[MiNew] Ruby Dragon Sorbet Love

posted on 21 Aug 2009 01:25 by shineefic in 02-Flavor-of-Love
 Project รัก .. รสอะไร?
l l รัก .. รสชาติมันเป็นยังไงกันนะ? l l
 
Title: Ruby Dragon Sorbet
Paring : Minho x Onew
Author: สองสาวเล่าเรื่อง (~*2LADY*~)
 
 
 




เพล้ง!!~


"อี จินกิ!!" เสียงตวาดดังลั่นทั้วปราสาทเก่าแห่งนี้


หากจะนับครั้งนี้ด้วยก็เป็นครั้งที่เจ็ดแล้วของวัน


"ข.. ขอโทษครับ" หนุ่มน้อยเจ้าของชื่อก้มหัวกล่าวคำขอโทษเป็นครั้งที่เจ็ดของวันเช่นกัน

"เจ้านี่นะ ซุ่มซ่ามเสียจริง ข้าจะทำอย่างไรกับเจ้าดี" เสียงอันทรงพลังแฝงแต่ไปด้วยความเอ็นดูเอ่ยบ่นเบาๆ


คนฟังก้มหน้ายอมรับความผิด ;________;


อี จินกิซุ่มซ่ามไม่ทนจริงๆ


"ตั้งแต่แอบเข้าไปได้ยินคำพยากรณ์เรื่องเนื้อคู่ จิตใจก็ไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเลยนะ" เสียงใสมาจากใครคนใหม่ที่เดินเข้ามาในห้องโถงกว้าง


"คือ..." จินกิไม่สามารถเอ่ยปฏิเสธได้เพราะมันเป็นความจริง


"ข้าคงต้องส่งเจ้าไปสงบสติอารมณ์ซะหน่อยแล้ว หอพยากรณ์ใช่ไหม ที่ทำให้เจ้าเป็นเช่นนี้" เสียงทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอีกครั้ง


"งั้นเจ้าก็ไปเฝ้าที่หอพยากรณ์แห่งนั้น จนกว่าจะถึงวันหิมะแรกของปีละกัน"


.

.



.


+++ Ruby Dragon Sorbet  +++


.



.

.



"คิกคิก" เสียงเล็กๆดังเข้ามาในโสตประสาท


เสียงใครกัน ช่างกวนเวลานอนอันแสนสบาย =_=^^


"คีย์ เจ้าอย่าเสียดังไป เดี๋ยวนายน้อยตื่น"


"คิกคิก ก็ข้าขำนิ" เสียงเล็กใสยังคงขำคิกคัก พร้อมกับเอามือเล็กป้องปาก


"ขำอะไรของพวกเจ้ากัน"


คนที่ถูกเรียกว่านายน้อยพูดทั้งๆ ที่ยังไม่ลืมตา


"นั่นไงคีย์ เป็นเพราะเจ้าเลย ทำให้นายน้อยตื่น"


"นายน้อยตื่นแล้วหรอ" เสียงเล็กๆ หันไปถามคนตัวสูงที่ตอนนี้กำลังยันตัวลุกจากที่นอนสีขาวสะอาดตา


เตียงนี้ทำมาจากไม้เนื้อหอมเนื้อดี ออกแบบเป็นเสาสี่เหลี่ยมมีผ้าขาวผูกไว้ทั้งสี่มุม ระบายด้วยลูกไม้สีขาวที่ชายผ้า ตัวที่นอนทำจากขนสัตว์ขั้นดีที่หายาก


"พวกเจ้ามาเอะอะ อะไรกันแต่เช้า" เสียงทุ้มเอ่ยเหมือนจะดุ


"ไม่เช้าแล้วนะ จะเที่ยงแล้ว" เสียงหวานเอ่ยพร้อมกับขยับปีกเล็กๆ สีดำพาตัวเองบินมาเกาะที่หัวไหล่กว้างของชายหนุ่ม แล้วก็นั่งลงบนไหล่ด้านขวา พร้อมกับเอาลูกกุญแจที่ห้อยอยู่ที่คอตัวเองมาจิ้มๆ ที่หน้า


"พวกเราได้ยินข่าวมาว่า ที่หอพยากรณ์เปลี่ยนคนเฝ้าแล้วนะ"


"จริงหรอบลิง"


คนตัวสูงดูเหมือนจะตื่นเต็มที่เมื่อได้ยินข่าวจากเพื่อนตัวเล็ก


"อื้อ.. เห็นว่าคนใหม่พลังเวทย์ไม่สูงนะ เหมือนโดนลงโทษให้มาเฝ้าล่ะ" พูดเสร็จก็ขยีบปีกสีขาวเล็กๆ ของตัวเอง ลอยขึ้นไปแล้วทำท่านั่งขัดสมาธิอยู่หน้าคนตาโต


"นายน้อยมินโฮ ยังอยากจะรู้เรื่องเนื้อคู่อยู่อีกไหมล่ะ" เสียงหวานเล็กๆ ที่นั่งบนไหล่ถามขึ้นมา


"เราไปกันเดี๋ยวนี้เลย" เป็นคำตอบได้อย่างดีว่าคนตาโต ตัวสูงอยากรู้เรื่องราวของเนื้อคู่ของเขามากขนาดไหน

มันนับเป็นโอกาสดีที่เปลี่ยนคนเฝ้าหอพยากรณ์ที่ยากแก่การเข้าไป เนื่องจากมีความลับมากมายอยู่ในนั้น ซึ่งจริงๆ แล้วมินโฮ ก็แค่อยากรู้ถึงเนื้อคู่ในอนาคตของเขาแค่นั้น เขาเคยขอท่านพ่อเพื่อจะเข้าไปศึกษาในหอนั้น แต่มันติดที่ว่าหอพยากรณ์ตั้งอยู่ในทิศตะวันตก ที่ปกครองด้วยองค์ราชาอีกองค์ พ่อของเขาเป็นองค์ราชาทิศตะวันออกที่เฝ้าประตูไปยังโลกมนุษย์


ที่สำคัญก็คือพ่อของเขาไม่ถูกกับราชาทิศตะวันตกนี่สิ จะว่าไม่ถูกกันก็คงไม่ได้ เรียกว่าไม่ค่อยชอบขี้หน้ากันจะดีกว่า เพราะต่างก็หยิ่งและทรนงในยศตำแหน่งและดินแดนที่ได้รับให้เป็นผู้ดูแล อาจจะมีเรื่องหน้าตาที่ดูไปแล้วทางฝั่งทิศตะวันออกดูจะมีภาษีดีกว่าหน่อย ^^



"นี่ถ้านายท่านรู้จะว่าอะไรเราสองคนไหมคีย์" ตัวมีปีกสีขาววิ๊งๆ กระซิบกับตัวมีปีกสีดำเล็กๆ


"ไม่รู้หรอกน่า อย่ากลัวไปหน่อยเลยหน่าบลิง" เสียงเล็กๆ เอ่ยอย่างหงุดหงิดก่อนจะบินตามนายน้อยคนตัวเองที่เดินมุ่งมั่นไปติดๆ


บลิงแอบถอนหายใจนิดๆ ก็แค่เรื่องเนื้อคู่ทำไมต้องจริงจังด้วยน๊า...



มินโฮเป็นลูกชายคนเล็กที่ค่อนข้างจะถูกตามใจจากพ่อและแม่ มินโฮมีเพื่อนเล่นด้วยกันอยู่ 2 ตัว เรียกแบบนี้ถูกแล้ว เพราะว่านับเป็นสิ่งประหลาดที่อยู่ๆ ก็มีนางฟ้าและเดวิลตัวเล็กๆ มาบินวนๆ รอบๆ ตัวมินโฮตั้งแต่ลืมตาดูโลกได้ 7 วัน โดยทั้งสองนั้นถือเป็นภูตที่คอยดูแลปกป้องมินโฮนับแต่นั้นมา



"บลิงเจ้าบินให้มันเร็วๆ หน่อยซิ" เสียงนายน้อยเอ่ยเร่ง


บลิงหรือเจ้าตัวเล็กที่เหมือนกับนางฟ้า เพราะมีวงแหวนสีขาวบนหัว มีปีกสีขาววิ๊งๆ และถือคฑารูปดาว ใบหน้าหล่อคมเข้ม ผมสีแดงดำ ตอนแรกมินโฮตั้งชื่อให้ว่า ‘จงฮยอน’ แต่เพราะแสงสว่างวิ๊บวับที่ออกมาจากดาวที่ปลายคฑา ทำให้นายน้อยมักเรียกว่า ‘บลิงๆ’



"คีย์ไปลากคู่หูเจ้ามาซิ" มินโฮหันไปบอกคีย์


คีย์หรือเจ้าตัวที่เหมือนเดวิล มีใบหน้าหวานผมสีน้ำตาล มีเขาเล็กๆ สีแดงบนหัว มีปีกสีดำ และห้อยลูกกุญแจไว้ที่คอ ตอนแรกมินโฮตั้งชื่อว่า คิบอม บางทีก็จะเรียกย่อๆ ว่า บอม แต่เจ้าตัวชอบชื่อคีย์ที่บลิงใช้เรียกมากกว่า ก็เลยขู่ให้มินโฮเรียกด้วย ทำให้มินโฮต้องยอมเรียกว่า คีย์ ไปด้วยอีกคน



"ชักช้าจริงเจ้านี่ เดี๋ยวก็โดนจับได้ก่อนพอดี" คีย์รีบบินไปออกแรงลากคู่หูของตัวเอง






ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดกำลังมุ่งไปยังประตูผ่านแดนไปยังทิศตะวันตก มินโฮจำเป็นต้องปลอมตัวออกมาเพื่อสะดวกในการเดินทาง โดยที่บลิงและคีย์แอบอยู่ในกระเป๋าสะพายใบเล็กๆ ซึ่งก็แสนจะถนัด เพราะว่าการหนีเที่ยวออกนอกปราสาทเป็นเรื่องปกติสำหรับพวกเขา



นี่ไม่ใช่ครั้งแรกในการหนีเข้ามาในดินแดนทิศตะวันตก พวกเขาเคยมาเพื่อจะเข้าไปในหอพยากรณ์ แต่แผนการครั้งนั้นก็ถูกยกเลิกไป เพราะคนเฝ้านั้นเป็นถึงท่านมหาเวทย์ของทิศตะวันตก ทำได้แค่เพียงซุ่มดูอยู่ห่างๆ



"ขอให้ครั้งนี้เราได้รู้ถึงเนื้อคู่ของตัวเองด้วยเถิด" คนตัวสูงบ่นออกมาเบาๆ ระหว่างเดินทาง



พวกเขาใช้เวลาไม่นานก็เข้าสู่ตัวเมืองที่เต็มไปด้วยบ้านเรือนและร้านค้ามากมาย ไม่นานมินโฮก็เดินมาถึงทุ่งโล่งกว้าง และมองเห็นปราสาทใหญ่ของราชาทิศตะวันตกอยู่ลิบๆ เขามองไปทางซ้ายมือ หอคอยสูงเด่นอยู่ไม่ไกลนัก ตรงนี้ไม่มีผู้คนเดินผ่านเท่าไร ทำให้บลิงและคีย์ออกมาจากกระเป๋าและบินอยู่ข้างๆ ตัวมินโฮ



"เราจะใช้แผนเก่าหรือยังไงดี" บลิงโผล่หน้าออกมาจากเป้ถามขึ้นมาเมื่อทั้งหมดเดินเข้ามาใกล้หอพยากรณ์


"รอดูคนเฝ้าก่อนไหมล่ะ ว่าเป็นใคร" เสียงหวานข้างตัวดังออกมา


มินโฮพยักหน้าเห็นด้วย


.

.



.


+++ Ruby Dragon Sorbet  +++


.



.

.



สายลมบางเบาลอยมาเอื้อยๆ หลังจากกินอาหารเที่ยงมา มันเหมาะแก่การนอนหลัลยิ่งนัก ทำให้ตอนนี้ร่างโปรงที่นั่งอยู่หน้าหอพยากรณ์ค่อยๆ เอนหลังแล้วปรือตาหลับลง... ทุกอิริยาบถอยู่ในสายตาที่เพ่งมองมาจากพุ่มไม้


นี่หรอคนเฝ้าหอพยากรณ์คนใหม่ ดูเหมือนจะไม่มีพลังเวทย์เลยด้วยซ้ำ น่าจะเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น



"ผิดหวังๆ" เจ้าตัวเล็กปีกสีดำเอ่ย


"ผิดหวังอะไรหรือคีย์" บลิงหันหน้าเข้าหามินโฮและคีย์ ขยับปีกขาวๆ วับๆ ไปด้วย


"ก็คิดว่า น่าจะดีกว่านี้ คนเฝ้าหอน่ะ" คีย์เบะปากเสียดาย นึกว่าจะได้ออกกำลังกายมั้ง


"มันก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ จะได้เข้าไปได้ง่ายๆ" มินโฮเอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นทั้งสองกำลังจะเถียงกันต่อ



มินโฮเดินย่องๆ เข้าไปใกล้ประตู หยุดยืนมองไปยังเด็กหนุ่มผิวขาวเนียน ผมสีน้ำตาล ปากสีเชอร์รี่ ที่กำลังนั่งหลับตาพิงกำแพงด้านขวาของประตู มันคงน่าเบื่อล่ะสิ ที่ต้องมานั่งอยู่แบบนี้ทั้งวันทั้งคืน....


"นายน้อยรีบเข้าไปกันเถอะ" เสียงหวานๆ กระซิบที่ข้างหูเบาๆ


มินโฮพยักหน้าแล้วเปิดประตูเข้าไป ซึ่งมันไม่ได้ล็อก !



เมื่อเข้ามาด้านในคนตัวสูงก็ต้องตกตะลึงกับห้องโถงขนาดใหญ่ ที่มีลูกแก้วหลากสีสันลอยอยู่ทั่วบริเวณ… ดวงตากลมโตฉายแววประหลาดกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า


"โห แล้วจะหาได้จากไหนล่ะ" เสียงเล็กๆ ของคีย์บ่นขึ้น


"นั่นสิแล้วจะหาเจอได้ไง ไหนลองดูหน่อย" บลิงพูดเสร็จก็บินไปสำรวจลูกแก้วหลากสีที่ลอยๆ อยู่ด้านหน้า


คีย์จึงช่วยบินไปช่วยดูลูกอื่นๆ ลองเอานิ้วเล็กๆจิ้มดูก็ไม่เห็นเกิดปฎิกิริยาอะไรขึ้น


"ในนี้ไม่เห็นจะมีอะไรเลย ส่องแล้วเห็นหน้าตัวเอง" บลิงบอกหลังจากที่พยายามเพ่งมองไปในลูกแก้ว


"สวยจัง" คีย์บอกพร้อมกับจ้องไปยังลูกแก้วสีชมพูสดใส


ก็เจ้าเดวิลคีย์น่ะ... หลงใหลในสีชมพูอย่างกับอะไรดี


"แล้วจะรู้ได้ไงว่าอันไหนเป็นของเรา" มินโฮพูดไปพร้อมเดินเข้าไปใกล้ลูกแก้วใกล้สุดหน้าตัวเอง


แขนยาวๆกำลังเอื้อมไปแตะลูกแก้วนั้น เป็นอันต้องชะงักลงไปเพราะเสียงที่ดังขัดขึ้น


"จะรู้ไปทำไม" เสียงหนึ่งดังขึ้น


มินโฮสะดุ้งแล้วหันกลับไปมองยังที่มาของเสียงนั้น นึกว่าใครที่ไหน... ที่แท้ก็เด็กหนุ่มที่เฝ้าอยู่หน้าประตูนั้นนั่นเอง แต่มองระยะใกล้แบบนี้แล้วรู้สึกจะหน้าตาน่ารักนะเนี่ย


"เจ้าเข้ามาในเขตหวงห้ามนะ ออกไปได้แล้ว ข้าขี้เกียจออกกำลังในยามบ่าย" เสียงเจ้าตัวพูดอย่างเบื่อหน่าย.... ก็แน่หล่ะซิ! มีแต่คนอยากเข้ามาที่นี่ แล้วเค้าก็ต้องมาคอยพูดแบบนี้ทุกวันๆ


"เราแค่อยากมาดูคำพยากรณ์"


"เจ้าไม่มีสิทธิ์เข้ามานะ" เสียงเล็กๆ ตวาดขึ้นทันที


"เราควรจะหลอกถามเขานะ ว่าเขารู้วิธีดูหรือเปล่า" บลิงและคีย์ที่ตอนนี้บินมาข้างๆ มินโฮกระซิบบอก


"เราเห็นด้วยนะ" นานๆ ทีเสียงหวานเล็กๆ อีกเสียงจะมีความเห็นตรงกับอีกคน


"นั่นตัวอะไรน่ะ" เสียงอีกคนเอ่ยถามเมื่อเห็นบลิง


O___O


"ห๊ะ นั่นอีกตัว" ร้องเสียงหลงเมื่อเห็นคีย์


O[ ]O


ตอนนี้คนตัวอวบยืนสั่นระริกด้วยความตกใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า ตัวเล็กๆที่มีปีกขยับบินได้สีขาวกับสีดำนี่มันคืออะไรกันเนี่ย ตั้งแต่เกิดมาอี จินกิก็เพิ่งจะเคยเห็นนี่แหละ!!


"เพื่อนเราเอง ชื่อ บลิง กับคีย์" มินโฮเอ่ยบอกพร้อมกับชี้แนะนำ บลิงและคีย์ โค้งคำนับเป็นการทักทาย


"ส่วนเราชื่อ มินโฮ"


"เราชื่ออี จินกิ" บอกชื่อกลับไปแล้วก็แอบสงสัยตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงยอมบอกชื่อจริง เพราะเขาไม่ควรจะเปิดเผยตัวให้คนอื่นรู้ แต่เหมือนคนที่ได้ยินจะไม่แปลกใจกับชื่อของเขาเท่าใดนัก


"ลูกแก้วเยอะแบบนี้ เราจะรู้ได้ยังไงว่าอันไหนเป็นของเรา" คนตัวสูงแกล้งถามลอยๆ ออกไป พร้อมกับมองไปรอบๆ ตัวที่มีแต่ลูกแก้วลอยอยู่แล้วเอานิ้วจิ้มๆ เหมือนที่คีย์ทำ


"เจ้าจะหลอกถามเราหรอ =_="


"ห๊ะ!! ไม่น่าเชื่อว่าจะฉลาด" คีย์ที่บ่นเบาๆ ข้างหูซ้ายของมินโฮเอ่ยออกมาด้วยท่าทางแปลกใจ


หน้าตาแบบนี้ไม่น่าฉลาดจริงๆ นะให้ตาย


"เราก็คิดว่า เจ้าน่าจะเป็นคนมีความรู้ ถ้าเจ้าไม่รู้ก็ไม่เป็นไร" คนตัวสูงพูดด้วยเสียงเหยียดๆ เต็มที่


"ใครบอกเจ้าว่า ข้าไม่รู้ ข้าต้องรู้สิ ก็ข้าเคย..." จินกิเอามือปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน


"เคยอะไร?" ร่างสูงมองด้วยแววตาสงสัย


"เปล๊า~~" อีกคนเลือกที่จะปฎิเสธเสียงสูง


"แล้วตกลงเจ้ารู้หรือไม่รู้กันแน่" บลิงเอ่ยออกมาพร้อมกับบินมาที่หน้าจินกิ เอาคฑาดาวจิ้มไปที่แก้มนุ่มนิ่มนั้น


อ่า... ท่าทางแก้มของคนตัวอวบนี่จะนิ่มดีเหมือนกันนะเนี่ย


"เจ้าอยากรู้คำพยากรณ์ใด" พูดแล้วก็เดินวนไปรอบๆ โดยที่มินโฮเดินตามมา
 

"เนื้อคู่"


"เหว๋ออออ"


จินกิที่สะดุดขาตัวเองกำลังจะล้มลงไปที่พื้นหลังจากที่ได้ยินคำนั้น โชคดีที่มินโฮเองไวพอที่จะเข้าไปประคองร่างของอีกคนที่อยู่ๆ ก็สะดุดอากาศซะงั้นไว้ได้ทัน ทำให้หน้าทั้งสองคนใกล้กันมากๆ


มินโฮจ้องใบหน้าขาวๆ นั้น ดวงตาประกายมันทำให้เขารู้สึกแปลกๆ หัวใจเต้นแรงผิดปกตินะ


"เจ้านี่ซุ่มซ่ามจัง" มินโฮบ่นนิดหน่อย แต่ยังไม่ยอมขยับตัว


"ปะ... ปล่อยได้แล้ว" คนตัวเล็กเอ่ยตะกุกตะกัก


ตอนนี้รู้สึกว่าหน้าจะร้อนวูบๆ พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงเกินไป... ถ้าอีกคนไม่ยอมปล่อยกลัวจะได้ยินเสียงที่มันผิดปกติแบบนี้เสียก่อน

มินโฮ
ยอมปล่อยอีกคนให้เป็นอิสระ แล้วเปลี่ยนมาเป็นจับมือแทน


"จะจับมือข้าทำไม -__-?"


"ก็เดี๋ยวเจ้าเดินสะดุดอีก ไปทำลูกแก้วแตกจะทำยังไง"


จินกิได้แต่งอึ้ง แต่ก็ยอมให้อีกฝ่ายจับมือ เพราะเขาเองก็ไม่ค่อยไว้ใจตัวเองเหมือนกัน =_= ถ้ารอบนี้ไปทำลูกแก้วพยากรณ์แตก ต้องซวยหนักกว่านี้แน่ๆ ไม่ใช่แค่เฝ้าหอพยากรณ์ แต่อาจจะต้องไปเฝ้าโรงเลี้ยงหมูก็ได้



"นายน้อยเราไวไฟจริงๆ" เสียงคีย์หัวเราะแซวคิกคัก


"คีย์อิจฉาหรอ มาๆ จับมือกับบลิงก็ได้นะ" บลิงบอกพร้อมกับแบมือให้ คีย์


"ชิ.. เราไม่จับมือกะบลิงหรอก" พูดจบก็แลบลิ้นให้ พร้อมกับบินไปนั่งลงที่ไหลขวาของมินโฮ


บลิงมองตามแล้วก็ยิ้ม จากนั้นก็บินไปยังไหลข้างที่ว่างอีกข้างของมินโฮ



"เจ้าเกิดราศีใด" จินกิที่พาเดินไปจุดวงกลมตรงกลางห้องโถงกว้างเอ่ยถาม


"พิจิก"


"ราศีเดียวกับข้าเลย งั้นก็ไม่ยาก เจ้ามายืนตรงนี้"


คนตัวเล็กชี้ให้มินโฮไปยืนอยู่ตรงพื้นที่มีรูปแมงป่องเป็นสัญลักษณ์ของราศีเกิด


"ปล่อยมือข้าด้วย แล้วบลิงกะคีย์ก็ออกมาจากตัวมินโฮด้วย"


ตอนนี้บลิงกับคีย์ก็เลยเปลี่ยนมานั่งที่ไหลของจินกิแทน


"หลับตา"


มินโฮทำตามเสียงที่บอกนั้นอย่างว่าง่าย


"แล้วก็ให้อธิฐานถึงเนื้อคู่"


คนตัวสูงลืมตามาอีกครั้ง "ยังไงนะ"


"แบบคิดว่า อยากรู้จักหน้าตาเนื้อคู่ไรงี้อะ"


"อ่อ" แล้วมินโฮหลับตาอีกครั้ง...


ตอนนี้จินกิยืนอยู่บนรูปดาวหกแฉก พร้อมกับร่ายคาถาภาษาแปลกๆ ลูกแก้วหลากหลายสีทั้งหมด กำลังค่อยๆ เคลื่อนตัววนไปวนมารอบๆ เมื่อสิ้นเสียงร่ายคาถา ลูกแก้วอื่นๆ กลับลอยตัวขึ้นไปรวมกันอยู่ด้านบนสุดของห้องโถง มีเพียงลูกแก้วสีแดงอมชมพูเท่านั้นที่ลอยอยู่ตรงหน้ามินโฮ


"Ruby Dragon" จินกิพึมพำเบาๆ


"ลืมตาแล้วมองไปในลูกแก้วตรงหน้าเจ้า" มินโฮค่อยๆ ลืมตาแล้วเพ่งมองเข้าไปที่ลูกแก้วสีแดงตรงหน้าทันที


"ไม่เห็นจะมีอะไรเลย =_="


คนตัวเล็กเดินเข้ามาหาแล้วหยุดตรงหน้ามินโฮ


"ไหนเจ้าลองหยิบมันสิ" มินโฮค่อยๆ เอามือไปจับลูกแก้ว ทำท่าส่องไปมา


"มันใสเนอะ มองทะลุผ่านได้ด้วย ข้าเห็นหน้าเจ้าล่ะ จินกิ"


คนตัวสูงพูดพร้อมยิ้มๆ มองคนที่ยืนตรงข้ามตัวเองผ่านลูกแก้วใสนั้น ขนาดข้ามองเจ้าผ่านลูกแก้วแบบนี้ ความน่ารักกลับไม่ลดน้อยลงไปเลยนะอี จินกิ


"อ้าวทำไมเป็นยังแบบนี้" จินกิที่ดูจะงง เหมือนกันกับคำพยากรณ์ที่เกิดขึ้น


"หรือมันต้องไปทำอย่างอื่นต่อด้วย" มินโฮที่โยนลูกแก้ว ขึ้นๆ ลงๆ เล่นในมือเอ่ยถามขึ้น


"ข้าว่าไม่ต้องนะ แต่เดี๋ยวขอหาข้อมูลก่อน ไม่เคยเจอแบบนี้เหมือนกัน"



ตอนนี้ลูกแก้วที่เหลือค่อยๆ ลอยกลับลงมาอยู่บริเวณรอบๆ ห้องโถงเหมือนเดิมแล้ว


ร่างบางเดินไปที่กำแพงหน้าประตู เอามือทาบที่อิฐก้อนหนึ่ง ก้อนอิฐในบริเวณนั้นค่อยๆ ไหลกลับเข้าไปในกำแพง ตู้เก็บหนังสือไม้เก่าๆ เลื่อนออกมาแทน เขามองหาหนังสือจากสันปก ใช้นิ้วไล่ไปเรื่อยๆ สักพักก็หยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาอ่าน


มินโฮยืนพิงกำแพงอีกด้านของประตู มองภาพเด็กหนุ่มคิ้วขมวดเข้าหากัน เปิดหนังสือหน้านั้นหน้านี้ แล้วอยู่ๆ ก็ส่ายหัว ปิดหนังสือ หยิบเล่มใหม่ขึ้นมา แล้วก็ปิดไปอีก



"คิกๆๆๆๆ" เสียงหัวเราะดังเป็นระยะๆ


"บลิงกะคีย์ ว่าไงอะ ทำไงกะมันดี ขำไรกัน" มินโฮหันไปถามเพื่อนทั้งสองที่ตอนนี้เอาแต่หัวเราะ


เจ้าตัวเล็กทั้งสองกระซิบกระซาบกันแป๊ปนึง พอคีย์พยักหน้า บลิงก็เข้ามากระซิบเบาๆ ที่ข้างหูมินโฮ


"ห๊ะ... จริงหรอ" คนตัวสูงร้องออกมาด้วยความตกใจเล็กน้อย


"เชื่อพวกเราซิ" บลิงบอกพร้อมยักคิ้วให้ คีย์พยักหน้า แต่มือยังปิดปากเพื่อขำอยู่


มินโฮมองภาพเด็กหนุ่มที่กำลังวุ่นวาย ปิดเล่มนั้น เปิดเล่มนี้ และยังมีเสียงบ่นพึมพำ มาเป็นระยะๆ ไม่ใช่ๆ ไม่มีๆ เห็นแล้วก็อดที่จะอมยิ้มไมได้



ทำไมนะ ทำไมกัน



หรือว่าคำพยากรณ์...



"จินกิ" คนถูกเรียกสะดุ้งเล็กน้อยแล้วหันมา


"เดี๋ยวนะ ข้าว่ามันต้องมีวิธี ข้ากำลังหาอยู่ ใจเย็นๆ ซิ" บอกเสร็จก็หันกลับไปหาตู้ไม้โบราณอีก


"มินโฮ ลองเอาลูกแก้วมานี่ซิ จะดูว่ามันมีรอยหรือสัญลักษณ์อะไรหรือเปล่า" พูดพร้อมกวักมือเรียกมินโฮให้มาหา


"จินกิ รับ!!" คนตัวอวบตกใจหันมา ลูกแก้วสีแดงก็ลอยเข้ามาใกล้มากแล้ว



ตอนนี้ในมือเขายังมีหนังสือเปิดอยู่... 



แกร๊ก !!



พรึบ!!



ลูกแก้วสีแดงกระทบพื้นแล้วก็กลายเป็นควัน ลอยหายไปอย่างรวดเร็ว



"เห้ยยยยยยย" เสียงบลิงและคีย์ตะโกนออกมาแทบจะพร้อมๆ กัน


"ยังไงละเนี่ย แล้วงี้เนื้อคู่ของมินโฮเป็นใครล่ะ" คีย์บินตรงเข้ามาหาทันทีพูดด้วยนำเสียงเอาเรื่อง


"ทำไงละที่นี่ เนื้อคู่ก็ไม่รู้ ลูกแก้วก็มาแตกอีก" บลิงที่ค่อยๆ บินตามมา พูดสำทับเต็มที่


มินโฮที่ตกใจไม่แพ้กันรีบสาวเท้าเข้ามายืนตรงหน้าจินกิที่ตอนนี้สติหลุดออกจากร่างไปแล้ว


"ขอโทษ" จินกิตอบเสียงอ่อยๆ


"แค่คำขอโทษของเจ้า ข้าจะได้เนื้อคู่ไหมล่ะ?" คนตัวสูงดุเสียงเข้ม


"ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ ขอโทษจริงๆ" จินกิยิ่งหดตัวเหลือนิดเดียว


"นายต้องรับผิดชอบ"


"ละ... แล้วจะให้ข้าทำยังไงล่ะ"


"สิ่งที่ข้าตามหาคืออะไร"


"เนื้อคู่..."


"เจ้าก็ต้องรับผิดชอบตามนั้น"


"แต่ข้าจะไปหาเนื้อคู่เจ้าที่ไหนล่ะ"


"งั้นเจ้าก็ต้องมาเป็นเนื้อคู่ของเรา"


"ห๊า !!!" คนตัวอวบตะโกนสุดเสียง


"นายต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำเลยนะ เพราะงั้น.. ถ้าไม่ตกลงเป็นเนื้อคู่ของเรา จะให้บลิงบอมมาป่วนทุกวันเลยนะ จะยอมไม๊จินกิ!" มินโฮพูดขู่อีกคนที่หดตัวเหลือเล็กนิดเดียว


"ยอมก็ได้" คนตัวอวบพูดจบก็โดนขโมยหอมแก้มไปฟอดใหญ่ๆ ส่วนคนร่างสูงนะเหรอ ยิ้มร่าแล้วก็จูงมืออีกคนออกไป


"สำเร็จ !!" บลิงและคีย์พูดเบาๆ พร้อมหันมาแทคมือกัน


"นายน้อยของเราเล่นละครเก่งเนอะ" จากนั้นก็ขำคิกคักๆ กัน



ทั้งหมดออกมาอยู่นอกหอพยากรณ์ ตอนนี้พื้นดินที่เคยเป็นสีเขียวของใบหญ้าเริ่มมีละอองสีขาวๆ ปกคลุมบางส่วน อากาศก็เริ่มเย็นขึ้นอีกด้วย


"หิมะๆๆๆๆ" คีย์บินออกไปไล่จับละอองเล็กๆ สีขาว


"เย้ๆ หิมะตกแล้ว" บลิงบินไปเล่นกับคีย์ ตะโกนออกมาด้วยความดีใจ ทั้งสองน่ะชอบเล่นหิมะกับน้ำฝนมากๆ เลย


มินโฮแอบยิ้มกับเพื่อนทั้งสอง แล้วมองคนข้างตัวที่ตอนนี้ดูเหมือนจะยิ้มออกมาแล้วเช่นกัน


ทำไมนะหรอ?
 

ก็หิมะแรกของปีนี้ไง เขาก็ไม่ต้องมาเฝ้าที่หอพยากรณ์แล้ว แต่ดูเหมือนว่านับจากนี้ไปเขาทั้งสองคนน่าจะมีอะไรให้ทำอีกเยอะเลยนะ




.

.





END.


.

.



.


+++ Ruby Dragon Sorbet  +++


คำกระซิบของบลิง


"คนที่นายน้อยเห็นในลูกแก้วนั้นแระ คือเนื้อคู่ ไม่ใช่เพราะมันใสจนมองผ่านได้นะ"


.

.



.


+++ Ruby Dragon Sorbet  +++


คำพยากรณ์ของอี จินกิ จาก Ruby Dragon เช่นกัน


เมื่อมองเข้าไปไม่พบสิ่งใด สะท้อนเงาของผู้มองเท่านั้น
แต่เมื่อสัมผัส กลับมีเสียงสะท้อนก้อง ออกมา...


"ชายหนุ่มตัวสูง ตาโต ผิวเข้ม เขาจะไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเจ้า คนต่างถิ่นที่มีสหายสนิทร่วมเดินทางอีกสอง"



จะไม่ทำให้จิตใจของจินกิอยู่กะเนื้อกะตัวได้อย่างไร หลังจาได้ยินคำพยากรณ์นั้น...



ก็เนื้อคู่ของเขาเป็น ผู้ชาย !!



+++ Ruby Dragon Sorbet +++