[JongKey] Lemon Love
posted on 15 Jul 2009 14:29 by shineefic in 02-Flavor-of-Love
Project รัก .. รสอะไร?
l l รัก .. รสชาติมันเป็นยังไงกันนะ? l l
Actor : Jonghyun X Key
Author : Lolita
แฟนของผมไม่เหมือนคนอื่นหรอกครับ
เพราะแฟนของผม .. คือ คิม คีย์บอม
ใบหน้าหวาน ๆ ของคนตรงหน้าทำให้ผมอดยิ้มออกมาไม่ได้
ไม่ว่าคีย์จะทำอะไรผมรู้สึกเหมือนว่ามันดูดีไปซะทุกอย่าง
ทั้งตอนที่เค้าเดิน ตอนที่เค้ายืน
หรือแม้แต่ตอนที่เค้านั่งอยู่ตรงหน้าผมแบบนี้
พองลมจนแก้มป่องเพราะกำลังงอนที่ผมไม่ยอมไปรับเมื่อตอนเช้าอยู่
ถึงเหตุผลมันออกจะง่อยแตกขนาดไหนแต่ผมก็รับได้ครับถ้าเป็นคีย์ ..
“ให้ง้อ ไม่ใช่ให้มานั่งทำหน้าเป็ด เข้าใจไหม?!”
ว่าแล้วคีย์ก็ขยับริมฝีปากสีแดงเรื่อของตัวเองเร็ว ๆ เพื่อต่อว่าผม ..
ผมชอบจริง ๆ เวลาที่คีย์หงุดหงิดหรือโมโห
ใบหน้าหวานนั่นจะน่าดูขึ้นเป็นกอง แถมยังชอบทำท่าน่ารักเวลางอนอีกด้วย
แม้คำพูดคำจาจะไม่น่าให้อภัยสักเท่าไหร่ แต่ผมก็ยอม ..
“เดี๋ยวเลี้ยงไอติมแล้วกัน”
ผมเอ่ยออกมาเบา ๆ ใบหน้าหวานนั่นค่อยฉีกยิ้มออกมาเล็กน้อย
พอดีกับที่พนักงานร้านวางไอติมแล้วเลื่อนมันมาตรงหน้า
ลูกไอติมสีเขียวสดใสสี่ลูกวางไว้ตรงหน้าของคนตัวและผม
เสียงเพลงบรรเลงดังขึ้นในร้าน คีย์มองหน้าผมสักพักก่อนจะเอ่ยถามออกมา
“พี่จะเลี้ยงใช่ไหม? จะได้สั่งอีก”
“นั่นมันรสมะนาวนะคีย์ กินมาก ๆ เดี๋ยวได้ปวดท้องหรอก”
“ก็ไหนบอกจะง้อไง!”
“งั้นกินถ้วยนี้เสร็จค่อยสั่งเพิ่มแล้วกัน”
ผมจำต้องเอ่ยออกมาอย่างเสียไม่ได้
พอเห็นท่าทางง่องแง่งของน้องแล้วผมก็ใจอ่อนทุกทีเลยสิน่า
พอเงยหน้ามองคีย์อีกทีก็เห็นกำลังตักไอติมเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยอยู่
ผมก็อดยิ้มออกมาอีกไม่ได้
“พี่ไม่กินเหรอ? ในถ้วยนั่นจะเป็นน้ำแล้วนะ”
“ก็มันละลายนี่คีย์ .. ละลายเหมือนพี่อ่ะ”
“อะ .. อะไร?”
นั่นไง .. หน้าแดงแล้ว แปร๊ดเลยแก้มใสนั่นน่ะ มือไม้คีย์เริ่มดูจะเก้
ๆ กัง ๆ แล้วล่ะ ใบหน้าหวานนั่นก้มต่ำ
แต่มือก็ยังตักไอติมแล้วยัดช้อนเข้าปากอย่างต่อเนื่อง
“ก็จะละลายไง .. ใจพี่ก็จะละลายกับคีย์เนี่ย”
“เน่าอ่ะพี่”
“แล้วชอบไหม?”
“นิดนึง”
ตอบออกมาสั้น ๆ แต่แก้มงี้แดงแปร๊ดเลยล่ะครับ คีย์เงยหน้าขึ้นมองผมก่อนจะถลึงตาใส่ผมอีกรอบ ผมเลยจำต้องตักไอติมเข้าปากบ้าง
ไอติมมะนาวรสเปรี้ยว .. แต่ผมกลับรู้สึกว่ามันหวานจังเลยครับ
แฟนของผมไม่เหมือนคนอื่นหรอกครับ
เพราะแฟนของผม .. คือ คิม จงฮยอน
ใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้าทำเอาผมใจสั่นไม่น้อยเหมือนกัน
ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผู้ชายตรงหน้าคนนี้เข้ามามีอิทธิพล
ต่อหัวใจและสายตาของผม
มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ใจเต้นไม่เป็นจังหวะตอนที่อยู่ใกล้พี่จงฮยอน
แถมสายตายังไม่สามารถละไปไหนได้อีก จุดโฟกัสมันคือพี่จงฮยอนอีกนั่นแหละ
แถมตอนนี้เจ้าคนที่ผมรักนี่ยังมานั่งเท้าคางมองหน้าผมแล้วก็อมยิ้มอยู่ได้
ทั้ง ๆ ที่ผมกำลังงอนอยู่แท้ ๆ
“ให้ง้อ ไม่ใช่ให้มานั่งทำหน้าเป็ด เข้าใจไหม?!”
ผมเป็นตนประเภทนี้แหละ รักนะแต่ไม่แสดงออก หรือเป็นพวกปากไม่ตรงกับใจ
จะเรียกอีกประเภทก็คือพวกแสดงออกตรงกันข้ามกับสิ่งที่ตัวเองรู้สึกนั่นแหละ
เพราะงั้นแล้ว .. เลยได้แต่ตะคอกพี่จงฮยอนออกไปบ่อย ๆ
แต่เค้าก็ไม่เคยว่าผมเลยสักคำ
เพราะยังงี้ไง .. ผมเลยรักพี่จงฮยอน
“เดี๋ยวเลี้ยงไอติมแล้วกัน”
ในที่สุดพี่จงฮยอนก็เอ่ยออกมา ใบหน้าติดจะยิ้มแย้มอยู่นั่น
พี่เค้าชอบทำให้ผมเขินเพราะสายตาที่มองมาแบบนั้นแหละ
เวลาอยู่กับผมพวกเราไม่ค่อยได้พูดอะไรกันมากหรอกนอกจากนั่งมองหน้ากัน
ไม่ก็จับมือกันบ้างแล้วแต่โอกาสจะเอื้ออำนวย แต่แค่นั้นก็พอแล้วสำหรับผม
.. แค่ข้างกายมีพี่จงยอนผมก็พอใจแล้วล่ะ
“พี่จะเลี้ยงใช่ไหม? จะได้สั่งอีก”
“นั่นมันรสมะนาวนะคีย์ กินมาก ๆ เดี๋ยวได้ปวดท้องหรอก”
“ก็ไหนบอกจะง้อไง!”
“งั้นกินถ้วยนี้เสร็จค่อยสั่งเพิ่มแล้วกัน”
ลืมบอกไปว่าผมชอบกินไอติมที่สุด
แล้วพี่จงฮยอนก็มักจะตามใจผมทุกทีที่มาร้านไอติมร้านประจำของพวกเรา
ผมตักไอติมเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย
ลืมความโกรธและเรื่องที่งอนเมื่อครู่ไปหมดเกลี้ยงตั้งแต่รสชาติเปรี้ยวแตะ
ตรงลิ้นสีชมพูของผม
ก่อนที่ผมจะเงยหน้าขึ้นมองเมื่อรู้สึกถึงสายตาของใครอีกคนมองมา
“พี่ไม่กินเหรอ? ในถ้วยนั่นจะเป็นน้ำแล้วนะ”
“ก็มันละลายนี่คีย์ .. ละลายเหมือนพี่อ่ะ”
“อะ .. อะไร?”
ผมเอ่ยเสียงตะกุกตะกักออกมา เมื่ออยู่ ๆ พี่จงฮยอนก็พูดออกมาแบบนั้น
ก็แบบนั้นแหละพี่จงฮยอนน่ะ .. ชอบพูดจาหวาน ๆ แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
คิดจะพูดก็พูด คิดจะหวานก็หวาน แล้วก็ทำให้ผมเขินได้ทุกรอบทุกทีสิน่า
“ก็จะละลายไง .. ใจพี่ก็จะละลายกับคีย์เนี่ย”
“เน่าอ่ะพี่”
“แล้วชอบไหม?”
“นิดนึง”
ผมบอกปัดแล้วรีบก้มหน้าก้มตาลงกินไอติมต่อ
ก่อนจะส่งสายตาอาฆาตไปที่ถ้วยไอติมของพี่จงฮยอน คนตรงหน้าเลยค่อย ๆ
กินไอติมที่วางอยู่ตรงหน้าบ้าง
น่าแปลกดีเหมือนกันที่ไอติมมะนาวรสเปรี้ยวที่กินอยู่ก่อนหน้านี้ .. หวานอย่างบอกไม่ถูก
พวกเราไม่เหมือนคนอื่นหรอกครับ
เพราะเราคือ คิม จงฮยอน และ คิม คีย์บอม
แสงไฟจากเสาต้นสูงส่องสว่างเมื่อทั้งเมืองกำลังจะถูกเวลาค่ำคืนคืบคลานปิด ทับ มือของจงฮยอนและคีย์กระชับกันแน่น ลมเย็นทำให้คีย์รู้สึกหนาวขึ้นมา จงฮยอนมองแล้วอดอมยิ้มออกมาไม่ได้ ใบหน้าคมคายเหลือบมองคนรัก ก่อนจะเดินเคียงข้างกันต่อไป
“นี่พี่ ..”
“ว่าไง?”
คีย์เงียบไปครู่หนึ่ง ปล่อยให้สองขาก้าวออกเดินต่อไปข้างหน้า
โดยที่จงฮยอนเองก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามต่อให้มากความ
คีย์มองถนนที่ทอดยาวก่อนจะเอ่ยถามออกมา
“เคยน้อยใจไหม? ที่พวกเรา .. หมายถึงผม .. เอ่อ .. พูดยากจังแฮะ”
“เอาไว้ค่อยพูดก็ได้”
คีย์หันไปมองใบหน้าด้านข้างของจงฮยอน ใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มทุกครั้งที่เค้าหันไปมอง คีย์ถอนหายใจออกมาแล้วเอ่ยถามออกมา
“ก็ผมไม่หวานเหมือนคนอื่น ไม่ใช่คนที่ทำอะไรโรแมนติก พี่ไม่น้อยใจบ้างเหรอ?”
จงฮยอนหัวเราะออกมาเบา ๆ
คีย์ติดจะหงุดหงิดเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
เม้มริมฝีปากแน่นแล้วกระชับมือแน่นเพื่อรอคำตอบอย่างคาดหวัง
จงฮยอนหยุดเดิน .. รั้งให้ร่างบางหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ กายไปด้วย
“ถ้าหวานก็ไม่ใช่คีย์สิ .. เป็นแบบนี้แหละดีแล้ว แค่คีย์เป็นคีย์แบบนี้พี่ก็พอใจแล้ว”
“งั้นเหรอ?”
“ไม่ต้องคิดมากหรอก .. คีย์ไม่ใช่หวานใจพี่อยู่แล้ว”
ใบหน้าหวานหันขวับมามองด้วยความรวดเร็ว จงฮยอนมองซ้ายแลขวา
ก่อนจะแตะริมฝีปากสัมผัสบางเบาบนกลีบปากอีกฝ่ายด้วยความรวดเร็ว
แล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ
“ก็คีย์น่ะ .. เป็นเปรี้ยวใจพี่นี่นา”
*ฟิคเรื่องนี้แต่งโดยโลลิต้าคนเก่งนะจ้ะ ^^
อย่าลืมติดตามชิมรัก .. รสอื่นๆกันด้วยน๊าาา
เจอมุขนี้ที จอดเรย !
คิมคีย์ เทอน่ะเปรี้ยววว ~
จงคีย์แบบนี้ ชอบอ่ะ !
แบบไม่หวานกัน
แต่รักกันค่อดดดดดด ~
ไรปามานนี้ ^^
ชอบบบ,, จงคีย์ !!
เอารสอื่นอีกๆๆๆ
แต่ขอนมเย็นด้วยได้มั้ยยย ?
คอแห้งงงง ~ คึคึ
#1 By ฟ.เฟิร์นเน่~* (124.122.240.3) on 2009-07-15 18:58