[JongKey] Vanilla Love

posted on 14 Jul 2009 19:05 by shineefic in 02-Flavor-of-Love

Project รัก .. รสอะไร?
l l รัก .. รสชาติมันเป็นยังไงกันนะ? l l

 

[SF]  Vanilla Love
By ~*2LADY*~

 

*เพลงประกอบฟิค ฟังแล้วซึ้งนะเออ!



วานิลลา.... ความหอมหวาน นุ่มนวล ละมุมละไม ในทุกสัมผัส

แผ่วเบาและจางหาย เหลือทิ้งไว้เพียงความหวานที่ปลายลิ้น

บางที... ความรักของเราคงเหมือนรสวานิลลา







“คีย์ใกล้วันเกิดพี่แล้วนะ” ใบหน้าหล่อคมก้มลงจุมพิตที่หน้าผากเนียนของคนน่ารัก ที่กำลังหลับตาพริ้มกับความฝันอันแสนหวาน


แสงแดดอุ่นๆในตอนเช้าค่อยสาดส่องเข้ามา จงฮยอนลุกจากที่นอนเพื่อเดินไปปิดผ้าม่าน รู้ดีว่าคนตัวเล็กไม่ชอบแดดตอนเช้า เพราะมันรบกวนเวลานอนอันมีค่าของคีย์ จงฮยอนรู้ดีคีย์เป็นคนหลับยาก ทุกๆอย่างของคีย์เขาจำมันได้เสมอ


คนตัวเล็กบนที่นอนหยุกหยิกไปมา ขยับตัวอีกสองสามทีก็ลืมตาตื่น ใบหน้างัวเงียกับผมที่ไม่เป็นทรงเรียกรอยยิ้มจากจงฮยอนได้ไม่ยาก ใบหน้าคมอมยิ้มให้กับความน่ารักของคนรักตัวเอง



“คีย์” เอ่ยเรียกเมื่ออีกคนกำลังจะเดินผ่านตรงหน้าไป


แต่ก็แค่นั้น... คีย์เดินตรงหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไปแล้ว ไม่ได้หันมาใส่ใจจงฮยอนที่ยืนอยู่แม้แต่น้อย ใบหน้าคมเผลอถอนหายใจออกมาเบาๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่จงฮยอนกลายเป็นเพียงอากาศแบบนี้


ร่างบางในชุดเสื้อยืดมิกกี้เม้าส์สีชมพูกับกางเกงขาสามส่วนสีครีมเรียกรอยยิ้มจากจงฮยอนได้ไม่น้อย


ทำไมน่ะหรือ.....?



ก็เพราะว่าชุดเสื้อตัวนี้จงฮยอนซื้อให้คีย์เมื่อวันเกิดปีที่แล้วน่ะซิ


เวลามองคีย์ใส่เสื้อตัวนี้ทีไร... อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มกันความน่ารัก



จงฮยอนค่อยๆวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะไม้ริมระเบียง กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคละคลุ้งชวนหลงใหล กลิ่นที่คีย์หลงใหล จงฮยอนรู้ดียิ่งเป็นกาแฟที่เค้าชงเอง คนตัวเล็กจะชอบมันมากแค่ไหน ร่างบางหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ประจำ มือหนาค่อยเลื่อนถ้วยกาแฟที่เตรียมไว้ให้ไปตรงหน้า แต่.....


คนตัวเล็กกลับมองผ่านเลย


ใบหน้าเรียวสวยจ้องออกไปด้านนอกอย่างไร้จุดหมาย สายตาเหม่อลอยที่จงฮยอนไม่ชอบ
สายตาที่ไม่มีคิม จงฮยอนอยู่ในนั้น..... ไม่ชอบเลยจริงๆ



“คีย์หันมามองพี่บ้างได้ไหม”
น้ำเสียงเศร้าๆถูกเอ่ยออกมา


แต่มันก็แค่นั้น.... เพราะจงฮยอนตอนนี้เป็นเพียงแค่อากาศของคีย์เท่านั้น
มองไม่เห็น สัมผัสไม่ได้ อยู่ใกล้กันแค่ไหนก็เอื้อมไม่ถึงเสียที

 

 

 

 

เสียงดังคร๊องแคร๊งจากในครัวทำให้จงฮยอนต้องรีบวิ่งไปดู


ภาพที่เห็นคือคนตัวเล็กที่พยายามชงกาแฟตามสูตรที่ติดอยู่บนข้างผนัง สูตรกาแฟที่จงฮยอนเป็นคนเขียนแปะไว้ สูตรเฉพาะตัวของจงฮยอนที่ชงไว้ให้คีย์กินแค่คนเดียว.... ใบหน้าคมแนบหน้าลงกับโต๊ะกินข้าวในครัว มองทุกๆการกระทำของคนรัก เขารู้ดีคีย์ไม่ถูกกับการทำครัวซะเท่าไหร่ แต่จงฮยอนก็รู้ดีว่าเขาเข้าไปช่วยคีย์ไม่ได้ ทำได้แต่มองความพยายามของคนตัวเล็กอยู่เงียบๆตรงนี้



“กาแฟสูตรพี่จงฮยอนนี่ชงยากจริง” คีย์บ่นออกมาเบาๆ แต่เรียกรอยยิ้มกว้างจากใบหน้าคมไปเต็มๆ


บางทีถ้าไม่หวังอะไรมากเกินไปก็ดีเหมือนกันนะ.....


อย่างน้อยคีย์ก็ยังกินกาแฟสูตรจงฮยอน ถึงแม้เขาจะไม่ใช่คนชงให้ก็ตาม
.




.
.


*

“คีย์ตื่นได้แล้วนะ” ใบหน้าคมก้มลงกระซิบเบาๆ เพื่อปลุกคนที่กำลังหลังอย่างสบายให้ตื่นขึ้นมา เวลาเย็นจะเกือบจะค่ำแล้วที่คีย์เผลอหลับไประหว่างอ่านหนังสือ


คนตัวเล็กขยับสองสามทีก็ลืมตาตื่น มองไปด้านหน้าที่เริ่มมืดสลัว อากาศที่ครึ้มฟ้าครึ้มฝนแบบนี้ไม่ชอบเลย ลมเย็นๆที่พัดเข้ามาแบบนี้ให้ความรู้สึกเย็นเกินไป หนาว...


อยากได้สัมผัสจากมืออุ่นๆคู่นั้นเหลือเกิน


“พี่จงฮยอนหนาวจัง” บ่นออกมาเบาๆกับสายลม


จงฮยอนกำลังจะเอื้อมมือไปคว้าเอามือบอบบางมากุมไว้ แต่คนตัวเล็กกลับชิงลุกขึ้นไปเสียก่อน ใบหน้าคมก้มลงมองมือตัวเอง มือคู่นี้ตอนนี้มันคงไม่อุ่นแล้วซินะคีย์ อยากรู้สึกแน่นในอกกลับมาเยือนจงฮยอนอีกครั้ง ทรมานเหลือเกิน ยิ่งใกล้ก็เหมือนยิ่งไกลไปทุกที









“วันนี้กินอะไรดีนะ”
เสียงเล็กๆบ่นกับตัวเองที่เปิดตัวเย็น


แล้วเมนูเดิมๆก็ถูกนำมาใช้อีกวัน กล่องอาหารสำเร็จรูปถูกนำเข้าไปอยู่ในเตาไมโครเวฟเหมือนกับทุกวัน เมื่อไหร่กันนะที่เข้ากล่องกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของคีย์ คงตั้งแต่วันนั้น... วันที่ไม่มีใครคนนั้นที่คอยทำกับข้าวให้เหมือนทุกๆวัน คิดถึงจับใจกับรสชาติของอาหารของใครคนนั้น


ทำไมนะ... ทำไมต้องทิ้งกันไปด้วย



“คีย์เมื่อไหร่จะเลิกกินข้าวกล่องซะที” จงฮยอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง


“พรุ่งนี้วันเกิดพี่จงฮยอนแล้วซินะ” เสียงเล็กๆเอ่ยขึ้น


จงฮยอนสะดุดกับประโยคนั้น


คีย์ยังจำได้ซินะ ยังจำวันเกิดเขาได้ซินะ ดีจัง...


ความรู้สึกดีๆแบบนี้ ทำให้หัวใจพองโตได้ไม่ยากเลย



คนตัวเล็กเดินไปโทรศัพท์คุยกับใครบางคน จงฮยอนไม่กล้าเดินตามไป ไม่อยากเดินไปฟังว่าคีย์คุยอะไรหรือว่าคุยกับใครอยู่ จงฮยอนรู้ดีคีย์ไม่ชอบให้ใครแอบฟังตอนตัวเองคุยโทรศัพท์ เพราะคีย์มีความลับเยอะแยะที่ไม่อยากบอกให้จงฮยอน คีย์ชอบแอบทำนู่นทำนี่ให้จงฮยอนอยู่เสมอ



“วันเกิดพี่จงฮยอนปีนี้คงไม่ได้จัดหรอก” เสียงเล็กๆที่แว่วมาให้ได้ยินบาดหัวใจไม่น้อย



จะหวังอะไรมากมายกันหล่ะจงฮยอน แค่คีย์จำได้ก็ดีแล้วนะ...


จะหวังให้คีย์ทำอะไรให้ได้อย่างไรกัน ในเมื่อจงฮยอนก็แค่อากาศ...
.





.
.


*
จงฮยอนเดินตามคนตัวเล็กเข้าไปในห้องนอน


ภาพที่เห็นทำให้หัวใจบีบอัดด้วยความรู้สึกเจ็บปวด


คีย์ที่มองภาพถ่ายแต่ละใบในมือพร้อมหยดน้ำตา เมื่อไหร่กันนะที่คีย์กลายเป็นคนร้องไห้ง่ายแบบนี้ เมื่อไหร่กันนะที่คีย์เอาแต่ร้องไห้เพียงแค่มองภาพเหล่านั้น จงฮยอนไม่ชอบเลย ไม่ชอบเห็นคีย์เป็นแบบนี้เลยจริงๆ แต่มันก็แค่นั้นอย่างจงฮยอนจะไปทำอะไรได้


ในเมื่อเป็นเพียงแค่อากาศที่บางเบาเท่านั้น



“พี่ขอร้องหล่ะคีย์ อย่าร้องไห้ได้ไหม” จงฮยอนคุกเข่าลงตรงหน้า


เสียงสะอื้นเพียงบางเบาของคนตัวเล็กเหมือนมีดกรีดลงกลางใจ ทุกครั้งที่ได้ยินปวดใจทุกครั้ง อึดอัดเหมือนหายใจไม่ออก เจ็บตรงที่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง


“ทำไมนะ ทำไมต้องทิ้งกันไปด้วย” ประโยคเสียดแทงจากร่างบางที่ยิ่งกรีดลึกลงไปอีก


คีย์เอื้อมมือไปหยิบคัทเตอร์ที่ลิ้นชักข้างเตียง จ้องมองความคมของใบมีดที่สะท้อนกับแสงไฟ ความแวววาวของใบมีดที่เป็นตัวบ่งบอกได้อย่างดีว่า คัทเตอร์เล่มนี้คมแค่ไหน


“อย่านะคีย์” จงฮยอนตกใจกับภาพที่เห็น


กลัวเหลือเกิน..



กลัวคีย์จะคิดสั้นทำอะไรโง่ๆลงไป



ความอ่อนล้าและสับสนทำให้ร่างบางตัดสินใจทิ้งคัทเตอร์เล่มนั้นทิ้งลงพื้น หลายครั้งที่เคยคิดจะทำอะไรโง่ๆ แต่เหมือนได้ยินเสียงขอร้องเสียงหนึ่งเสมอว่า 'อย่า'


คีย์กอดเข่าซุกหน้าลงร้องไห้อีกครั้ง


ร้องจนไม่มีน้ำตา... ร้องจนหลับไปเหมือนทุกวันๆ


จงฮยอนนึกโทษตัวเองที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด


ต้นเหตุแห่งความเศร้าของคีย์เกิดจากตัวเขาเอง แต่ตอนนี้จะไปทำอะไรได้ ตอนนี้ทุกอย่างมันสายเกินแก้ไขไปเสียแล้ว สิ่งที่ทำได้คงมีแค่การดูแลคีย์อยู่แบบนี้ อยู่เป็นอากาศรอบๆตัวคีย์ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ จงฮยอนก็ไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเลย


ร่างโปร่งลุกขึ้นมาเก็บคัทเตอร์ลงไปในลิ้นชักเหมือนเดิม หันตัวกลับมาจัดให้คนตัวเล็กนอนในท่าที่สบาย ห่มผ้าให้เหมือนกันทุกๆวัน ก้มลงกระซิบประโยคเดิมให้ฟัง



“พี่รักคีย์นะ” จงฮยอนรู้ดีว่าคีย์คงไม่ได้ยิน



========== VANILLA LOVE ==========



“อรุณสวัสดิ์นะคีย์” ใบหน้าหล่อคมก้มลงจุมพิตที่หน้าผากเนียนของคนน่ารัก ที่กำลังหลับตาพริ้มกับความฝันอันแสนหวาน



อยากรู้จังเลยนะในฝันของคีย์จะมีจงฮยอนอยู่บ้างรึเปล่า


แสงแดดของเช้าวันใหม่ที่ทักทายทำให้คนตัวเล็กงัวเงียลุกจากที่นอน มองไปที่โต๊ะข้างเตียงกับภาพต่างๆที่ถูกวางไว้อยู่บนนั้น ทุกความรู้สึกกลับตอกย้ำเรียกให้น้ำมาคลอที่หน่วยตาอีกครั้ง



“อย่าร้องนะคีย์”





“คีย์จะไม่ร้องไห้นะพี่จงฮยอน” คนตัวเล็กสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนลุกไปอาบน้ำ


จงฮยอนยิ้มกริ่มกับภาพตรงหน้าและประโยคจากคนน่ารัก


คีย์เข้มแข็งขึ้นแล้วใช่ไหม... คีย์จะไม่ร้องไห้อีกแล้วใช่ไหม...




แล้วสิ่งที่จงฮยอนคิดก็ผิดถนัด เมื่อคีย์ที่เดินออกจากห้องน้ำไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ



ร่างบางหยิบกรอบรูปคู่ของตัวเองกับจงฮยอน ภาพถ่ายวันเกิดจงฮยอนปีที่แล้ว ปีที่เราได้กินเค้กด้วยกัน ได้ยิ้มให้กันและกันอย่างมีความสุข ทุกความรู้สึก ทุกความทรงจำตอกย้ำให้คีย์รู้สึกเจ็บปวดอยู่เสมอ จงฮยอนผู้มีรอยยิ้มสดใสเหมือนแสงตะวัน



ทำไมนะ.... รอยยิ้มของจงฮยอนหายไปไหน


รอยยิ้มสดใสที่คีย์เคยได้รับ มันหายไปไหนกัน



“ผมอยากให้พี่ยิ้มให้ผมอีกจัง” คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นแผ่วเบา



จงฮยอนเดินมาโอบคนตัวเล็กไว้เต็มอ้อมแขน ใบหน้าคมซบลงที่แผ่นหลังบอบบาง แรงสั่นไหวน้อยๆที่ทำให้รู้ว่าคนตัวเล็กกำลังร้องไห้ เสียงสะอื้นเบาๆของคีย์กำลังทำให้จงฮยอนปวดใจ แต่ภาพสะท้อนในกระจกที่จงฮยอนได้เห็นกลับปวดใจยิ่งกว่า ความรู้แทบขาดใจจุกแน่นอยู่ตรงหน้าอก




ภาพของคีย์ที่กอดกรอบรูปคู่ของเราไว้แน่น หยดน้ำตามากมายไหลอาบแก้มเนียน




ภาพสะท้อนบนกระจกที่มีคีย์ที่ยืนอยู่เพียงลำพังคนเดียว....




ภาพที่ตอกย้ำว่า...ต่อจากนี้ไป... นับจากนี้ไป... คีย์จะต้องอยู่คนเดียว และจะไม่มีเขาอีกต่อไป...
ในเมื่อ... 'จงฮยอนตายไปแล้ว'

 

“ทำไมนะ ทำไมพี่ต้องทิ้งผมไปด้วย... รู้รึเปล่าว่าชีวิตทุกวันนี้ของผมมันว่างเปล่าแค่ไหนตั้งแต่ขาดพี่ไป ผมกลายเป็นคนไร้หัวใจก็เพราะพี่... พี่รู้บ้างไหมผมปวดใจแค่ไหน ผมจะอยู่ไม่ไหวแล้วนะ” คนตัวเล็กทรุดกายลงนั่งกับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ



จงฮยอนหันหน้าหนีจากกระจกบานนั้นมามองหน้าคีย์ที่ร้องไห้



“อย่าร้องนะคีย์ อย่าร้อง” ถึงรู้ดีว่าคีย์ไม่ได้ยินเสียงนี้ แต่จงฮยอนก็ยังอยากพูด

อยากเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่ใบหน้านั้น.... แม้ว่าสัมผัสจะส่งไปไม่ถึงก็ตาม

 

 

 

“สุขสันต์วันเกิดนะพี่จงฮยอน ผมรักพี่” เสียงเล็กๆเอ่ยพร้อมจุมพิตที่แนบลงบนกรอบรูป


แค่นั้นก็เพียงพอกับการหล่อเลี้ยงหัวใจดวงน้อยๆของจงฮยอนแล้ว....


ถึงแม้.... จะเป็นเพียงอากาศที่เอื้อมเท่าไหร่ก็ไม่ถึงคีย์


ถึงแม้คีย์.... จะสัมผัสตัวตนของเขาไม่ได้เลย


ถึงแม้คีย์.... จะมองเขาไม่เห็น แต่แค่ได้เห็นคีย์ก็มีความสุข



- 1 เดือนที่แล้ว -


“พี่จงฮยอนทำไมชอบกินไอติมรสวานิลลาจัง” เสียงเล็กๆเอ่ยถามคนรักที่ดูจะหลงใหลกับไอติมรสนี้ไม่น้อย


“ก็เพราะว่า....”


“ว่าอะไรหล่ะ”


“อยากรู้จริงป่ะ” ยักคิ้วจำหน้าเจ้าเล่ห์อีกแล้ว


“ตอบมาซะทีเหอะน่า”


“หอมแก้มก่อนดิ”


เพี๊ยะ!!! ฝ่ามือบางกระทบเข้าที่ไหล่เต็มรัก


“โหดร้ายชะมัด”


“จะตอบดีๆได้รึยัง”


“ก็... วานิลลามันหอมหวาน นุ่นนวล ลึกล้ำไม่รู้จักเบื่อน่ะซิ”


“พูดเหมือนอ่านในนิยายมาเลยเนอะ”


“รู้ทันอีกละ ความจริงวานิลลาก็เหมือนความรักของเรานะคีย์”


“ยังไง?” คนตัวเล็กทำหน้า งง ยื่นหน้าไปมองไอติมวานิลลาในถ้วย แล้วหันมองหน้าจงฮยอนต่อ


“หอมหวานแล้วก็นุ่มนวล อีกอย่างรสของวานิลลาน่ะมันหวานลึกล้ำ ถึงแม้สุดท้ายจะละลายหายไป แต่ความหอมหวานก็ยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นสัมผัส แค่นึกถึงทีไรก็หวานไปทุกที”


“ไม่เห็นเหมือนเลย เพราะยังไงรักของเราก็มีวันหายไปหรอก”


“คีย์ จำไว้นะไม่ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น ความรักที่พี่มีต่อคีย์มันไม่เคยหายไปไหน แค่คีย์นึกถึงพี่ ความรักของพี่จะอยู่รอบๆตัวคีย์เสมอ อย่าลืมนะ” ฝ่ามือหนาเอื้อมไปกุมมือคนรักไว้แนบแน่น


“อื้อไม่ลืม” คนตัวเล็กยิ้มบางๆส่งไปให้


“งั้นกลับบ้านกันเหอะ” จงฮยอนหยิบบิลไปคิดเงินที่เคาท์เตอร์



คีย์ที่ออกมายืนรอหน้าร้านหันมองซ้ายมองขวา ร้านแผงลอยที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามเรียกความสนใจจากคีย์ได้ไม่น้อย ร้านต่างหูแบบที่จงฮยอนชอบ คนตัวเล็กจึงตัดสินใจข้ามถนนไปร้านนั้นทันทีโดยไม่ได้มองทางให้ดีเสียก่อนว่ามีรถคนหนึ่งสวนมา




“คีย์ระวัง!!!!!!!!!!”




โครมมมมมมมมมมมมม!!!





“พะ... พี่จงฮยอน” คีย์ตกใจกับภาพตรงหน้า


ของเหลวสีแดงเข้มกำลังไหลซึมออกจากร่างของจงฮยอน จงฮยอนที่วิ่งออกมาช่วยคีย์เอาไว้ จงฮยอนที่ลมหายใจกำลังรวยริน



“คีย์.... พี่... พี่รักคีย์นะ” พูดพร้อมฝ่ามือหนาที่เอื้อมมาจับใบหน้าเนียนไว้


แล้วค่อยๆหมดแรงลงไปพร้อมเปลือกตาที่ปิดสนิท กับลมหายใจที่หายไป


ไม่ว่าคีย์จะตะโกนเรียกแค่ไหน จะพยายามเขย่าร่างนั้นอย่างไรก็ตาม


ลมหายใจของจงฮยอนก็ไม่มีวันกลับมาอีกครั้ง เหลือทิ้งไว้แค่คำรักหนึ่งคำ




========== VANILLA LOVE ==========



“ทำไม วันนี้ตื่นเร็วนักล่ะ” จงฮยอนเอ่ยถามร่างบางที่วันนี้ ตื่นเร็วกว่าทุกวัน แต่งตัวอย่างพิธีพิถันเหมือนเดิมก่อนออกจากบ้าน


จงฮยอนเดินตามคีย์ออกจากบ้านไป คีย์ไม่ลืมจะหันกลับมาล็อคกุญแจให้เรียบร้อย




คีย์แวะร้านดอกไม้




“รับดอกไม้อะไรดีค่ะ”


“ดอกวานิลลาครับ... พี่ครับ มันมีความหมายว่ายังไงหรอกครับ” ผมไม่แปลกใจเลยที่คีย์จะถามความหมายของมัน เพราะผมชอบซื้อไปให้คีย์เป็นประจำ และไม่เคยบอกความหมายมันให้คีย์รู้


“ดอกวนิลาเป็นกล้วยไม้ประเภทหนึ่งค่ะ ถ้าตามความหมายของกล้วยไม้แล้ว เป็นดอกไม้ที่ไว้บอกภาษารักว่า ‘ฉันไม่อาจห้ามใจให้คิดถึงเธอได้’ น่ะค่ะ”



เมื่อได้ยินความหมายของดอกไม้ หยาดน้ำใสๆ เริ่มก่อตัวอีกครั้ง




“รู้ความหมายของมันแล้วใช่ไหม” จงฮยอนยืนกระซิบบอกที่ข้างๆ หู


คีย์รับช่อดอกไม้แล้วเดินออกร้าน เดินมุ่งสู่ทุ่งหญ้ากว้าง ขาเรียวค่อยๆ เดินตามทางเดินแบ่งไว้เป็นช่องๆ และหยุดยืนอยู่ที่ป้ายชื่อหนึ่ง...



คิม จงฮยอน



คีย์ค่อยๆ คุกเข่า มือเล็กค่อยๆ วางช่อดอกไม้ลง


“ผมรู้ความหมายของดอกวนิลาแล้วนะ”
เสียงเล็กบอกอย่างสดใส


“ถึงวันนี้จะไม่มีพี่อยู่ข้างกาย แต่ผมก็รู้สึกเสมอว่าพี่ไม่ได้จากผมไปไหน พี่ยังคงอยู่รอบๆ ตัวผม อยู่ในตัวผม เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายและจิตใจผม ผมจะทำตัวให้เข้มแข็ง พี่จะต้องอยู่ข้างๆ กับผมแบบนี้ตลอดไปนะ” คีย์พูดไปเอามือลูบป้ายชื่อไปด้วยใจที่ไม่อาจห้ามใจไม่คิดถึงได้จริงๆ

 



“พี่จะอยู่กับนายแบบนี้ตลอดไป”
ผมนั่งคุกเข่าหันหน้าเข้าหาคีย์ ค่อยๆ จุบลงที่กลางหน้าผากเนียนนั้น มือผมค่อยๆ ปาดหยาดน้ำตาบนหน้าคีย์อย่างแผ่วเบา


เหมือนคีย์จะรับรู้ถึงสัมผัสนั้น คีย์คีย์ยิ้มอย่างสดใส แล้วค่อยๆ ลุกขึ้น


เราสองคนเดินเคียงข้างกันอีกครั้ง โดยที่มือของผมกุมมือเล็กๆ ของคีย์เอาไว้


ความสุขถึงแม้จะหอมหวาน แต่ก็ยังมีวันที่ละลายหายไป


แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังทิ้งความหวานไว้ให้คอยนึกถึง


และรู้ว่า..... ครั้งหนึ่งเคยมีความสุขกับรักนั้นมากแค่ไหนกัน~




“รัก รสวานิลลา... ความหอมหวานที่ไม่เคยจางหายไป”




*เอารักรสวานิลลามาให้ชิมกันก่อน ระหว่างรอนมเย็น
ที่ตอนนี้เพิ่งเริ่มหย่อนน้ำแข็งลงแก้ว =_=


Comment

Comment:

Tweet

อ่านมาถึงตอนคีย์ไปชงกาแฟเอง น้ำตาไหลเลย แบบว่ารู้แล้วว่าจงฮยอนไม่มีตัวตน ฮือๆๆๆๆ เศร้า กระแทกอารมณ์มาก .....จงทำไมทำกับออมม่าอย่างนี้ อย่าทิ้งออมม่าสิ ฮือๆๆๆ

#13 By love taemin (110.49.226.53) on 2011-06-20 14:59

เศร้าจังเลยอ่า~

แต่ก้อซึ้งด้วย TVT

#12 By junior (110.164.112.135) on 2011-03-05 21:43

“คีย์ จำไว้นะไม่ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น ความรักที่พี่มีต่อคีย์มันไม่เคยหายไปไหน แค่คีย์นึกถึงพี่ ความรักของพี่จะอยู่รอบๆตัวคีย์เสมอ อย่าลืมนะ”

เป็นลางอย่างเห็นได้ชัด

เรื่องนี้กะเศร้าอีกแระ

#11 By minimoni (58.9.92.247) on 2010-12-10 15:37

ฮือออออออออออ~ เศร้าจับใจเลยอะ
ที่แรกอ่านไป รู้สึกทำไมคีย์ถึงไม่พูดกับจงฮอยนเป็นจงฮยอนพูดคนเดียว แต่พออ่านไปเรื่อย ก็รู้แล้วละว่าจงตายแล้ว
ฮึก..ฮืออออ..เศร้ากินใจสุดๆ โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

สู้นะค่ะ ฮึก..ฮืออออ..
fighting!!!!!! คร้า..ฮืออออ..โฮกกกกกกก(อินมาไปปะเนี่ย)

#10 By คนดี (222.123.190.129) on 2010-10-12 19:04

จงตายทำไมๆๆๆๆ

ไม่ย้อมมมมมมมม

#9 By (110.49.46.66) on 2010-09-27 19:56



TTTTTTTT^TTTTTTTT

ฝากได้เเต่น้ำตาไว้ให้ไรท์เตอร์~~

#8 By ชนว.ไทย (183.89.61.242) on 2010-04-26 12:53

เศร้าจัง...= ='

อ่านมาได้พักนึงพอคิดว่าจงน่าจะตาย...น้ำตาก้อไหลเลยอ่ะT^T

การที่ต้องอยู่คนเดียว...โดยที่ไม่มีคนที่เรารักอยู่เคียงข้าง

มานช่างเจ็บปวดจริง ๆ ...T^T

ขอบคุณสำหรับฟิคดี ๆ เรื่องนี้นะค่ะ...^^

#7 By 나비누나 (118.172.88.159) on 2009-07-28 15:26

#6 By 나 (118.172.88.159) on 2009-07-28 15:23

ชั้นว่าแล๊วว แกตายน่แล๊วววว คิมจงฮยอนนนนน น
(ละจะลากยาวเพื่อ??)

คิมคีย์อยุ่ได้จริงเหรอ
เหงาแย่เลยเหอะ
คิมจงอ้ะ... งึ่ยๆๆๆๆๆ

งอนคิมจงแล่ว ชิ~!!
(เปนเอามากๆ-.,-)
T_____________________T

เรื่มสงสัยตั้งแต่ ชงกาแฟ
จะ...จง
ถึงจงจะหน้าเป็ด แต่ก็ไม่อยากให้แกตายนะ

โฮกกกกกกกกกกกกกกก สงสานน้องคีย์อะ
เศร้า วะ

#4 By zσмвіε' on 2009-07-18 22:50

อาา

ฟิคนี้เศร้า


writer แต่งเก่งจัง surprised smile

#3 By m★nstress ™ on 2009-07-16 20:57

โฮกฮากเบบี๋ ~
น้ำตาไหล T T~~

ไม่คิดว่าจงจะตายจิงๆ
อ่านมาถึงกลางๆ เริ่มสงสัย
เอ๊ะ มันยังไง ? ..จงต้องตายไปแล้วแน่เรย
อะไรปามานนี้ ~
คือตอนแรก คิดว่าเปนแค่อากาศ
แบบว่า งอนกันไรงี้ ~ >"<

อ่านไปเรื่อยๆ
อ้าว~ เห้ย ! ตายจิงๆ ><
มันเปนอาศจิงๆ = =
สงสารคีย์ โฮกกกกกก ~
จงก้อน่าสงสาร
ไม่ไหวล่ะ น้ำตาไหล ~
T____________T

ชอบบบๆ ชอบนะแบบนี้
แต่เศร้าบ่อยๆก้อไม่ดีนะรู้ป่าว ~ ^^

รอนมเย็นอยู่ด้วยน้าา ~
กินไอติมวานิลลาแล้ว
ก้ออยากต่อด้วยนมเย็นอ่ะ ! confused smile

#2 By ฟ.เฟิร์นเน่~* (124.121.96.44) on 2009-07-14 23:41

กรี๊ดดดดดดดด!

มากระโดดโหยงเหยง
ปืดหน้าปิดตาแล้วสะบัดหน้าพรืด


ทำไมจงต้องตาย!

ฮึ่ก .. ฮือ .. โหดร้ายที่สุดอ่ะ
แล้วคีย์ก็ต้องอยู่คนเดียว
แล้วคีย์ก็จะต้องเหงา
แล้วคีย์ก็ได้แต่พร่ำเพ้อสินะ

จงฮยอนน่ะผิด!
สรุปคือคีย์ทำอะไรไม่เคยผิด 5555


ชอบฟิคแบบนี้จัง
หักมุมตอนจบ โอ๊ะ! รักคนแต่งงงงงง!


big smile

#1 By ★ LOLITA ★ on 2009-07-14 19:38