวลุกขึ้นทันที เค้าหันหลังกลับไปมองจงฮยอนที่ยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แววตาเหม่อลอยที่ทอดยาวออกไปไกล

“ฉันกลัวจะอกหักน่ะคีย์”

“จะกลัวอะไร .. นายยังมีฉันทั้งคน”

คีย์ เอ่ยออกมาสั้น ๆ ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้อีกคน จงฮยอนเงยหน้ามองคีย์นิ่ง มือเรียวยกขึ้นวางบนไหล่ของจงฮยอนแล้วบีบมันเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ สายตาที่ทอดมองก็เต็มไปด้วยความห่วงใย

.
.

"จงฮยอนยังมีคีย์บอมอยู่นะ"






.
.
.

+

.
.

+

.
.
.






จง ฮยอนวางขวดโซจูสีเขียวลงบนโต๊ะเสียงดังลั่น คีย์สะดุ้งเฮือก ก่อนจะส่ายหน้าออกมากับท่าทางแบบนั้นของจงฮยอนคีย์เพิ่งได้เห็นเป็นครั้งแรก แม้กระทั่งเอาแต่กรอกเหล้าเข้าปากน้ำตาก็ยังไม่หยุดไหลออกจากดวงตาเลยสัก วินาทีเดียว

จงฮยอนฟุบหน้าลงกับท่อนแขนตัวเอง ปล่อยให้ของเหลวไหลออกมาและไม่คิดจะยกมือขึ้นปาดออกหรือทำให้มันหยุด คีย์ได้แต่มองด้วยแววตาหม่นหมองพอกัน เอื้อมมือไปขยี้เรือนผมของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา

“หยุดร้องเถอะจงฮยอน .. หยุดร้องซะที”

“ทำไมล่ะคีย์! อยู่ดี ๆ ก็มาบอกเลิกฉันแถมยังไม่มีเหตุผลด้วย! ฉันไม่เข้าใจแทมินจริง ๆ”

คีย์ได้แต่เงียบเสียงเมื่อจงฮยอนเงยหน้าขึ้นพลางหยิบขวดโซจูกรอกเข้าไปในปากตัวเองให
ม่อีกรอบ คีย์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย แล้วปล่อยให้น้ำตาของตัวเองไหลออกมาเพราะกลั้นเอาไว้ไม่ไหวแล้ว



เหมือนกับที่ความเป็นห่วงมันเอ่อล้นออกมาแต่ทำอะไรไม่ได้ ..

.
.


“ร้องทำไมคีย์ ..”

จงฮยอนเอ่ยถามเสียงอ้อแอ้ คีย์ยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองอย่างรวดเร็วแล้วส่ายหน้าพัลวัน จงฮยอนเอื้อมมือไปลูบเส้นผมดกดำนั่นเบา ๆ

“อย่าร้องเพราะสงสารฉันเลยคีย์ ปล่อยให้ฉันได้ร้องให้เต็มที่เถอะ”

“เวลาที่จงฮยอนเจ็บ .. ฉันก็เจ็บนะ ..”

คีย์ เงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาขึ้นมองจงฮยอน อีกคนพยักหน้าและเป็นครั้งแรกที่เค้าปาดน้ำตาออกจากใบหน้าของตัวเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้คีย์ด้วยสัมผัสแผ่วเบา

“ขอโทษนะ .. นายเลยต้องมาร้องไห้กับฉัน” คีย์ไม่ได้ตอบอะไรออกไป จงฮยอนถอนหายใจออกมาพร้อม ๆ กับน้ำตาที่ไหลออกมาอีกครั้ง

“ขอโทษนะคีย์ .. แต่วันนี้ฉันจะร้องไห้ให้เต็มที่ นายอยากจะร้องไห้เป็นเพื่อนฉันไหม?”

จง ฮยอนปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสาย ส่วนคีย์ก็ไม่ได้ตอบอะไรแต่ให้น้ำตาที่หยาดหยดไหลออกมาจาดวงตาเป็นคำตอบแทน จงฮยอนเดินไปกอดคีย์เอาไว้แน่น ปล่อยให้ความทุกข์ไหลออกมาพร้อมน้ำตา คีย์ผุดยิ้มออกมาเพราะอ้อมกอดจากวงแขนของคนตรงหน้า



แม้ตอนนี้จงฮยอนจะกอดเพราะไร้ที่พึ่ง .. แต่คีย์ก็มีความสุขแล้วล่ะ






.
.
.

+

.
.

+

.
.
.






จงฮยอน .. กำลังดีขึ้นสินะ

คีย์ มองภาพของจงฮยอนที่กำลังตักไอติมเข้าปากอย่างเชื่องช้า ใบหน้านั่นหันมามองเค้าแล้วก็พลันยิ้มกว้าง มันผ่านช่วงเวลานั้นมาเกือบเดือนแล้วและจงฮยอนก็กำลังเข้มแข็งขึ้นในไม่ช้า

“นี่คีย์ .. วันนี้ฉันจะไปส่งนะ”

ประโยค นั้นของจงฮยอนยังคงดังก้องอยู่ในหัว ประโยคแรกที่จงฮยอนเดินเข้ามาในร้านและเอ่ยบอกเค้าทันทีที่เจอหน้ากัน คีย์พยักหน้ารับและตอนนี้เค้าก็กำลังภาวนาให้ถึงเวลาเลิกงานเร็ว ๆ



เพราะคีย์ก็แค่ .. อยากอยู่กับจงฮยอนเร็ว ๆ เท่านั้นเอง



ใบ หน้าหวานกำลังเดินช้า ๆ ให้ลมเย็นปะทะใบหน้าแผ่วเบา ข้างกายมีจงฮยอนที่เดินขนาบข้างเค้าตั้งแต่เดินออกมาจากร้าน และยังไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักคำ คีย์เงยหน้าขึ้นมองผืนฟ้าสีดำแล้วกางแขนออก มือเรียวฉวยมือของจงฮยอนมากุมเอาไว้ ใบหน้ายังแหงนมองท้องฟ้านิ่ง

“ดีขึ้นแล้วใช่ไหม?”

คีย์ ถามเสียงแผ่วเบาแต่ไม่ได้หันไปมองจงฮยอน ใบหน้าคมคายนั่นไม่ได้ตอบอะไรออกมาแต่กลับกระตุกข้อมือคีย์เบา ๆ ใบหน้าหวานเลยจำต้องหันกลับมามองคนที่อยู่ข้างกาย และทันทีที่คีย์หันหน้ามา ริมฝีปากของจงฮยอนก็สัมผัสตรงริมฝีปากของคนตัวเล็กเบา ๆ

“ดีขึ้นแล้วล่ะ แล้วก็ .. อยากจะเริ่มต้นใหม่กับคีย์ด้วย”

จง ฮยอนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหวาน คีย์หลบตาวูบไปอีกทางด้วยความรวดเร็ว แต่มือหนานั่นกลับเชยคางมนให้หันกลับมาสบตากับเค้าอีกครั้ง ท่ามกลางแสงไฟสาธารณะและค่ำคืนอันมืดมิดที่ไม่ได้โรแมนติก มีเพียงสายลมที่พัดคลอเคลียและดวงดาวที่ส่องสว่างเป็นพยาน จงฮยอนก็เอ่ยถามออกมาอีกครั้ง

“อยากจะเริ่มต้นใหม่ แล้วเดินไปพร้อม ๆ กับฉันไหม?”

คีย์ ไม่ได้ตอบอะไรออกมา ใบหน้าหวานแดงก่ำแล้วก้มหน้าลงก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ สองสามครั้ง จงฮยอนไม่รอให้คีย์พูดอะไรออกมาอีก กระตุกข้อมือร่างบางแล้วโอบกอดคีย์เอาไว้แน่น

“ฉันน่าจะรู้ตัวเร็วกว่านี้ ..”

“แต่มันก็ยังไม่สายหรอก เพราะฉันก็รอนายมาตลอดเลยจงฮยอน”

สอง ร่างกอดกระชับกันแน่น ท่ามกลางสายลมและแสงดาวที่กำลังส่องสว่างอยู่เหนือศรีษะของพวกเค้า ราวกับเป็นพยานให้คนทั้งคู่ คีย์กอดรัดร่างของจงฮยอนให้แน่นขึ้น กระตุกยิ้มออกมาบางเบาที่มุมปาก

.
.

ตอนนี้เค้า .. มีความสุขมากที่สุดเลยล่ะ






.
.
.

+

.
.

+

.
.
.






"เดี๋ยวเลิกงานจะมารับนะคีย์”

จง ฮยอนเอ่ยบอกหลังจากเดินมาส่งร่างบางที่ร้านไอติม คีย์พยักหน้าเบา ๆ จัดเนคไทและทรงผมของจงฮยอนให้เข้าที่ ก่อนจะตบที่ไหล่ของจงฮยอนเบา ๆ

“ตั้งใจเรียนนะ แล้วเลิกงานเจอกัน”

จง ฮยอนพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะโบกมือลาแล้วเดินห่างออกไป คีย์มองจนกระทั่งแผ่นหลังนั่นหายลับตาไปตรงมุมถนน ก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน เสียงกระดิ่งดังขึ้นพร้อม ๆ กับเพื่อนพนักงานหลายคนที่หันมาส่งยิ้มให้

“มีคนมารอน่ะคีย์ .. อยู่ตรงมุมร้านด้านนู้นน่ะ”

คีย์ หันไปตามทางที่เพื่อนคนนั้นบอก แววตาหวานหรี่เล็กแล้วก้าวเท้าไปอย่างรวดเร็ว ผู้มาเยือนหันมาส่งยิ้มให้คีย์แล้วกระตุกยิ้มที่มุมปาก คีย์หย่อนกายนั่งลงยังเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้าม

“ท่าทางมีความสุขดีน่ะครับพี่คีย์ ..”

“นายมาที่นี่ทำไม?”

“ก็ .. มาทวงคำสัญญาไง”

มือ ของคน ๆ นั้นเอื้อมมือจับมือคีย์เอาไว้ไม่ยอมปล่อย ลูบไล้แผ่วเบาราวกับจะตอกย้ำความเป็นเจ้าของ ก่อนที่มือนั่นจะรีบปล่อยเมื่อเห็นว่าไอติมที่สั่งไว้ถูกยกมาเสิร์ฟ ไอติมรสรัมเรซิ่นที่คีย์บอกว่าเหมาะกับเค้านักหนาและแนะนำให้เค้ากิน


.
.


ไอติมของแทมินและคีย์ ..



แท มินหยิบช้อนขึ้นมาหลังจากพนักงานคนนั้นหายลับไป คีย์ยกแขนขึ้นเท้าคางมองคนตรงหน้า เนื้อไอติมสีขาวถูกตักโดยช้อนสีเงินแวววาว แทมินยื่นมันไปตรงหน้าคีย์ ร่างบางอ้าปากงับเอาไอติมรสโปรดของตัวเองเข้าไปในปากอย่างรวดเร็ว

“พี่คีย์น่ะ .. เหมือนรัม”

“ทำไมล่ะ?”

คีย์ ยื่นหน้าไปใกล้คนตรงข้าม แทมินยื่นริมฝีปากไปแตะตรงมุมปากของคีย์ที่มีไอติมติดอยู่แผ่วเบา อาจจะเพราะอยู่ในมุมอับของร้าน พวกเค้าเลยทำอะไรก็ได้แบบไม่ต้องอายคนอื่น แต่ถึงจะมีใครเห็นคีย์หรือแทมินก็ไม่ได้กลัวสักนิด

“พี่เหมือนรัม เพราะพี่เป็นรัมที่รสชาติดี ใครก็อยากจะลิ้มลองทั้งนั้นแหละ พี่เป็นรัมน่าหลงใหลที่ทำให้ผมยอมเลิกกับพี่จงฮยอน .. เพื่อมาเป็นแบบนี้”

“พูดดี ๆ นะแทมิน .. เป็นแบบไหน?”

คีย์ เอ่ยเสียงยั่วยวน เอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้านั่นแผ่วเบา ลูบไล้อย่างเพลินมือกับแก้มเนียนใสของคนตรงหน้า แทมินยกมือขึ้นจับมือคีย์เอาไว้หลวม ๆ ใบหน้าหวานนั่นยิ่มจนตาหยี

“ก็มาเป็นแฟนลับ ๆ ของพี่ไง .. แต่พี่ใจร้ายนะ เมื่อไหร่จะเลิกรักพี่จงฮยอนล่ะ?”

“ฉันรักเค้าแทมิน .. ฉันอยากให้เค้ามองฉันคนเดียว” คีย์เอ่ยเสียงหนักแน่น

“แต่ผมก็รักพี่ .. ถึงพี่จะไม่ได้รักผมแต่ผมก็จะรอนะ ถึงจะเป็นได้แค่รักลับ ๆ แต่ผมก็ยอมเพราะผมรักพี่”

“น่ารักจังเลยแทมิน”

คีย์ เอื้อมมือไปหยิกแก้มใสของคนตรงหน้าอย่างหมั่นเขี้ยว แทมินผุดยิ้มบางเบาออกมา ดวงตาเรียวเล็กนั่นเอาแต่เพ่งมองคีย์อย่างสื่อความหมาย ก่อนจะตักไอติมเข้าปากของตัวเอง ปล่อยให้รสชาติคุ้นเคยแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก

“พี่น่ะมอมเมาให้ผมกับพี่จงฮยอนหลง .. แล้วก็เอาความหอมหวานของตัวเองดึงให้พวกเราหลงรักจนโงหัวไม่ขึ้น”

คีย์ เท้าคางมองคนตรงหน้าแล้วผุดยิ้มให้แทมิน มือเรียวของแทมินเอื้อมไปจับพวงแก้มใสเบามือ ลูบไล้เบา ๆ แล้วมองดวงตาสุกใสของอีกฝ่ายที่จ้องมองมา

“แต่ถึงพี่คีย์จะรักพี่จงฮยอนมากแค่ไหน แล้วไม่มีวันจะคบกับผม .. แต่ผมก็พอใจที่จะเป็นแบบนี้นะ”

ดวง ตาเรียวเล็กนั่นหยีอีกครั้งเมื่อเจ้าของยิ้มกว้างออกมา ราวกับว่าไม่มีความทุกข์ใจเลยสักนิด คีย์จุดยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากขึ้นมา แล้วเบือนหน้าออกไปด้านนอก มองรถราที่แล่นผ่านไปมาจนดูน่าเวียนหัว แต่บางทีมันก็อาจจะไม่วุ่นวายเท่ากับหัวใจของพวกเค้าสามคนนักหรอก



แทมินก็แค่เลิกกับจงฮยอนเพื่อมาคบกับคีย์
คีย์ก็แค่บอกให้แทมินเลิกกับจงฮยอนเพื่อจะได้ไปคบกับจงฮยอน
จงฮยอนก็แค่เลิกกับแทมินแล้วมาคบกับคีย์ ..



.
.


รัมลูกเกดก็คงไม่ต่างกับความรักที่น่าลุ่มหลง
และไม่ต่างกับคีย์ที่ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาเพื่อความรักที่ต้องการ ..


















TALK WITH Lolita ..

โฮกกกกกกกกกกกก จบซะที ปั่นมาสามวัน *ทึ้งหัวตัวเองแล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง*
เพิ่งเคยแต่งฟิคชายนี่แนวนี้แหละ แหวกดีเหมือนกันแฮะ ^^ สามพี ซ่อนเร้น เลวด้วย = =
ขอบคุณน้ำหนึ่งที่มาช่วยคิดพล็อตให้ว่าจะเอาแบบหลอกลวง ตอนแรกจะแต่งเป็นอนแทม
แต่ไหวตัวทันกลับมาตั้งลำเป็นจงคีย์จนได้ 555555555555555 (มีความสุขมากเมื่อเอ่ยชื่อสองคนนี้)

ตอนนี้กำลังสติหลุดแบบกู่ไม่กลับอ่ะ
สงสัยว่าจะนอนดึกหลายคืนติดต่อกันจนเริ่มแฮงค์ล่ะ

อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้นต์นะค่ะ .. อย่ามัวเป็นนักอ่านเงา

Comment

Comment:

Tweet

ชอบแนวนี้มากกกกกกกกก ไรเตอร์ สนุกมากค่ะ เป็นกำลังใจให้ confused smile confused smile

#13 By love taemin (110.49.226.53) on 2011-06-20 16:06

omg คีย์อะ แอบมีกิ๊กหรอ นอกใจจงได้ไงเนี่ย พนักงานร้านไอติมคนนี้ใช้ไม่ได้

#12 By blink key (124.120.34.5) on 2011-04-29 17:20

สุดจะบรรยาย

เรื่องนี้ คิมคีย์ ร้ายกาจมาก

เหอะ ๆ

ควบ 2 เลย ยั่วยวนมากเกินไปแล้ว

ว่าแต่อยู่ร้านไหนเนี่ยจะได้ไปกินทุกวันเลย

5 5 5 +

#11 By minimoni (58.9.92.247) on 2010-12-10 16:05

หวานมากเลย คีย์แอบร้ายนะเนี่ย สู้^^

#10 By สาวก bigbang shinee (223.207.89.242) on 2010-10-15 21:10

=[]= คีย์แทม โหดร้าย

คอนเฟริม !!!!!!!!!!

#9 By ชนว.ไทย (183.89.61.242) on 2010-04-26 12:48

สงสารจ๊งจงงงงงงงงงงงงง

คีย์ แทม โหดร้ายเกินไปอ่ะ
แทมไม่เคยรักจ๊งจงเลยหรอ

คีย์ก็นะทำเกินไปยังได้ทั้งสองคนเลยหรอ
ไม่ใช่ไรหรอกอิจฉาตาร้อนมากมายยยย



เคื่องคีย์ 555555555555555

#8 By jonghyuntaemin (58.8.23.98) on 2010-03-23 00:14

=[]= !!!!


แรง

น้องไม่ต้องยั่วหรอกน้องคีย์
เท่านี้ก็โง่หัวไม่ขึ้นแล้ว >[]<

#7 By zσмвіε' on 2009-08-02 14:51

โห้ยย

Triple !!


double wink

#6 By m★nstress ™ on 2009-07-25 12:03

หู่ยย แรว๊งงงงงงงงง ง

ลูกเกดใส่เหล้า คิมคึย์ขอสอง (ทำยังกะน้องพลับ- -")

สุดท้ายก๊คิมจงคนโง่อีกแล้วรึ... คาแรกเตอร์อันนี้มันติดตัวคิมจงอยุ่ตลอดเวลาสินะ sad smile sad smile
เอ๊ะ ยังไง สามคนนี้สงสัยจะเมารัม

อ่านแล้วอยากกินไอติมจัง

อิอิง...

#4 By pat (222.123.14.182) on 2009-07-23 04:38

โอ้้้ รักซ้อนซ่อนเงื่อน

แร๊งงงงงงงงงงงงงงงง

#3 By Khunmin on 2009-07-22 15:02


เหอๆ....

เหอๆๆๆๆๆ.....

ให้มันได้แบบนี้สิ.....

#2 By LittleDevil on 2009-07-22 03:27

กรี๊!!!

คีย์แมร่ม เคลม 2 เลยเฮ่ย..
ร้ายเหลือเกิน ><!

กำลังคิดว่า แทมินคิดอะไรน้อ น้องถึงพอใจที่จะอยู่ลับๆ แทนที่จะชิงมาเป็นของตัวเองเต็มๆ
แต่น้องไม่ได้รักฮยอนตั้งแต่แรกเราะ????

แรงทั้งคู่ เคิ๊กก

เสน่ห์เย้ายวนมาก พนักงานร้านไอติมคนนี้

#1 By หะมึก (•ิv•ั ) on 2009-07-22 01:22